ΟΙ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

«Αίθουσα Βασιλείας» στην Αυστρία. Ο χώρος που συναθροίζονται οι Μάρτυρες του Ιεχωβά

Επανειλημμένα έχουμε αναφερθεί στον έλεγχο της σκέψης που ασκεί η Οργάνωση στους οπαδούς της, με αποτέλεσμα όχι μόνο να υπακούουν τυφλά στη διδασκαλία της και στις εντολές της όσο παράλογες να είναι αυτές π. χ. μη μετάγγιση αίματος, αλλά και να υπάρχει από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά παντελής έλλειψη ελευθερίας σκέψης και κριτικής διάθεσης.

Με ποιο τρόπο λοιπόν καταφέρνει η Εταιρία και ασκεί τον έλεγχο αυτό; Πάρα πολύ απλά. Τους υποχρεώνει να παρευρίσκονται κάθε εβδομάδα σε πέντε συγκεντρώσεις, οπότε δεν τους μένει και πολύς χρόνος να σκεφτούν και να αναλύσουν όσα ακούνε στις συγκεντρώσεις αυτές. Απλώς καταπίνουν αμάσητα ότι τους προσφέρεται, και έχουν και την ψευδαίσθηση από πάνω, πως μ’ αυτό τον τρόπο υπηρετούν τον Ιεχωβά και προωθούν το έργο του! Αν προσθέσετε σ’ αυτά και το γεγονός, ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν και κάποιο επάγγελμα να ζήσουν όπως καταλαβαίνετε ο χρόνος αυτός γίνεται απελπιστικά λιγότερος, σχεδόν μηδενίζεται. Και εδώ νομίζουμε ότι είναι καιρός να δούμε σε ποιες συγκεντρώσεις είναι υποχρεωμένοι να παρευρίσκονται οι οπαδοί της Οργάνωσης, έτσι ώστε και κάποια γεύση να πάρουμε από τη λειτουργία της, αλλά επί πλέον θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε κάπως, τη σκέψη και τη συμπεριφορά των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

“Εκκλησιαστική Γραφική Μελέτη”: Γίνεται στο κτίριο των συναθροίσεών τους που ονομάζεται «Αίθουσα της Βασιλείας». Εκεί ο όμιλος Μαρτύρων του Ιεχωβά συγκεντρώνεται και διαβάζει κάποιο έντυπο της Εταιρίας, που δήθεν αναλύει και εξηγεί την Αγία Γραφή. Όμως ο όμιλος αυτός, δίνει απαντήσεις, όχι από τη προσωπική σκέψη, έρευνα και γνώση της Γραφής, αλλά βάσει της ύλης που παρατίθεται στις αριθμημένες παραγράφους και βρίσκονται στις σελίδες του εντύπου με το οποίο ασχολείται ο όμιλος, καθώς επίσης και με τις ερωτήσεις που υπάρχουν στο τέλος της σελίδας κάθε εντύπου. Στην ουσία δηλαδή, οι παράγραφοι και οι ερωτήσεις αυτές κατευθύνουν τους συμμετέχοντες όπου επιθυμεί η Εταιρία. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα για να γίνουμε κατανοητοί.

Λόγου χάρη ο όμιλος αυτός έχει συγκεντρωθεί να μελετήσει για το πρόσωπο του Ιησού, πριν να γίνει άνθρωπος και έρθει στη γη. Χρησιμοποιείται η ύλη από το έντυπο της Οργάνωσης «Μπορείτε να ζείτε». Στο κεφάλαιο 6, του έντυπου αυτού που φέρει τον τίτλο «Ιησούς Χριστός – Τον έστειλε ο Θεός;» και στην σελίδα 58, παράγραφο 4, διαβάζουμε: «Έτσι, προτού γεννηθεί στη γη ως άνθρωπος, ο Ιησούς ζούσε στον ουρανό ως κραταιό πνευματικό πρόσωπο. Είχε πνευματικό σώμα που ήταν αόρατο στον άνθρωπο, ακριβώς όπως έχει και ο Θεός. (Ιωάννης 4:24)» 

Τι μας λέει λοιπόν η παραπάνω παράγραφος; Πως ο Χριστός, πριν γίνει άνθρωπος ήταν ένα δυνατό πνευματικό πρόσωπο και είχε πνευματικό σώμα ακριβώς ίδιο, όπως έχει και ο πατέρας του. Παραπέμπει μάλιστα το έντυπο αυτό και για επαλήθευση των ισχυρισμών του στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κεφάλαιο 4, στίχο 24. Πάμε λοιπόν, να διαβάσουμε το συγκεκριμένο χωρίο από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη στο οποίο θα γράφει – σύμφωνα με την Οργάνωση – πως ο Χριστός και ο πατέρας του έχουν πνευματικό σώμα, αόρατο στα ανθρώπινα μάτια. Και για να είμαστε τελείως αντικειμενικοί, θα χρησιμοποιήσουμε την Καινή Διαθήκη της Οργάνωσης που αποκαλείται «Μετάφραση Νέου Κόσμου» (ΜΝΚ). Ορίστε λοιπόν τι γράφει στο Ιωάννη 4:24, η ΜΝΚ: «Ο Θεός είναι Πνεύμα, και εκείνοι που τον λατρεύουν πρέπει να λατρεύουν με πνεύμα και αλήθεια». Τι λέει λοιπόν ο Ιωάννης; Πως ο Θεός είναι πνεύμα. Ούτε για πνευματικά σώματα γράφει του Χριστού και του Πατέρα του, ούτε τα άλλα φαιδρά που υποστηρίζει και γράφει η Οργάνωση

Αν πράγματι λοιπόν, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν γνώστες και ερευνητές της Γραφής – όπως τους αρέσει να καυχώνται – δεν θα άφηναν να «περάσει» ένα τόσο τεράστιο ψέμα. Πως είναι δυνατόν όμως να αντιδράσουν άτομα, που με την καθημερινή «πλύση εγκεφάλου» που υποβάλλονται δεν τους έχει μείνει έστω και ένα ελάχιστο ελεύθερης και κριτικής σκέψης!

Πριν την 1η Ιανουαρίου 2009 η συνάθροιση αυτή ονομάζονταν “Μελέτη βιβλίου εκκλησίας” και γίνονταν συνήθως σε κάποιο σπίτι ενός Μάρτυρα του Ιεχωβά που τις περισσότερες φορές τύχαινε να είναι και σημαντικό στέλεχος της Οργάνωσης. Το σπίτι στο οποίο γίνονταν η «μελέτη του βιβλίου», ήταν ο τόπος στον οποίο συγκεντρώνονταν για να πάνε μετά να ασκήσουν τον προσηλυτισμό από σπίτι σε σπίτι, που τον ονομάζουν «διακονία ή υπηρεσία αγρού». Επίσης ήταν ο τόπος στον οποίο μαζεύονταν για να διηγηθούν μεταξύ τους τις «πείρες» τους, δηλαδή απρόσμενα γεγονότα που τους συνέβησαν κατά την διάρκεια του προσηλυτισμού και πως τα αντιμετώπισαν.“Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας”: Είναι μία συνάθροιση στην οποία εκπαιδεύονται οι Μάρτυρες του Ιεχωβά για την

προσέγγιση και τον προσηλυτισμό των ανύποπτων ανθρώπων, οι οποίοι θα τους ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους ή θα θελήσουν να κάνουν διάλογο μαζί τους. Στον κάθε εκπαιδευόμενο ανατίθενται «ομιλίες» και «ασκήσεις» οι οποίες συνοδεύονται από λεπτομερείς οδηγίες για την ύλη που θα χρησιμοποιηθεί. Η «Σκοπιά», τους έχει προμηθεύσει και έντυπα που σκοπό έχουν να προβλέπεται και η παραμικρή λεπτομέρεια. Λόγου χάρη στο έντυπο «Ωφεληθείτε από την εκπαίδευση της Σχολής Θεοκρατικής Διακονίας» και στη σελίδα 183 έχει εικόνα – σχεδιάγραμμα με το πώς παράγεται η φωνή! 

Ωφεληθείτε από την εκπαίδευση της Σχολής Θεοκρατικής Διακονίας, σελίδα 183: Πως παράγεται η φωνή

Στη σελίδες 79, 80 και 81 του ίδιου έντυπου τους έχει ασκήσεις, στο οποίο βαθμολογούνται κιόλας για την ανάπτυξη των ικανοτήτων τους, με σκοπό να γίνουν όσο τον δυνατόν καλύτεροι προπαγανδιστές της διδασκαλίας της Οργάνωσής τους. Έτσι διαβάζουμε π.χ. «Ακριβής ανάγνωση», «Κατάλληλη ένταση της φωνής», «Άνετη στάση» κ.λ.π

 “Συνάθροιση υπηρεσίας”: Η συνάθροιση αυτή είναι παρόμοια με τη “Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας”. Στην ύλη αυτής της συνάθροισης, περιέχονται και «επιδείξεις» σε φυσικές σκηνές, όπως μια σκηνή σε κοσμική εργασία, το έργo από πόρτα σε πόρτα, μια Γραφική μελέτη ή μια οικογενειακή

συζήτηση. Στην ουσία δηλαδή παίζουν θεατρικές σκηνές, παριστάνοντας ο ένας τον αλλόθρησκο και ο άλλος τον Μάρτυρα του Ιεχωβά, ο οποίος τον πλησιάζει για να τον προσηλυτίσει. Οι «ρόλοι» γι’ αυτή τη συνάθροιση έχουν κατανεμηθεί από καιρό και δεν υπάρχει περιθώριο για θέματα που δεν έχουν προβλεφθεί από την Οργάνωση. Το πρόγραμμα ελέγχεται απόλυτα μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η ύλη της συνάθροισης αυτής βασίζεται σε οδηγίες που δίνονται σ’ ένα μηνιαίο φυλλάδιο που φέρει τον τίτλο «Διακονία της Βασιλείας». Δημοσιεύουμε ευθύς αμέσως το πρόγραμμα των τριών παραπάνω συναθροίσεων του μηνός Φεβρουαρίου 2009 από το φυλλάδιο «Διακονία της Βασιλείας».  

Πρόγραμμα για την Εβδομάδα από 23 Φεβρουαρίου

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΠΟ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Yμνος 22

□ Εκκλησιαστική Γραφική Μελέτη:

lv κεφ. 1 §1-9, πρόλογος

□ Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας:

Ανάγνωση της Αγίας Γραφής: Γένεση 32-35

Ανασκόπηση της Σχολής Θεοκρατικής Διακονίας

□ Συνάθροιση Υπηρεσίας:

Ύμνος 15 λεπτά:

 Ανακοινώσεις. Στρέψτε την προσοχή στην προσφορά εντύπων για το Μάρτιο.

10 λεπτά: Προετοιμαστείτε για να Προσφέρετε τη Σκοπιά 1 Μαρτίου και το Ξύπνα! του Μαρτίου. Αφού παρουσιάσετε εν συντομία το περιεχόμενο των περιοδικών, ρωτήστε το ακροατήριο ποια άρθρα μπορεί να ελκύσουν τους ανθρώπους του τομέα και γιατί. Ζητήστε τους να αναφέρουν ένα ερώτημα το οποίο θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για την έναρξη συζήτησης και κατόπιν ένα εδάφιο που θα μπορούσαν να διαβάσουν προτού προσφέρουν τα περιοδικά. Ολοκληρώστε φροντίζοντας να γίνει επίδειξη σχετικά με το πώς θα μπορούσε να προσφερθεί το κάθε περιοδικό.

10 λεπτά: Τοπικές ανάγκες.

10 λεπτά: Χρησιμοποιείτε Εσείς το Βιβλιάριο Καθημερινή Εξέταση των Γραφών; Ομιλία και συζήτηση με το ακροατήριο με βάση τον πρόλογο του βιβλιαρίου Καθημερινή Εξέταση των Γραφών—2009. Εξετάστε την αξία που έχει το να διαθέτουμε χρόνο κάθε μέρα για να ανασκοπούμε το Γραφικό εδάφιο και τα σχόλια. Ζητήστε από τους παρόντες να σχολιάσουν το πρόγραμμα που έχουν για εξέταση του εδαφίου, καθώς και το πώς έχουν ωφεληθεί.

Ύμνος 16

Οι τρεις αυτές συναθροίσεις διεξάγονται ένα βράδυ την βδομάδα και διαρκούν 1 ώρα και 45 λεπτά. Το πρώτο μέρος του προγράμματος η “Εκκλησιαστική Γραφική Μελέτη”, διαρκεί 25 λεπτά. Η “Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας”30 λεπτά και η “Συνάθροιση υπηρεσίας” 35 λεπτά.

“ Γραφική Διάλεξη ή Δημόσια Ομιλία”: Η συνάθροιση αυτή διεξάγεται πριν την “Μελέτη της Σκοπιάς” και γίνεται από ομιλητές ντόπιους ή επισκέπτες από 

άλλη πόλη ή περιοχή. Οι ομιλίες αυτές προέρχονται από υλικό θεμάτων και έντυπων σχεδίων που τους έχει προμηθεύσει η ίδια η Οργάνωση. Πολλές φορές ο ομιλητής χρησιμοποιεί ένα βιβλίο της Εταιρίας «Σκοπιά», εξηγώντας στο ακροατήριο τις διάφορες σελίδες του και τις διδακτικές του εικόνες. Στο τέλος της ομιλίας του, κάνει υπόμνηση για το τι πρόκειται να ειπωθεί την επόμενη βδομάδα. Βέβαια, όλες αυτές οι συναθροίσεις έχουν σκοπό να εμφυτεύσουν στην ψυχή των οπαδών, την ιδεολογία της Οργάνωσης, να τους «πείσουν» για το «επείγον των καιρών», να τους εμψυχώσουν για το «έργo».

“Μελέτη της Σκοπιάς”: Η κυριότερη συνάθροιση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, στην οποία χρησιμοποιείται ένα συγκεκριμένο άρθρο που δημοσιεύεται στο επίσημο περιοδικό της

Οργάνωσης την «Σκοπιά». Το άρθρο αυτό είναι γνωστό ένα περίπου μήνα πριν. Ο σεβασμός που τρέφουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά για το περιοδικό «Σκοπιά» είναι απεριόριστος και ξεπερνά κάθε φαντασία! Λογίζεται «η αποκεκαλυμμένη αλήθεια από τον Ιεχωβά» την οποία οφείλουν με οποιοδήποτε τρόπο να αποκτήσουν, ακόμη και αν πρόκειται να κρεμαστούν! Ναι, καλά διαβάσατε! Ούτε λογοπαίγνιο κάνουμε, ούτε μεταφορικά μιλάμε. Κυριολεκτούμε. Ορίστε και η απόδειξη. Είναι από τη «Σκοπιά» της 15 Νοεμβρίου 1963, σελίδα 691. Γράφει λοιπόν επί λέξει: «Σκεφθήτε! Είναι άρα γε η πίστις μας τόσο ισχυρή, ώστε να ριψοκινδυνεύσωμε το να κρεμασθούμε για ν’ αποκτήσωμε το τελευταίο τεύχος της Σκοπιάς;». Ορίστε και το ντοκουμέντο για τους τυχόν «άπιστους Θωμάδες»: 

 «Σκοπιά» 15 Νοεμβρίου 1963, σελίδα 691: Οι ΜτΙ οφείλουν να κρεμαστούν αν χρειαστεί, για να αποκτήσουν το τελευταίο τεύχος της Σκοπιάς

Η “Μελέτη της Σκοπιάς” γίνεται με τον ίδιο τρόπο, όπως διεξάγεται η “Εκκλησιαστική Γραφική Μελέτη”. Μόνο που εδώ πρέπει να γίνει επεξεργασία ορισμένης ύλης και η Εταιρία απαιτεί ακρίβεια στην ώρα. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει χρόνος να ανατρέξουν στην Αγία Γραφή, για να αναζητήσουν τα εδάφια, που παραθέτει η «Σκοπιά» και προέρχεται συνήθως από τη «Μετάφραση Νέου Κόσμου» (ΜΝΚ). Για μία ακόμη φορά δηλαδή καταπίνουν αμάσητα ότι τους προσφέρεται. Και η “Μελέτη της Σκοπιάς” και η “ Γραφική Διάλεξη ή Δημόσια Ομιλία” διεξάγονται το Σαββατοκύριακο.

 ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ Ή ΕΛΕΥΘΕΡΗ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ; 

Στην «Σκοπιά» της 1ης Ιουλίου 1999, σελίδα 18, διαβάζουμε πως η συμμετοχή των Μαρτύρων του Ιεχωβά όλων των ηλικιών στις συναθροίσεις είναι ελεύθερη και μάλιστα δίνει και μεγάλη χαρά στους συμμετέχοντες. Γράφει συγκεκριμένα η «Σκοπιά»: «Τόσο οι ηλικιωμένοι όσο και “οι νεαροί και οι παρθένες” ενθαρρύνονταν να συμμετέχουν στον αίνο του ονόματος του Ιεχωβά. (Ψαλμός 148:12, 13) Παρόμοιες διευθετήσεις εφαρμόζονται μέσα στη Χριστιανική εκκλησία. Στις Αίθουσες Βασιλείας σε όλη τη γη, άντρες, γυναίκες και παιδιά συμμετέχουν ελεύθερα σε προγράμματα που περιλαμβάνουν το ακροατήριο, και πολλοί βρίσκουν μεγάλη χαρά με αυτή τη συμμετοχή.—Εβραίους 10:23-25.» Μάλιστα η «Σκοπιά» δεν παραλείπει να στηρίξει και αγιογραφικά την ελεύθερη συμμετοχή των Μαρτύρων του Ιεχωβά στις συναθροίσεις της, παραπέμποντας στην προς Εβραίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου: «Ας είμαστε σταθεροί και ασάλευτοι στην ομολογία της ελπίδας μας, διότι είναι πιστός εκείνος, ο οποίος έδωσε τις υποσχέσεις, και ας προσέχουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να παροτρυνώμεθα προς την αγάπη και τα καλά έργα, και να μην αμελούμε τις συναθροίσεις μας, καθώς συνηθίζουν να κάνουν μερικοί …» Εβραίους 10:23-25

«Σκοπιά» 1 Ιουλίου 1999, σελίδα 18: Ελεύθερη η συμμετοχή των ΜτΙ στις συναθροίσεις

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Είναι πράγματι ελεύθερη και εθελοντική συμμετοχή των Μαρτύρων του Ιεχωβά στις συναθροίσεις της «Σκοπιάς»; Όχι βέβαια! Για μια ακόμη φορά γινόμαστε μάρτυρες της αντιφατικής και υποκριτικής στάσης της Οργάνωσης. Γιατί, ότι λέει σε μια μεριά το αναιρεί αλλού, πάντοτε «κατά το δοκούν» και το συμφέρον της! «Μια στο καρφί και μια στο πέταλο», όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, είναι η προσφιλής τακτική της Οργάνωσης. Έτσι στη «Σκοπιά» της 15ης Νοεμβρίου 1999, σελίδα 20, διαβάζουμε, πως η συμμετοχή των Μαρτύρων του Ιεχωβά στις συναθροίσεις της «Σκοπιάς» είναι υποχρεωτική! Μάλιστα λίγο πιο πάνω στην ίδια σελίδα, για να δείξει πως η συμμετοχή στις συναθροίσεις είναι υποχρεωτική, φέρνει παράδειγμα το αρχαίο Ισραήλ και γράφει, πως όποιος Ισραηλίτης δεν τηρούσε το Πάσχα έπρεπε να θανατωθεί:

 «Σκοπιά» 15 Νοεμβρίου 1999, σελίδα 20: Υποχρεωτική η συμμετοχή των ΜτΙ στις συναθροίσεις

Και η … «ελευθερία» της συμμετοχής των Μαρτύρων του Ιεχωβά όλων των ηλικιών στις συναθροίσεις τους, φθάνει στο απόγειό της, στην «Σκοπιά» του 1960. Πριν όμως αναφέρουμε τι γράφει η «Σκοπιά» του 1960, καλό είναι να θυμίσουμε ένα μέρος από αυτά που έγραφε η Οργάνωση στην «Σκοπιά» της 1ης Ιουλίου 1999, σελίδα 18: «…Στις Αίθουσες Βασιλείας σε όλη τη γη, άντρες, γυναίκες και παιδιά συμμετέχουν ελεύθερα σε προγράμματα που περιλαμβάνουν το ακροατήριο, και πολλοί βρίσκουν μεγάλη χαρά με αυτή τη συμμετοχή». Μάλιστα όπως θα προσέξατε τη φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο, έχει μικρά παιδιά που είναι χαρούμενα γιατί συμμετέχουν ελεύθερα και εθελοντικά στις συναθροίσεις. Πάμε τώρα στη «Σκοπιά» του 1960, σελίδα 208, να δούμε τι προτρέπει η ίδια η Οργάνωση τους γονείς, για την … «ελεύθερη» συμμετοχή των παιδιών των Μαρτύρων του Ιεχωβά στις συναθροίσεις της. Αντιγράφουμε επί λέξει τα γραφόμενά της και μετά θα παραθέσουμε και το ντοκουμέντο από την «Σκοπιά»: «Ο συνετός γονεύς … Όταν έρχεται η ώρα της συναθροίσεως, εκτιμά ότι δεν υπάρχη ζήτημα του να ερωτήση τα τέκνα, Θα θέλατε να έλθετε μαζί; Ή του να υπαινιχθή σ’ αυτά, Μήπως αισθάνεσθε πολλή κούρασι απόψε, παιδιά μου; Ούτε τα παίρνει μαζί απλώς επειδή δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι για να φροντίση γι’ αυτά. Δεν αφήνει τα τέκνα στο σπίτι από φόβο μήπως προκαλέσουν πολύν θόρυβο στη συνάθροισι. Παίρνει τα μικρά στη συνάθροισι, είτε θέλουν να πάνε είτε όχι, και αν συμπεριφέρωνται άσχημα, τα διορθώνει, όχι με το να τα δωροδοκή με γλυκίσματα, αλλά με το να τους δίνη ένα καλό ξύλισμα καθώς χρειάζεται». Αυτές λοιπόν είναι οι εντολές που δίνει η Οργάνωση στους γονείς για την … «ελεύθερη» συμμετοχή των παιδιών στις συναθροίσεις της. Να τα παίρνουν μαζί τους με το ζόρι και για να καθίσουν φρόνιμα να τα σπάνε στο ξύλο! Ορίστε και το ντοκουμέντο:

«Σκοπιά» του 1960, σελίδα 208: Να δέρνουν τα παιδιά τους οι ΜτΙ για να κάθονται ήσυχα στις συναθροίσεις

Όχι, άλλη … «ελευθερία», αγαπητοί Μάρτυρες του Ιεχωβά. Φτάνει τόσο! «Μπαφιάσαμε»! ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ;Στα έντυπά της η Οργάνωση, τα οποία συνοδεύει και με φωτογραφίες, εκθειάζει την υπέροχη ατμόσφαιρα που επικρατεί σ’ αυτές. Χαρούμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά, ντυμένοι «στην τρίχα», με ένα πλατύ χαμόγελο που φτάνει μέχρι τα αυτιά, δείχνουν την τεράστια χαρά τους, που έχουν το προνόμιο – όπως οι ίδιοι λένε – να συμμετέχουν σ’ αυτές και να επωφελούνται πνευματικά κατά τον ισχυρισμό τους και πάλι. Τα ίδια και ακόμα καλύτερα, δηλώνουν διάφοροι επισκέπτες μη Μάρτυρες του Ιεχωβά, που επισκέπτονται τις συγκεντρώσεις αυτές. Εντυπωσιάζονται – σύμφωνα πάντα με τη «Σκοπιά» – από τη φιλική διάθεση που τους δείχνουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, από την αγάπη που διακρίνουν μεταξύ των Μαρτύρων, τις υπέροχες και ψυχωφελείς ομιλίες που ακούνε, με λίγα λόγια, ζουν ένα πραγματικό Παράδεισο επί της γης!Όλα βέβαια τα παραπάνω που περιγράψαμε, είναι για τους ανίδεους και τους μη γνωρίζοντες για το τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στην Οργάνωση, που αποτελούν άλλωστε την «βιτρίνα», με την οποία θα παγιδεύσουν το ανύποπτο θύμα, το οποίο αφελώς θα τους εμπιστευτεί. 

Ας δούμε τώρα όμως, πως πράγματι αντιμετωπίζουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, τις συναθροίσεις αυτές, βλέποντας πίσω από την «βιτρίνα». Και δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε δικά μας έντυπα, τα οποία, όχι μόνο δεν θα γινόταν αποδεκτά από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά πιθανόν να κατηγορούμασταν ως εμπαθείς συκοφάντες! Νάναι καλά η Οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, που μας προμηθεύει τόσα έντυπά της, για το τι πραγματικά συμβαίνει στις συναθροίσεις αυτές. Εμείς απλώς είχαμε την υπομονή, τα ψάξαμε και σας τα παρουσιάζουμε.Στις συναθροίσεις λοιπόν των Μαρτύρων του Ιεχωβά, ο ύπνος «πάει σύννεφο»! Σύμφωνα με την «Σκοπιά» της 1ης Ιουνίου 1961, σελίδα 329, αν ο ομιλητής δεν είναι καλός και δεν λέει κάτι ενδιαφέρον, αλλά πράγματα που έχουν ξαναειπωθεί ο ύπνος καλά κρατεί. Και αφού ως γνωστόν, κάθε χρόνο λένε και ξαναλένε τα ίδια πράγματα, φανταστείτε τι ύπνος πέφτει:

«Σκοπιά» 1 Ιουνίου 1961, σελίδα 329: ΜτΙ κοιμούνται στις συναθροίσεις

Είναι δε τόσο ανιαρές οι συναθροίσεις, που οι νέοι σηκώνονται και φεύγουν από αυτές και γυρίζουν στα άλλα δωμάτια της «Αίθουσας Βασιλείας» για να περάσουν την ώρα τους. Στο ντοκουμέντο που δημοσιεύουμε και είναι από τη «Σκοπιά» της 15ης Σεπτεμβρίου 1961, σελίδα 541, φαίνεται για μία ακόμη φορά η … «ελευθερία» που λέγαμε και πιο πάνω, πως επιδεικνύει η Οργάνωση. Διότι, απειλεί τους νέους, πως αν δεν συμμορφωθούν και δεν σταματήσουν να φεύγουν από την συνάθροιση περιφερόμενοι από εδώ και από εκεί θα χαθούν στον Αρμαγεδδώνα! 

«Σκοπιά» 15 Σεπτεμβρίου 1961, σελίδα 541: Νεαροί ΜτΙ περιφέρονται άσκοπα την ώρα των συναθροίσεων

Στη «Σκοπιά» της 15ης Οκτωβρίου 1974, σελίδα 632, γινόμαστε μάρτυρες του … «σεβασμού», που δείχνουν τα μικρά παιδιά, στο τόπο συγκέντρωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά δηλαδή τις «Αίθουσες Βασιλείας». Κολλούν τσίχλες στα καθίσματα, γράφουν στους τοίχους ή στα διάφορα έπιπλα! Είναι βέβαια η στάση τους αυτή, αποτέλεσμα της … «ανώτερης» και «ηθικής» αγωγής που πήραν από τους γονείς τους, τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τις «αθώες» και «αναμάρτητες» επί της γης «περιστερές»! Όποιος τύχει και διαβάσει τα έντυπα των Μαρτύρων του Ιεχωβά, θα του έρθει να ξεράσει, από το μίσος, την «χολή» και το δηλητήριο που χύνουν εναντίον όλων εμάς και των παιδιών μας που τυχαίνει να μην είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά, τα παιδιά μας και εμείς, είμαστε ανήθικοι, «γκάνγκστερς» και σεξουαλικά ανώμαλοι χαρακτήρες. Ενώ τα δικά τους παιδιά τα … «καλοαναθρεμμένα» είναι ηθικά και τίμια και «σέβονται» το χώρο που τα φιλοξενεί, κολλώντας τσίχλες και γράφοντας στους τοίχους και στα έπιπλα: 

 «Σκοπιά» 15 Οκτωβρίου 1974, σελίδα 632: Μικρά παιδιά των ΜτΙ, κολλούν τσίχλες στα καθίσματα, γράφουν στους τοίχους ή στα διάφορα έπιπλα της «Αίθουσας Βασιλείας»

Και αφήσαμε για το τέλος, την «Σκοπιά» της 1ης Απριλίου 1962, σελίδα 195, που συνοψίζει την εν γένει συμπεριφορά των Μαρτύρων του Ιεχωβά, όταν συμμετέχουν στις συναθροίσεις της Οργάνωσής τους, τελώντας ταυτόχρονα και τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Άλλοι λοιπόν από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά πάνε πάντα αργοπορημένοι σ’ αυτές, άλλοι περιφέρονται στους διαδρόμους και άλλοι μισοκοιμούνται ή κοιμούνται τελείως! (καλά δεν έχουν σπίτι να κοιμηθούν, τις «Αίθουσες Βασιλείας» βρήκαν;):

«Σκοπιά» 1 Απριλίου 1962, σελίδα 195: ΜτΙ περιφέρονται στους διαδρόμους ή κοιμούνται την ώρα των συναθροίσεων

Αυτή λοιπόν είναι «πικρή» αλήθεια, για το τι πραγματικά συμβαίνει στις συναθροίσεις της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά, πίσω από την «βιτρίνα».....

Πηγη: http://antiairetikos.blogspot.gr

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Δεν μπορεί να υπάρξει Σαρακοστή χωρίς νηστεία. Όμως φαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι σήμερα ή δεν παίρνουν τη νηστεία στα σοβαρά ή, αν την παίρνουν, παρεξηγούν το πραγματικό σκοπό της.Η νηστεία ή η αποχή από τις τροφές δεν είναι αποκλειστικά μια χριστιανική συνήθεια. Υπήρχε και υπάρχει ακόμα σε άλλες θρησκείες ή και πέρα από τις θρησκείες. Σήμερα οι άνθρωποι νηστεύουν για πάρα πολλές αιτίες. Είναι πολύ βασικό λοιπόν να ξεχωρίσουμε το μοναδικό περιεχόμενο στη χριστιανική νηστεία.

Στην ορθόδοξη διδασκαλία, αμαρτία δεν είναι μόνο η παράβαση κάποιας εντολής, είναι ένας ακρωτηριασμός της ζωής που μας δόθηκε από το Θεό. Για το λόγο αυτό η ιστορία της προπατορικής αμαρτίας μας παρουσιάζεται σαν μια πράξη τροφής. Η τροφή είναι μέσο ζωής, μας κρατάει ζωντανούς. Τι σημαίνει να είναι κανείς ζωντανός και τί σημαίνει <<ζωή>>; Για μας αυτοί οι όροι έχουν πρωταρχικά μια βιολογική έννοια: ζωή είναι αυτό που εξαρτιέται από τη τροφή, από τον υλικό κόσμο. Αλλά για την Αγία Γραφή και για την ορθόδοξη παράδοση αυτή η ζωή <<...επ' άρτω μόνω>> ταυτίζεται με τον θάνατο γιατί ακριβώς είναι μια θνητή ζωή, γιατί ο θάνατος κυριαρχεί πάντοτε μέσα της. Ο Θεός το ξέρουμε αυτό, δεν δημιούργησε το θάνατο. Αυτός είναι ο Δοτήρας της ζωής.

Πως λοιπόν η ζωή έγινε θνητή; Γιατί ο θάνατος είναι η μόνη απόλυτη βεβαιότητα κάθε ύπαρξης; Η Εκκλησία απαντάει: διότι ο άνθρωπος αρνήθηκε τη ζωή όπως την έκανε ο Θεός και του την προσέφερε και προτίμησε μια ζωή που να εξαρτιέται όχι αποκλειστικά από το Θεό, αλλά <<επ' άρτω μόνω>>. Η τροφή μόνη της, μέσα της, δεν έχει ζωή και δεν μπορεί να δώσει ζωή. Μόνο ο Θεός έχει Ζωή και είναι Ζωή. Η απύθμενη τραγωδία του Αδάμ είναι ότι έφαγε <<χωρισμένος>> από το Θεό για να μπορέσει να γίνει ανεξάρτητος απ' Αυτόν.

Τρώμε για να διατηρούμεθα ζωντανοί, αλλά όχι <<εν τω Θεώ>>. Ακριβώς αυτή είναι η αμαρτία όλων των αμαρτιών.Ο Χριστός είναι ο Νέος Αδάμ. Έρχεται να επανορθώσει τη καταστροφή που επέβαλε ο Αδάμ στη ζωή, να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην αληθινή ζωή. Και ο Χριστός αρχίζει με νηστεία: <<νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα, ύστερον επείνασε>> (Ματθ.4,2). Η πείνα είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία αναγνωρίζουμε την εξάρτησή μας από κάτι άλλο.Νηστεία για μας τους ορθοδόξους είναι η είσοδός μας και η συμμετοχή μας σε κείνη την εμπειρία του Χριστού με τη οποία μας ελευθερώνει από την ολοκληρωτική εξάρτηση από την τροφή, την ύλη και τον κόσμο.Ένα μέρος της τροφής μας έχει ήδη γίνει <<τροφή αθανασίας>> - το Σώμα και το Αίμα του ιδίου του Χριστού.

Η σωματική νηστεία είναι απαραίτητη μεν, αλλά χάνει κάθε νόημα και γίνεται αληθινά επικίνδυνη αν ξεκοπεί από την πνευματική προσπάθεια - από τη προσευχή και την αυτοσυγκέντρωση. Η δραστική μείωση της τροφής, μια συνεχής κατάσταση πείνας να μπορεί να βιωθεί σαν υπενθύμιση του Θεού και σαν διαρκής προσπάθεια συγκέντρωσης του νου μας στο Θεό. Μας ξελαφρώνει, μας ευκωλύνει στη αυτοσυγκέντρωση, μας κάνει νηφάλιους, χαρούμενους και καθαρούς. Αυτός που νηστεύει έτσι, παίρνει την τροφή σαν αληθινό δώρο του Θεού. Δεν χρειάζεται να πούμε εδώ για την ακριβή ποσότητα της τροφής που πρέπει να τρώει κανείς, ούτε για το ρυθμό και τη ποιότητα της τροφής. Όλα αυτά εξαρτώνται από τις ατομικές μας δυνατότητες και τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας. Αν ανακαλύψουμε ότι η χριστιανική ζωή είναι μάχη και προσπάθεια, τότε βρήκαμε το βασικό στοιχείο της νηστείας.

Νηστεύσωμεν νηστεία δεκτήν, ευάρεστον τω Κυρίω, αληθής νηστεία, η των κακών αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας. Η τούτων ένδεια, νηστεία εστιν αληθής και ευπρόσδεκτος.

Ο θρυμματισμός του Προτεσταντισμού

Μ’ αυτή την ίδια νέκρα ρεζιλεύεται και η προτεσταντική ψευδοδιδασκαλία. Τι κατάφεραν οι προτεστάντες ατιμάζοντας με τις σοφιστείες τους την ιδέα της Εκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τον διαμελισμό και μάλιστα ένα διαμελισμό χωρίς καμιά ελπίδα. Ο Προ­τεσταντισμός συνεχώς θραύεται σε σέκτες. Εκκλησιαστική προτε­σταντική ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποια «μισο-ζωή» χωρισμένων σεκτών και κοινοτήτων. Την κοινή εκκλησιαστική ζωή, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική προσευ­χή, ο Προτεσταντισμός τη φόνευσε. Πράγματι, οι ακραίοι «ορθό­δοξοι» προτεστάντες στέκονται πολύ εγγύτερα στους ορθοδόξους χριστιανούς παρά στους προτεστάντες των ακραίων ορθολογιστικών ομάδων, οι οποίες τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους εκτός από αυθαίρετη, και χωρίς καμιά βάση, ιδιοποίηση απ’ αυτούς της ονο­μασίας «προτεστάντες» μιας και γι’ αυτό κανείς δεν θα τους διώξει δικαστικώς. Ποια ενότητα είναι δυνατή μεταξύ τους; Ποια κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει σ’ αυτούς;

Αυτά που λέμε δεν είναι δικά μας. Σε στιγμές ειλικρίνειας αυτά τα ίδια και με ακόμα μεγαλύτερη οξύτητα τα λέγουν και οι ίδιοι οι προτεστάντες. «Η χώρα», γράφει ένας απ’ αυτούς, «η οποία ήταν η κοιτίδα της Μεταρρυθμίσεως, έγινε ο τάφος της πίστεως της Μεταρρυθμίσεως. Η προτεσταντική πίστη είναι ετοιμοθάνατη. Όλες οι νεότερες εργασίες για τη Γερμανία καθώς και όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις είναι σύμφωνες μ’ αυτό». «Δεν παρατηρείται στη θεολο­γία μας το γεγονός ότι οι εκπρόσωποί της έχασαν κάθε απόλυτο;», ρωτάει κάποιος άλλος.

Ακόμη θλιβερότερα λόγια ενός τρίτου: «Η ζωτική δύναμη του Προτεσταντισμού εξαντλείται στη σύγχυση των δογματικών σχολών, των θεολογικών ερίδων, των εκκλησιαστικών δι­ενέξεων... Η Μεταρρύθμιση λησμονείται ή περιφρονείται. Ο λόγος του Θεού, για τον οποίο πέθαναν οι Πατέρες αμφισβητείται. Ο Προ­τεσταντισμός είναι σκόρπιος, ασθενής, αδύναμος».

Και ο ορθόδοξος ερευνητής του Λουθηρανισμού τελειώνει την εργασία του μ’ αυτό το λυπηρό συμπέρασμα: «Εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους, στην υποκειμενική τους λογική και πίστη οι λουθηρανοί προχώρησαν τολ­μηρά σε λαθεμένο δρόμο. Ο αυτονομημένος και αυτοδίδακτος ατομισμός διέστρεψε τον Χριστιανισμό, διέστρεψε την ίδια τη συμβολική διδασκαλία της πίστεως και έφερε τον λουθηρανισμό στο χείλος της καταστροφής. Όλο και περισσότερο απορρίπτονται στον λουθηρανι­σμό οι αυθεντίες των πρώτων μεταρρυθμιστών, όλο και περισσότερο εξαφανίζεται το κοινό πιστεύω, όλο και περισσότερο πλησιάζει ο λουθηρανισμός στον πνευματικό του θάνατο»[1]. 

Τον τελευταίο καιρό προέκυψαν στον Προτεσταντισμό όχι και λίγα φαινόμενα τα οποία αποκάλυψαν όλη την καταστροφικότητα και την ψευτιά του χωρισμού χριστιανισμού και Εκκλησίας που ο ίδιος προκάλεσε. Μεταξύ των παστόρων εμφανίστηκαν κάποιοι οι οποίοι στους πιστούς τους όχι μόνο δεν εκήρυτταν Χριστόν εσταυρωμένον, αλλά αρνούνταν ακόμη  και την ύπαρξη προσωπικού Θεού. Κάποιοι άλλοι εξέφρασαν ανοιχτά τη συμπάθειά τους σε κάποιον κακόβου­λο εχθρό του χριστιανισμού[2], ο οποίος καλυπτόμενος πίσω από την επιστήμη, «απέδειξε» ότι ο Χριστός ποτέ μα ποτέ δεν έζησε στη γη, ότι, επομένως, όλο το Ευαγγέλιο είναι μόνο μύθος. Σ’ εμάς υπάρχουν πολλοί που έχουν την τάση να ονομάζουν τους προτεστάντες χρι­στιανούς. Γι’ αυτούς είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι έχουν υγιή τον νου τους (δες παραπάνω τους λόγους του Μ. Αθανασίου).

Πράγματι, τώρα είναι στον καθένα σαφές ότι χάνοντας την Εκκλησία οι προτε­στάντες χάνουν και τον Θεάνθρωπο Χριστό. Σήμερα οι προτεστάντες παραδέχονται ανοιχτά ότι στη Γερμανία αναγνωρίζει τη θεότητα του Χριστού όχι περισσότερο από το ένα τρίτο των παστόρων. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από πνευματικός θάνατος διότι «ο μη έχων τον υιόν του Θεού, την ζωήν ουκ έχει» (Α Ιω. 5,12). 



Πηγη: impantokratoros.gr
 

Ποία είναι η πραγματική έννοια τού δυσνοήτου λόγου τής ενυποστάτου Σοφίας τού Θεού «Κύριος έκτισέ με»; (Παροι. 8:22 Ο΄)

 

Τού Γεωργίου Τσιμπιρίδη 

 

   Ως προς την Σοφίαν τού Θεού, αγαπητοί αναγνώστες, πρέπει να διευκρινισθεί ένα ζήτημα, περί το οποίο κατά τις χριστολογικές έριδες εγένετο διαμάχη μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών. Εις το Παροιμ. 8:22, κατά την μετάφραση τών Ο΄, η Σοφία εμφανίζεται ως κτισθείσα: «Κύριος έκτισέ με αρχήν οδόν Αυτού». Αυτό το χωρίο χρησιμοποιούσαν οι Αρειανοί ως επιχείρημα υπέρ τού ισχυρισμού των, ότι ο Υιός είναι κτίσμα.

   Αλλά το «κτίζειν» τών Ο΄ είναι απόδοση τού Εβραϊκού ρήματος קָנָא (κανά), το οποίο αποδίδεται και δια τού «έχειν» ή «κατέχειν» ή «κτάσθαι», και συνεπώς η αρχή τού εν λόγω χωρίου μπορεί να μεταφρασθεί εκ τού Εβραϊκού: «Ο Κύριος με είχεν εν τη αρχή τών οδών Αυτού». 

   Αλλά μπορούμε επίσης να δεχθούμε ως ορθή απόδοση το «κτίζειν» εις το συγκεκριμένο χωρίο τών Παροιμιών, όπως και εις την Σοφ. Σειρ.1:4, 9· 24:8-9, όπου επίσης η Σοφία εμφανίζεται ως κτισθείσα, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι η ενυπόστατος Σοφία είναι κτίσμα. Διότι το «κτίζειν» εις αυτές τις περιπτώσεις δεν έχει την ειδική εκείνη έννοια, κατά την οποίαν τούτο θα ήταν αντίθετο προς το «γεννάν», αλλά έχει ειπωθεί με την γενική έννοια. 

   Σημαίνει δηλαδή γενικώς, ότι η Σοφία έχει προέλευση ή ύπαρξη εκ τού Θεού, ο Οποίος είναι ο μόνος σοφός (Σοφ. Σειρ.1:8) και η αρχή εις την Θεότητα, χωρίς να καθορίζει ειδικώς τον τρόπο τής προελεύσεως ή υπάρξεως αυτής. (Πρβλ. την έννοια τού «κτίζειν» σε χωρία όπως Σοφ. Σειρ. 7:15· 10:18· 40:1· 44:2, Ησ. 45:7, Ιερ. 38 [31]:22, Εφεσ. 2:15). Προφανώς εις τα προαναφερθέντα χωρία το «κτίζειν» ΔΕΝ αντιδιαστέλλεται προς το «γεννάν». (Πρβλ. επίσης Σοφ. Σειρ. 40:9-10, και μάλιστα εν συγκρίσει προς το Σοφ. Σολ. 1:13-14, κατά το οποίο το «εποίησε» και το «έκτισε» χρησιμοποιούνται συνωνύμως).

   Κατά το πρώτο εκ τών δύο τελευταίων χωρίων (Σοφ. Σειρ. 40:9-10) ο θάνατος «έκτισται», προφανώς υπό τού Θεού, ο Οποίος κατά το Ησ. 45:7 είναι «ο κτίζων κακά», κατά δε το δεύτερο (Σοφ. Σολ. 1:13-14) «ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν [...] έκτισαι γαρ εις το είναι τα πάντα». Κατά το ένα δηλαδή χωρίο ο Θεός «έκτισε» τον θάνατον, κατά το άλλο δεν «εποίησεν» (ή «έκτισεν») αυτόν! Η αντίφαση είναι φαινομενική και αίρεται, εάν ληφθεί υπ’ όψιν, ότι εδώ δεν πρόκειται περί πραγματικής «κτίσεως» ή «ποιήσεως», αλλά περί άλλων εννοιών: Ο Θεός δεν ώρισε θάνατον, αλλά επέτρεψε αυτόν. Περί τού ανθρώπου, ο οποίος είναι πραγματικό κτίσμα ή ποίημα τού Θεού, ουδέποτε η Γραφή θα έλεγε, ότι ο Θεός έκτισε και δεν έκτισε αυτόν. Η αντίφαση θα ήτο ανοικονόμητος και ανεξήγητος. Το «κτίζειν» λοιπόν έχει διάφορες σημασίες. 

   Το «κτίζειν» ΔΕΝ αντιδιαστέλλεται προς το «γεννάν». Έτσι εις το Δευτ. 32:18 («Θεόν τον γεννήσαντα σε εγκατέλιπες») και Ησ. 1:2 («...Κύριος ελάλησεν·, υιούς εγέννησα και ύψωσα...»), κατά τούς Ο΄, άνθρωποι εμφανίζονται ως γεννηθέντες εκ Θεού, ενώ εις την πραγματικότητα ΔΕΝ πρόκειται περί γεννήσεως! Παρομοίως επίσης πολλές φορές ο Θεός εις την Γραφή ονομάζεται «πατήρ» και οι άνθρωποι «τέκνα», ενώ εις την πραγματικότητα πρόκειται περί Κτίστου και κτισμάτων ή Δημιουργού και δημιουργημάτων. (Πρβλ. Ιερ. 2:27, Ιεζ. 36:12 κατά τούς Ο΄.)

   Ιδιαιτέρως δε αξιοπρόσεκτον, ότι εις τον Ιεζ. 21:30 δια τού «γεννάν» οι Ο΄ αποδίδουν το Εβραϊκό בָּרָא (μπαρά), το οποίο σημαίνει «ποιείν», «κτίζειν», «δημιουργείν». Εις δε το Εβραϊκό κείμενο τού εν λόγω χωρίου οι όροι «κτίζεσθαι» και «γέννησις» παραλληλίζονται συνωνυμικώς! («Εν τω τόπω όπου εκτίσθης, εν τη γη τής γεννήσεώς σου, θέλω σε κρίνει»)

   Επίσης εις την Καινή Διαθήκη οι πιστοί εμφανίζονται ως γεννηθέντες εκ τού Θεού (Ιωάν, 1:13, Α΄ Ιωάν. 3:9· 4:7· 5:1, 4, 18) και κατά συνέπεια ονομάζονται τέκνα τού Θεού, ο δε Θεός ονομάζεται πατήρ αυτών. Ιδιαιτέρως δε άξιον παρατηρήσεως, ότι ο νέος εν Χριστώ άνθρωπος και η νέα κατάστασις πραγμάτων γενικώτερα, εμφανίζεται τόσον ως «γέννησις» ή «άνωθεν γέννησις» ή «αναγέννησις», όσον και ως «κτίσις» ή «καινή κτίσις» (Ιωάν. 1:13· 3:3, 5-8, Α΄ Κορ. 4:15, Α΄ Ιωάν. 2:29, Φιλήμ. στ.10, Α΄ Πέτρ. 1:3, 23, Εφεσ. 2:10, 15· 4:24, Β΄ Κορ. 5:17, Γαλ. 6:15). Πρβλ. επίσης Ιακ. 1:18 «Βουληθείς απεκύησεν ημάς λόγω αληθείας εις το είναι ημάς απαρχήν τινα τών Αυτού κτισμάτων» δηλ. «Θέλησε και μάς γέννησε με τον λόγο τής αληθείας, για να είμαστε ένα εκλεκτό μέρος τών δημιουργημάτων Του».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

   Συμφώνως λοιπόν προς όλα τα προαναφερθέντα το «κτίζειν» και το «γεννάν» εις την Γραφή χρησιμοποιούνται ΚΑΙ με ειδική έννοια, κατά την οποίαν αυτά αντιτίθενται μεταξύ των, ΚΑΙ με γενική έννοια, κατά την οποίαν αυτά ΔΕΝ αντιτίθενται μεταξύ των. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το ένα, αναφερόμενο με την γενική έννοια, δύναται να περιλαμβάνει το άλλο, με ειδική έννοια νοούμενον. Το γενικώς π.χ. λεγόμενον, ότι ο Θεός  ε γ έ ν ν η σ ε ν  ανθρώπους, ειδικώς και πραγματικώς σημαίνει, ότι ο Θεός  έ κ τ ι σ ε ν  ανθρώπους! 

   Όπως λοιπόν εις αυτήν την περίπτωση το «γεννάν» εις την πραγματικότητα σημαίνει «κτίζειν», κατά τον ίδιον τρόπον, προκειμένου περί τής εκ τού Θεού προελεύσεως τής ενυποστάτου Σοφίας, το «κτίζειν» εις την πραγματικότητα σημαίνει «γεννάν»!!! Ο Θεός «έκτισε» την Σοφίαν, το οποίον σημαίνει ότι έδωσε (ως αρχή εις την Θεότητα) προαιωνίως ύπαρξη εις την Σοφίαν, δια τού τρόπου τής γεννήσεως. Άρα ο Θεός, η αρχή τού παντός και «ο κτίστης απάντων» (Σοφ. Σειρ. 24:8), «έκτισε» ΚΑΙ την Σοφίαν. 

   Αλλά κατ’ άλλον τρόπον έκτισε τον κόσμον και κατ’ άλλον τρόπον, εντελώς εξαιρετικό και μοναδικό, «έκτισε» την Σοφίαν: Εγέννησεν Αυτήν προαιωνίως εκ τής ουσίας Αυτού!         

   Ότι δε πράγματι το «κτίζειν», προκειμένου περί τής Σοφίας, είναι γενικό και ΔΕΝ σημαίνει ότι η Σοφία είναι κτίσμα, αποδεικνύουν αυτά τα δύο κεφάλαια, εις τα οποία η Σοφία εμφανίζεται ως κτισθείσα, δηλ. το 24ον τής Σοφ. Σειράχ και το 8ον τών Παροιμιών (Οι Παροιμίες, όπως ήδη εσημειώσαμε εις την αρχήν τής παρούσης μελέτης, εμφανίζουν την Σοφίαν ως κτισθείσαν κατά τούς Ο΄, ενώ το σχετικό Εβραϊκό ρήμα αποδίδεται και αλλιώς).

  Πρώτον, εις το εν λόγω 24ον κεφάλαιον τής Σοφ. Σειράχ, πριν η Σοφία παραστήσει Εαυτήν ως κτισθείσαν («...ο κτίσας Με...προ τού αιώνος απ’ αρχής έκτισέ Με...», στίχ. 8-9), εις τον στίχ.3 είπε: «Εγώ από στόματος Υψίστου εξήλθον», έκφραση η οποία αντίκειται προς την έννοια τής κτίσεως. Οι δε εκφράσεις περί κτίσεως τής Σοφίας και περί εξόδου Αυτής εκ τού στόματος τού Υψίστου είναι μεταφορικές και δηλώνουν τον τρόπο τής προελεύσεως τής Σοφίας εκ τού Θεού, τρόπος όντως απερινόητος και ακατάληπτος. 

   Δεύτερον, εις το υπό εξέτασιν 8ον κεφάλαιον τών Παροιμιών, μετά τον στίχ.22, εις τον οποίον, κατά την απόδοση τών Ο΄, η Σοφία λέγει «Κύριος έκτισέ Με», η Ίδια λέγει επίσης «εθεμελίωσέ με». Όπως δε το περί «θεμελιώσεως» τής Σοφίας, έτσι και το περί «κτίσεως» Αυτής, είναι μεταφορικό.

Τρίτον, κατά αυτούς τούς Ο΄ (οι οποίοι εις τον εν λόγω στίχ.22 χρησιμοποιούν το «κτίζειν»), εις τον στίχ.25 η Σοφία ομιλεί περί γεννήσεως Αυτής εκ τού Κυρίου: «Προ δε πάντων βουνών γεννά Με». Αξιοπρόσεκτος δε εις το σημείο τούτο είναι ο Ενεστώτας τών Ο΄ «γεννά» και μάλιστα έρχεται εις αντίθεσιν προς τούς προηγηθέντες αορίστους «έκτισεν», «εθεμελίωσεν». Κατά δε το Εβραϊκό κείμενο η Σοφία ομιλεί δύο φορές περί γεννήσεως Αυτής, «εγεννήθην» στίχ.24-25. 

   Τέταρτον, και εις τα δύο υπ’ όψιν κεφάλαια η Σοφία τονίζει την προ τής δημιουργίας τού κόσμου ύπαρξιν αυτής δια τής φράσεως «προ τού αιώνος» («Προ τού αιώνος εθεμελίωσέ Με, Παροιμ. 8:23· «Προ του αιώνος έκτισέ Με», Σοφ. Σειρ. 24:9). Η φράση αυτή σημαίνει, ότι η Σοφία είναι προαιώνιος ή κατ’ άλλην διατύπωση ότι υπήρχε ΠΡΟ τού χρόνου. Το τελευταίο τούτο επιχείρημα είναι και το αποφασιστικότερο. Ως προϋπάρχουσα τού χρόνου η Σοφία είναι ΑΚΤΙΣΤΟΣ, διότι εις την κτιστή φύση συμπεριλαμβάνεται ο χρόνος.

Περατώνοντας την μελέτη μας θα σχολιάσουμε ένα ακόμη χωρίο, το Σοφ. Σολ. 6:22, εις το οποίον αναφέρεται ότι η Σοφία «εγένετο». Εάν δε εις το εν λόγω χωρίο δεν πρόκειται περί τής σοφίας τού ανθρώπου ως ιδιότητος, αλλά περί τής ενυποστάτου Σοφίας, το «γίγνεσθαι» εδώ χρησιμοποιείται με γενική έννοια, όπως απεδείξαμε ότι χρησιμοποιείται αλλού το «κτίζειν», και ειδικότερα σημαίνει (όπως και το «κτίζειν»), «γεννάσθαι», προέρχεται τι εκ τής ουσίας τού Θεού. (πρβλ. Σοφ. Σολ. 7:24-26 «σοφία [....] ατμίς γαρ εστι τής τού Θεού δυνάμεως και απόρροια τής τού Παντοκράτορος δόξης ειλικρινής [....] απαύγασμα γαρ εστι φωτός αϊδίου και έσοπτρον ακηλίδωτον τής τού Θεού ενεργείας και εικών τής αγαθότητος Αυτού») ]

 

   Ότι δε πράγματι το «γίγνεσθαι», προκειμένου περί τής ενυποστάτου Σοφίας, έχει γενική έννοια και κατ’ ουσίαν ταυτίζεται προς το «γεννάσθαι», είναι ολοφάνερο από την φράση «ο μονογενής Υιός» (Ιωάν. 1:18· 3:16 κ.ά). Η σύνθετη λέξη «μονογενής» περιέχει ως δεύτερο συνθετικό το «γίγνεσθαι», ο δε χαρακτηρισμός «Υιός» προϋποθέτει το «γεννάσθαι», δηλ. τη γέννηση. Η δε έννοια τής όλης φράσεως είναι, ότι ο Χριστός είναι ο μόνος γεννητός τού Θεού, όχι γενητός, διότι γενητούς, δηλ. κτιστούς, ο Θεός έχει πολλούς, αγγέλους και ανθρώπους, και συνεπώς ουδείς από αυτούς δύναται να χαρακτηριστεί ως μονογενής! 

   Άρα αγαπητοί αναγνώστες, η ενυπόστατος Σοφία είναι γέννημα τού Γιαχβέ και όχι γένημα ή κτίσμα και ως γέννημα είναι ομοούσιος προς τον Γιαχβέ και άρα ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΓΙΑΧΒΕ!!!