Τὰ καρναβάλια

Τὰ καρναβάλια, ὡς γνωστὸν καλοί μου φίλοι, εἶναι συνυφασμένα μὲ τὶς ἀπόκριες κι
αὐτὲς μὲ τὶς τρεῖς πρῶτες ἑβδομάδες τοῦ Τριωδίου.

Τί ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία μας νὰ γίνεται αὐτὲς τὶς τρεῖς πρῶτες ἑβδομάδες τοῦ
Τριωδίου; Νὰ προετοιμαστοῦμε ὅσο γίνεται καλύτερα γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὴν
Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Γιὰ τὴν τόσο σημαντικὴ αὐτὴ περίοδο τῶν πνευματικῶν
ἀγώνων, τῆς κατάνυξης, τῆς περισυλλογῆς, τῆς ἐγκράτειας,τῆς προσευχῆς καὶ τῆς
μετάνοιας.Γιὰ τὴν περίοδο ἐκείνη ποὺ θὰ μᾶςὁδηγήσει στὸν πνευματικὸ ἑορτασμὸ
καὶ τὴ βίωση τοῦ Θείου Πάθους καὶ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ.

Γιʼ αὐτὸ καὶ στὶς τρεῖς πρῶτες αὐτὲς ἑβδομάδες τῆς προετοιμασίας, τὰ μὲν
εὐαγγελικὰ ἀναγνώσματα ἀναφέρονται στὶς παραβολὲς τοῦ Τελώνη καὶ τοῦ
Φαρισαίου, τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ καὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας καὶ Κρίσεως τοῦ
Χριστοῦ, οἱ δὲ ὕμνοι μὲ ὅλη τους ἐκείνη τὴν κατάνυξη καὶ τὴν μεγαλοπρέπεια μᾶς
προτρέπουν στὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφή μας στὸν Θεὸ Πατέρα.

Ὅλα μᾶς καλοῦν νὰ ἀφήσουμε πλέον τὰ ὑλικὰ καὶ νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ
πνευματικά, νὰ ἀφήσουμε τὶς διασκεδάσεις κι ὅλα τὰ τιποτένια καὶ ἁμαρτωλὰ καὶ
νὰ ὑψωθοῦμε στὰ ἀνώτερα, νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν αὐτογνωσία κι ἐν τέλει στὴν
θεογνωσία.

Ἀκριβῶς σʼ αὐτὸ τὸ τόσο λεπτὸ καὶ σημαντικὸ σημεῖο τῆς πνευματικῆς μας πορείας,
ἔρχεται ἡ ἀποκριὰ τοῦ κόσμου, νὰ δώσει ἐντελῶς τὸ ἀντίθετο μήνυμα. Δηλαδὴ νὰ
ξεφαντώσουμε, νὰ γλεντήσουμε, νὰ ζήσουμε ὅσο ὑλιστικὰ μποροῦμε,
ἀδιαφορώντας γιὰ ὁ,τιδήποτε ἄλλο, πέραν αὐτῶν!

Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὅλα μετατρέπονται σʼ ἕνα ἀτελείωτο γλέντι, ὅλες οἱ ἑορτές,
ὅπως αὐτὲς τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ δωδεκαόρτου, ποὺ μόλις προηγήθηκαν,
ἔτσι νὰ γίνει καὶ μὲ τὸ Πάσχα. Τί φοβερό! Τί διαβολικό!

Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ Ἅγιοι ἀποκαλοῦν τὸ καρναβάλι «σατανικὴ πομπή»! Ὁ Ἅγιος
Νικόδημος Ἁγιορείτης ἀναφέρει 2 πὼς στὶς ἀπόκριες «οἱ Χριστιανοὶ δαιμονίζονται
ὅλοι, γιατί χορεύουν, παίζουν, τραγουδοῦν ἀσυνείδητα, ἕως κι αὐτοὶ οἱ πλέον
γέροντες…




Τότε πανηγυρίζει ἡ ἀσέλγεια, ἑορτάζει ἡ ἀκολασία, εὐφραίνεται ἡ μέθη, ἀγάλλεται
ἡ τρυφὴ καὶ ἡ ἀστεία, χορεύει ὁ διάβολος μὲ δέκα μαντήλια καὶ συγχορεύει μὲ
αὐτὸν καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν δαιμόνων, γιατί ὅσο κερδίζουν μόνο στὶς ἀπόκριες,
δὲν μποροῦν νὰ τὸ κάνουν ὅλο τὸ χρόνο»!

Ἔτσι ἔχουμε γιὰ τὰ καλὰ τὴν«ἀνασύσταση τῆς ἀρχαίας πλάνης» ὅπου ὅλα ἦταν
παραδομένα στὸν διάβολο κι αὐτὸς λατρευόταν ὡς θεός! Τί ἀντιστροφὴ τῶν
πραγμάτων!

Πραγματικά, ἂν ἀνατρέξουμε τὴν ἱστορία, τότε θὰ διαπιστώσουμε πὼς ὅλα αὐτὰ τὰ
κοσμικὰ, ποὺ γίνονται σήμερα, δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο παρὰ ἀναβίωση
εἰδωλολατρικῶν ἐθίμων καὶ τελετῶν ἀκόμη κι αὐτῶν ποὺ χάθηκαν στὴν ἱστορική
μας μνήμη. Ναί!

Οἱ ρίζες τους βρίσκονται στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ ἐποχή.
Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ ρίζες αὐτὲς βρίσκονται στὴ λατρεία τοῦ Διονύσου, θεοῦ τοῦ
κρασιοῦ καὶ τοῦ γλεντιοῦ, τὰ λεγόμενα καὶ «Ἀνθεστήρια»! Ὁ Διόνυσος εἶχε μαζί
του τοὺς Σάτυρους καὶ τοὺς Σελινούς, οἱ ὁποῖοι ἔβαζαν στὰ κεφάλια τους στεφάνι
ἀπὸ κισσό, φόραγαν μάσκες καὶ ντύνονταν μὲ δέρματα ζώων. Οἱ λάτρεις τοῦ
Διονύσου (τοῦ λεγόμενου καὶ Βάκχου) ζαλισμένοι ἀπʼ τὸ κρασί, χυδαιολογοῦσαν,
θορυβοῦσαν καὶ χόρευαν.


Οἱ Διονυσιακὲς καὶ Βακχικὲς αὐτὲς ἑορτές εἶχαν σχέση μὲ τὸ τέλος τοῦ χειμώνα καὶ
τὸν ἐρχομὸ τῆς ἄνοιξης. Συμβόλιζαν δὲ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ γῆ «ξυπνᾶ» ἀπʼ τὴ
χειμερία νάρκη καὶ ἀναγεννιέται. Γιὰ τοὺς ἀρχαίους λαοὺς ὁ κύκλος αὐτὸς τῆς
ἀναγέννησης τῆς φύσης, εἶχε σχέση καὶ μὲ τὶς ἀνθρώπινες ψυχὲς καὶ
συμβολίζονταν μὲ τὸ φόρεμα τῆς μάσκας – προσωπείου!

Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διονυσιακῶν ἑορτῶν οἱ εἰδωλολάτρες φοροῦσαν δέρματα
ζώων, ἄλειφαν τὸ πρόσωπό τους μὲ τὴν τρυγία (κατακάθι τοῦ κρασιοῦ) καὶ
στεφανώνονταν μὲ κισσό, τὸ ἀειθαλὲς φυτὸ τοῦ Διονύσου! Γενικὰ εἶχα τὴν μορφὴ
Σατύρων, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ τράγους!

Οἱ τελετὲς αὐτὲς κατὰ τὸν 7ο μὲ 6ο π.Χ. αἰώνα, ἀναμειγνύονται καὶ μὲ τὴν
Ἀθηναϊκὴ ἑορτὴ τῶν Ἀνθεστηρίων, ἡ ὁποία γινόταν τὴν 11η, 12η καὶ 13η ἡμέρα
τοῦ μηνὸς Ἀνθεστηρίωνα, δηλαδὴ τοῦ δικοῦ μας Φεβρουαρίου.

Τὴν πρώτη ἡμέρα (τὴν ἀποκαλούμενη «Πιθοιγία», δηλ. ἄνοιγματῶν πιθαριῶν)
ἔκαναν σπονδὲς στὸν Διόνυσο, εὐχαριστώντας τον γιὰ τὴν νέα σοδειά!
Ἀκολουθοῦσε γλέντι μὲ χοροὺς καὶ τραγούδια. Τὴν δεύτερη ἡμέρα (τὴν
ἀποκαλούμενη «Χόες»), πίστευαν ὅτι ἄνοιγαν οἱ πύλες τοῦ Ἅδη καὶ οἱ νεκροὶ
ἀνέβαιναν στὸν πάνω κόσμο3,ἐπιπλέον δὲ ξεκινοῦσε καὶ ἡ πομπὴτοῦ Διονύσου,
ὅπου ὁ Διόνυσος πάνω σὲ ὁμοίωμα πλοίου συρόμενο μὲ τροχούς, ἔμπαινε στὴν
πόλη, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τρελλὴ παρέα μεταμφιεσμένων! Στὴν πομπὴ μετεῖχαν
καὶ οἱ ἀρχὲς τῆς πόλης μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Ἄρχοντα Βασιλέα!

Τὴν τρίτη ἡμέρα (τὴν ἀποκαλούμενη «Χύτροι») τὴν εἶχαν ἀφιερωμένη στοὺς
νεκρούς. Τότε γινόταν θυσίες καὶ πρόσφεραν τὴν «πανσπερμία» στὸν ψυχοπομπὸ
καὶ χθόνιο Ἑρμῆ. Ἡ ἀναπαράσταση τῶν νεκρῶν γινόταν φορώντας μάσκες καὶ
συνοδευόταν μὲ ἔξαλλους χορούς. Ἡ ἑορτὴ τελείωνε μὲ τὴ φράση: «Φευγάτε
ψυχὲς τῶν νεκρῶν, τὰ ἀνθεστήρια τελείω σαν»!

Ἀργότερα οἱ Βακχικὲς αὐτὲς ἑορτὲς εἰσήχθησαν στὴ Ρώμη καὶ ὀνομάστηκαν
«Σατουρνάλια» πρὸς τιμὴ τοῦ Σατούρνου, δηλαδὴ τοῦ θεοῦ Κρόνου!
Ὑποστηρίζεται ὅτι οἱ μεταμφιέσεις πρωτοεμφανίστηκαν περὶ τὸ 2000 π.Χ. στὴν
Μεσοποταμία καὶ τὴ Βαβυλωνία. Καρναβάλια ὅμως μὲ μεταμφιέσεις ὑπῆρχαν καὶ
στὴν ἀρχαία Αἴγυπτο κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἴσιδας! Ὅπως ἀναφέρει ὁ γνωστὸς
λαογράφος Δημ. Λουκᾶτος4 οἱ ἀνοιξιάτικες γιορτὲς ἀρχίζουν μὲ τὸ εἰδωλολατρικὸ
ἔθιμο τοῦ καρναβαλιοῦ.


Οἱ διασκεδάσεις καὶ οἱ μεταμφιέσεις του εἶναι προέκταση τῶν ἑορτῶν τῆς
Πρωτοχρονιᾶς, ὅπως τὶς γιόρταζαν οἱ Ρωμαῖοι καὶ οἱ Βυζαντινοί, ἐνῶ οἱ ἀπαρχὲς
τοῦ καρναβαλιοῦ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα.

Σκοπὸς τῆς κοσμικῆς ἀποκριᾶς –πάντα κατὰ τὸν Δημ. Λουκᾶτο–ἦταν ἡ μαγικὴ
ὑποβοήθηση τῆς γῆς νὰ βλαστήσει μὲ τὴν βοήθεια τῶν χορῶν – πηδημάτων, τῶν
ποικίλων λαϊκῶν δρωμένων καὶ τῶν μεταμφιέσεων, μὲ σκοπὸ νὰ ἐξευμενίσουν τὰ
βλαπτικὰ πνεύματα!

Γιʼ αὐτό, ἂν παρατηρήσει κανείς,τὰ κύρια γνωρίσματα τοῦ καρναβαλιοῦ εἶναι:

– Οἱ μεταμφιέσεις καὶ οἱ ἄσεμνες παραστάσεις οἱ ὁποῖες, ὅπως καὶ οἱἀρχαῖες
διονυσιακὲς ἑορτές, ἔχουν σὰν στόχο τὴν βλάστηση καὶ τὴν καρποφορία τῆς γῆς,
ποὺ ὅλο τὸν χειμώνα βρισκόταν σὲ χειμερία νάρκη!

–Ὁ χορὸς μὲ τὰ χτυπήματα τῆς γῆς ἀπὸ τὰ πόδια, μὲ σκοπὸ τὴν καρποφορία της!
Κατὰ τοὺς λαογράφους οἱ παράδοξοι χοροὶ τῶν μεταμφιεσμένων καὶ τὰ πηδήματά
τους παριστάνουν τὴν διέλευση τῶν πνευμάτων τῆς βλάστησης!

– Τὸ ἄκρατο φαγοπότι καὶ γλέντι, ποὺ ἀποβλέπουν κι αὐτὰ στὴν εὐφορία τῆς γῆς.

– Ἡ ἀναφορὰ στοὺς νεκρούς, ἡ ὁποία ἀποσκοπεῖ κι αὐτὴ στὰ ἴδια, δηλαδὴ στὸ νὰ
ἐξευμενιστοῦν καὶ νὰ δώσουν καρποὺς στὴ γῆ καὶ ἐπιπλέον νὰ ἐπιτρέψουν τὸ
ξεφάντωμα στοὺς ζωντανούς! Ἔτσι συμβιβάζεται τὸ πένθος γιʼ αὐτοὺς μὲ τὸ
εὔθυμο καὶ φαιδρὸ κλίμα τῶν ἀποκριῶν. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τ ἀνθεστήρια τῶν
ἀρχαίων Ἀθηναίων, τὰ ὁποῖα εἶχαν διπλῆ ὄψη. Ἀπʼ τὴν μία τὰ λουλούδια, τὸ κρασὶ
καὶ τὸ γλέντι καὶ ἀπʼ τὴν ἄλλη τὶς ψυχὲς τῶν νεκρῶν! Λέγεται πὼς παρόμοια ἑορτὴ
συναντᾶται καὶ στοὺς Πέρσες, τοὺς Πρώσους κ.λπ.

– Οἱ φωτιὲς (ὅπως τὸ βράδυ τῆς τελευταίας ἡμέρας τῆς ἀποκριᾶς μὲ τὸ κάψιμο τοῦ
καρνάβαλου κ.λπ.), οἱ ὁποῖες ἔχουν – κατὰ τοὺς λαογράφους– καθαρτήριο
χαρακτήρα, ἀλλὰ καὶ μεταβατικὸ συμβολισμὸ ἀπὸ τὸν χειμώνα στὴν ἄνοιξη!

Νὰ σημειωθεῖ ἀκόμη καὶ τοῦτο. Κατὰ τὴ δεύτερη ἡμέρα τῶν Ἀνθεστηρίων, τὶς
«Χόες» ὅπως εἴπαμε, τὸν ρόλο τοῦ Διονύσου ἔπαιζε ὁ ἄρχων βασιλέας. Σήμερα
ὑποκατάστατο τοῦ Διονύσου θεωρεῖται ὁ λεγόμενος «βασιλιὰς καρνάβαλος». Ἄρα
ὁ βασιλιὰς καρνάβαλος (ποὺ συνήθως εἶναι μία ἀπαίσια δαιμονικὴ φιγούρα), εἶναι ὁ
ἴδιος ὁ Διόνυσος!

Καὶ κάτι ἀκόμη. Ἐνῶ οἱ ἡμέρες τῶν ἀρχαίων ἐκείνων ἑορτῶν ἦταν μόλις τριῶν
ἡμερῶν, τώρα ἔγιναν τρεῖς ἑβδομάδες διαστρέφοντας τελείως τὴν ἔννοια τοῦ
Τριωδίου!

Ἆραγε μπορεῖ ἕνας συνειδητὸς Χριστιανὸς νὰ ἑορτάζει ἔτσι τὴν ἀρχὴ τοῦ Τριωδίου;
Μπορεῖ νὰ ἐπιτρέπει στὸν ἑαυτό του νὰ συμμετέχει σʼ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀναβιούμενη
βλακεία, πού δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία; Μὲ τέτοιες καρναβαλικὲς
διαδικασίες θὰ «ξεφύγει» καὶ θὰ νοιώσει τὴν πολυπόθητη χαρά; Καὶ θὰ πορευθεῖ
νὰ ἑορτάσει τὸ Θεῖο Πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ξεκινώντας ἀπʼ αὐτὲς
τὶς ἀφετηρίες;

Ὡστόσο τί παρατηρεῖ σήμερα κανείς; Ὅτι γίνονται ἐκτεταμένες προσπάθειες νὰ
παρουσιασθεῖ ὁ καρναβαλισμὸς μὲ τὴν πλέον ἐκσυγχρονισμένη μορφή. Οἱ
διάφοροι τοπικοὶ φορεῖς τὸν βαφτίζουν μὲ ὡραῖα ὀνόματα ὅπως «πολιτιστικὲς
ἐκδηλώσεις», «τοπικὴ παράδοση» κ.λπ., οἱ δὲ ἀνίδεοι ἰδιῶτες ὄχι μόνο
συμμετέχουν ἀπροβλημάτιστοι καὶ μὲ πολὺ ἀφέλεια σʼ αὐτές, ἀλλὰ διοργανώνουν
καὶ τὰ λεγόμενα «μασκὲ πάρτυ» εἰσάγοντας γιὰ τὰ καλὰ ὅλη αὐτὴ τὴν κατάντια στὴ ζωή τους!

Ἔφθασαν στὸ σημεῖο οἱ διάφοροι δήμαρχοι νὰ μᾶς εἰσάγουν καὶ ἀπʼ
τὸ ἐξωτερικὸ «καρναβαλιστὲς», γιὰ νὰ εἶναι ἀπέραντο τὸ πάρτυ. Τί ἀγάπη καὶ
φροντίδα γιὰ τοὺς δημότες τους!

Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ νεοπαγανιστὲς πανηγυρίζουν καὶ ἀπολαμβάνουν τέτοιες
ἐκδηλώσεις, διοργανώνοντάς τις μὲ διάφορες δικαιολογίες καὶ προσχήματα. Στὰ
ἔντυπά τους ἀναφέρουν ὅτι «οἱ Ἀπόκριες παραμένουν ἡ μόνη μὴ θρησκευτικὴ
γιορτὴ στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα»!

Εἶναι πράγματι ἔξυπνο αὐτὸ ποὺ ἔγραψε κάποιος σὲ τοῖχο: «Μασκαρὰς εἶμαι κάθε
μέρα, δὲν χρειάζεται νὰ τὸ ἑορτάζω κιόλας»!

Ἐξάλλου γιʼ αὐτὸ ἔρχεται αὐτὴ ἡ εὐλογημένη περίοδος τοῦ Τριωδίου, γιὰ νὰ μᾶς
ὁδηγήσει στὴν μετάνοια, στὸ νὰ ἀποβάλουμε δηλαδὴ αὐτὴ τὴν ἁμαρτωλή μας (καὶ
συνάμα γελοία) κατάντια καὶ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὰ ἀνώτερα καὶ τὰ μεγάλα.

Ὑποσημειώσεις:

1. Ἡ λέξη «καρναβάλι» προέρχεται ἀπό τὶς Λατινικὲς - Ἰταλικὲς carne (κρέας) καὶ
vale (γειά σου), ποὺ σημαίνει «κρέας ἔχε γειά». Ἡ δὲ λέξη «ἀποκριὰ» προέρχεται
ἀπὸ τὴ λέξη «ἀπόκρεως» ποὺ σημαίνει «ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κρέας» [α + κρέως (δήλ.
κρέας στὴν ἀρχ. ἀττικὴ διάλεκτο)]. Συνεπῶς πρόκειται γιὰ ταυτόσημες ἔννοιες.

2. Βλέπ. τὸ ἔργο του «ΧΡΙΣΤΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ».

3. Ἡ ἡμέρα αὐτὴ χωριζόταν σὲ δύο μέρη. Στὸν «ἱερὸ γάμο τοῦ Διονύσου» καὶ στὶς
«Χόες», ποὺ δὲν ἦταν τίποτ’ ἄλλο παρὰ ἀγῶνες οἰνοποσίας!

4. Βλέπ. «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ».

Το μεγάλο ψέμα περί αποστασίας

Του Ιωάννη Παντίου

Διάφορες  χριστιανικές ομάδες, διδάσκουν ότι η Εκκλησία του Χριστού έχει αποστατήσει, λένε ότι  έχουν μπει διάφορες αντιχριστιανικές και ειδωλολατρικές διδασκαλίες μέσα σε αυτήν. Λόγω τής ξαφνικής εμφάνισης τών Προτεσταντών κατά τον 16ο αιώνα, δημιουργήθηκε σ'αυτούς η ανάγκη να δείξουν πως έχουν κι αυτοί θέση στην ιστορία τής Εκκλησίας, και πως αποτελούν μέρος της. Έτσι, δημιούργησαν μία θεωρία, πως δήθεν η Εκκλησία τών αποστόλων αποστάτησε.   Οι ισχυρισμοί των Προτεσταντών είναι ότι η Εκκλησία αποστάτησε κατά τον 3ο με 4ο αιώνα, οτι άρχισε ο διάβολος να εισηγείται δογματικές αλλαγές από την εποχή του Μ.Κωνσταντίνου, με την πάροδο των ετών και των αιώνων ο ιστορικός χριστιανισμός έγινε μια θρησκεία η οποία έχει απομακρυνθεί τελείως από την αποστολική απλότητα και πνευματικότητα.  Άλλες ομάδες λένε ότι η Εκκλησία αποστάτησε ακόμα και τον 1ο αιώνα, π.χ οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, διδάσκουν ότι η Εκκλησία αποστάτησε μετά το θάνατό τών αποστόλων :

 Στα κανονικά συγγράμματα, βρίσκουμε αρκετές προειδοποιήσεις για μια επικείμενη αποστασία η οποία θα διέφθειρε τη Χριστιανική εκκλησία. Στην ουσία, αυτή η αποστασία είχε αρχίσει ήδη τον πρώτο αιώνα, αλλά οι απόστολοι ανέστειλαν την εξάπλωσή της. (Σκοπιά 1/4/10 σελ. 29).

 «Όσον καιρό ζούσαν οι απόστολοι ως κριταί και σύμβουλοι, η εκκλησία ετηρείτο καθαρή και η αποστασία δεν μπορούσε να επιβληθή. Αλλά μετά τον θάνατο των αποστόλων επεβλήθη. ( Σκοπιά, 01.10.1970, σελ.587, παρ.9).

  Aπό τη μεγάλη αποστασία που ακολούθησε τον θάνατο των αποστόλων. (Ξύπνα, 08.08.1972, σελ.19). 

«Ενόσω οι απόστολοι ήταν ζωντανοί, ο Σατανάς δεν μπορούσε να επιτύχει. Αλλά μετά το θάνατό τους, η αποστασία εξαπλώθηκε ανεξέλεγκτη. Τελικά, στα ανθρώπινα μάτια, η αγνή Χριστιανική εκκλησία που ιδρύθηκε από τον Ιησού φαινόταν ότι είχε διαφθαρεί όταν ο Σατανάς παρήγαγε την αποστατική θρησκευτική παρωδία που σήμερα είναι γνωστή ως Χριστιανικός κόσμος» (Σκοπιά, 01.07.1995, σελ.14, παρ.2).

  «Η αποστασία ξεκίνησε στις ημέρες του αποστόλου Παύλου. Εξαπλώθηκε ραγδαία όταν πέθαναν οι απόστολοι οπότε χάθηκε και η ανασταλτική επιρροή τους» (Σκοπιά, 01.09.2003, σελ.6).

Αυτές τις ψευδοδιδασκαλίες, προσπαθούν να τις στηρίξουν και μέσα από την Αγία Γραφή, έτσι ώστε να παραπλανήσουν τους πιστούς που έχουν άγνοια κατά τάς Γραφάς. Τα εδάφια που επικαλούνται είναι τα εξής :

Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν· καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι᾿ οὓς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται· καὶ ἐν πλεονεξίᾳ πλαστοῖς λόγοις ὑμᾶς ἐμπορεύσονται, οἷς τὸ κρῖμα ἔκπαλαι οὐκ ἀργεῖ, καὶ ἡ ἀπώλεια αὐτῶν οὐ νυστάξει. (Β΄Πετρ. 2:1-3).

Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων, ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυτηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν, κωλυόντων γαμεῖν, ἀπέχεσθαι βρωμάτων, ἃ ὁ Θεὸς ἔκτισεν εἰς μετάληψιν μετὰ εὐχαριστίας τοῖς πιστοῖς καὶ ἐπεγνωκόσι τὴν ἀλήθειαν. (Α΄Τιμ. 4:1-3).

 Τὰς δὲ βεβήλους κενοφωνίας περιΐστασο· ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόψουσιν ἀσεβείας, καὶ ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει· ὧν ἐστιν Ὑμέναιος καὶ Φιλητός, οἵτινες περὶ τὴν ἀλήθειαν ἠστόχησαν, λέγοντες τὴν ἀνάστασιν ἤδη γεγονέναι, καὶ ἀνατρέπουσι τήν τινων πίστιν. Ο μέντοι στερεὸς θεμέλιος τοῦ Θεοῦ ἕστηκεν, ἔχων τὴν σφραγῖδα ταύτην· ἔγνω Κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ· καὶ ἀποστήτω ἀπὸ ἀδικίας πᾶς ὁ ὀνομάζων τὸ ὄνομα Κυρίου. (Β΄Τιμ. 2:16-19).

καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. (Πραξ. 20:30). 

Tα χωρία που επικαλείται oι ψευδοδιδάσκαλοι, Δεν κάνουν λόγο, περί αποστασίας τής Εκκλησίας, αλλά περί αποστασίας ΜΕΛΩΝ τής Εκκλησίας.

«αποστήσονταί τινες τής πίστεως» (Α΄ Τιμ. δ:1) δηλαδή «θα αποστατήσουν μερικοί από την πίστη» και ΟΧΙ η Εκκλησία.

«ών εστιν Υμέναιος και Φιλητός οίτινες περί την αλήθειαν ηστόχησαν, λέγοντες την ανάστασιν ήδη γεγονέναι, και ανατρέπουσι την τινων πίστιν» (Β΄ Τιμ. β:17-18) δηλαδή «μεταξύ αυτών είναι ο Υμέναιος και ο Φιλητός, οι οποίοι αστόχησαν ως προς την αλήθεια με το να λέγουν, ότι η ανάσταση ήδη έγινε, κι έτσι ανατρέπουν την πίστη μερικών», το κείμενο ΔΕΝ λέει για αποστασία.

«Και εξ ημών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα τού αποσπάν τούς μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξ. κ:30) δηλαδή «Και από εσάς τούς ιδίους θα εμφανισθούν άνθρωποι, που θα διδάσκουν διεστραμμένα, για ν’ αποσπάν τούς μαθητές (τούς πιστούς) και να τούς κάνουν οπαδούς τους». Και εδώ ΔΕΝ λέει για αποστασία της Εκκλησίας.

 Το χωρίο (Β΄Πετρ. 2:1) κάνει λόγο περί εμφανίσεως ψευδοδιδασκάλων και ψευδοπροφητών εις τον λαό «οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν», οι οποίοι δηλαδή θα εισάγουν αιρέσεις που οδηγούν εις την απώλεια, θα αρνούνται ακόμη και αυτόν τον Δεσπότη (τον Κύριο) που τούς αγόρασε κι έτσι θα επιφέρουν κατά τού εαυτού τους γρήγορη απώλεια. Όπως βλέπουμε και εδώ το κείμενο, ΔΕΝ λέει για αποστασία της Εκκλησίας, αλλά για ψευδοπροφήτες οι οποίοι είναι ψευδοδιδάσκαλοι,  που θα αρνούνται ακόμη και τον Χριστό ως Δεσπότη. Τώρα ποίοι είναι αυτοί που έχουν προφητέψει για το τέλος του κόσμου, οι ο ποίοι αρνούνται τον Χριστό ως Δεσπότη ,και τον θεωρούν ως Αρχάγγελο Μιχαήλ, και από Κτίστη και Δημιουργό τον έχουν υποβιβάσει εις κτίσμα και πρώτο δημιούργημα, αυτό το αφήνουμε στη δική σας κρίση.]

Ότι υπήρξαν, και θα συνεχίσουν να υπάρχουν κάποια μέλη που είναι ἀνάξιοι να είναι μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία αποστάτησε αγαπητοί Προτεστάντες και Μάρτυρες του Ιεχωβά.


 Οι λόγοι για τους οποίους η Εκκλησία δεν μπορεί να αποστατήσει.

 Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο Χριστός ειναι η κεφαλή της Εκκλησίας. «και αυτός εστι η κεφαλή τού σώματος, τής εκκλησίας», (Κολασ. 1:18). Ως έχουσα κεφαλή και οδηγό τον ίδιο τον ιδρυτή, δεν είναι δυνατόν να αποστατήσει η Εκκλησία.

Ο Χριστός μας διαβεβαιώνει ότι το Ἅγιο Πνεῦμα το έστειλε στην Εκκλησία. «Καὶ ἐγὼ ἐρωτήσω τὸν πατέρα καὶ ἄλλον παράκλητον δώσει ὑμῖν, ἵνα μένῃ μεθ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν αἰῶνα». (Ιωάν. 14:16). Και το Ἅγιο Πνεῦμα θα μας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια, και οχι εν μέρει. «όταν έλθει εκείνος, το Πνεύμα τής αληθείας, οδηγήσει υμάς (δηλαδή την Εκκλησία) εις πάσαν την αλήθειαν». (Ιωάν.16:13).  Το Άγιον Πνεύμα δηλαδή δεν ήλθε και έφυγε, αλλά μένει μονίμως εις την Εκκλησία και την οδηγεί, όχι εις μέρος τής αληθείας, αλλά ‘εις πάσαν την αλήθειαν’, την προς σωτηρία αναγκαία θρησκευτική και ηθική αλήθεια. Η Εκκλησία, αγαπητοί Προτεστάντες και Μάρτυρες τού Ιεχωβά, δεν αληθεύει εν μέρει και εν μέρει πλανάται, αλλά αληθεύει εξ ολοκλήρου!

 Λέγει ο Χριστός :«Συ εί Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ιστ:18). δηλαδή «Εσύ είσαι ο Πέτρος, και επάνω εις αυτήν την πέτρα (δηλαδή τον βράχο τής πίστεως που ομολόγησες) θα οικοδομήσω (ή θα ιδρύσω) την Εκκλησία μου, και ο άδης (με τις σκοτεινές του δυνάμεις) δεν θα υπερισχύσει αυτής».

 Κατά το ανωτέρω χωρίο η Εκκλησία πολεμείται από τις σκοτεινές δυνάμεις τού άδου, αλλά αυτή παραμένει ακατάλυτη κι αιώνια! Η Εκκλησία κλονίζεται, αλλά δεν γκρεμίζεται! 
 Έχοντας υπόψη του όλα αυτά ο Απόστολος Παύλος διακηρύττει, ότι η Εκκλησία είναι ‘στύλος και εδραίωμα τής αληθείας. (Α΄Τιμ. 3:15).

 Η ψευδοδιδασκαλία, ότι η Εκκλησία του Χριστού αποστάτησε, είναι ένα μεγάλο ψέμα, και δεν αποτελεί μέρος του Ευαγγελίου, αλλά διαστρέβλωση αυτού. «ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μὴ τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ.  Αλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω».(Γαλ. 3:7-8).

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ

Η ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

   

Tού Γεωργίου Τσιμπιρίδη

 

 Οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά αρνούνται την ανάσταση τού σώματος τού Χριστού. Την σωματική ζωή Του, ισχυρίζονται, ότι ο Χριστός την κατέθεσε άπαξ δια παντός, για να μην την λάβει ποτέ ξανά. Αν και όλοι εννοούμε, ότι ανασταίνεται εκείνο το οποίο πεθαίνει, οι ακόλουθοι τής Σκοπιάς διδάσκουν, ότι εις την περίπτωση τού Χριστού πέθανε σώμα και αναστήθηκε πνεύμα! Για να δικαιολογήσουν δε την απουσία τού σώματος εκ τού τάφου λένε ότι ο Θεός το εξαφάνισε για να μην λατρεύεται: «Ο Θεός προφανώς εξαφάνισε το σώμα του Χριστού ώστε να μην μπορή να λατρεύεται» (Ξύπνα, 22.02.1977, σελ.27 και Σκοπιά, 01.09.1976, σελ.543).

   Για να δικαιολογήσουν δε την δήθεν πνευματική ανάσταση τού Χριστού παραπέμπουν εις το Α΄ Πέτρ. 3:18 πού λέγε τα εξής: «θανατωθεὶς μὲν σαρκὶ, ζωοποιηθεὶς δὲ πνεύματι» τού οποίου η ορθή ερμηνεία είναι «θανατώθηκε μεν κατά το σώμα, αλλά διατηρήθηκε (παρέμεινε) ζωντανός κατά το πνεύμα». Λόγω όμως τής αμάθειας που τούς διακρίνει, την δοτική τής αναφοράς «πνεύματι» (=κατά το πνεύμα ή ως προς το πνεύμα) αυτοί εξηγούν «ως πνεύμα»!!! Συντακτικό μηδέν.

   Επίσης το «ζωοποιηθείς» δεν έχει πάντα την έννοια τής αναστάσεως, αλλά τις περισσότερες φορές έχει την έννοια τής διατηρήσεως εις την ζωή, τού να μεταδίδει δηλαδή ή να διατηρεί ο Θεός, ο Χριστός, το Πνεύμα, ή ο Νόμος ζωή σε κάποιον χωρίς αυτός απαραιτήτως να σημαίνει ότι προηγουμένως ήταν νεκρός (πρβλ. Ιωάν. 6:63, Α΄ Κορ. 15:36, 45, Β΄ Κορ. 3:6, Γαλ. 3:21, Α΄ Τιμ. 6:13).

   Επίσης παραπέμπουν εις το Α΄ Κορ. 15:50 που λέγει «σὰρξ καὶ αἷμα βασιλείαν Θεοῦ κληρονομῆσαι οὐ δύνανται» αναφέροντας τα εξής: «ο Ιησούς δεν μπορούσε να αποκτήσει ζωή στον ουρανό ως άνθρωπος, επειδή σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία του Θεού» (Σκοπιά, 15.01.2000, σελ.15-16, παρ.9).

   Όμως η φράση «σὰρξ καὶ αἷμα» έχει πολλές σημασίες. Εκτός τού ότι σημαίνει απλώς και βασικώς την σάρκα και το αίμα [«ἐπεὶ οὖν τὰ παιδία κεκοινώνηκε σαρκός καὶ αἵματος» (Εβρ. 2:14) δηλαδή «επειδή τα παιδιά μετέχουν σαρκός και αίματος», σημαίνει και τον άνθρωπο («Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 16:17) δηλαδή «Μακάριος είσαι, Σίμων, υιέ τού Ιωνά, διότι δεν σού έκανε αποκάλυψη άνθρωπος, αλλά ο Πατέρας μου ο ουράνιος», και την σεξουαλικότητα («οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν» (Ιωάν. 1:13) δηλαδή «Αυτοί (οι πιστοί) δεν εγεννήθηκαν από αίματα (γυναικών), ούτε από σαρκική επιθυμία, ούτε από την θέληση ανθρώπου, αλλά εγεννήθηκαν από τον Θεό» και γενικώς σημαίνει την φθορά.

  

   Εις δε το υπ’ όψιν χωρίο (Α΄ Κορ. 15:50) σημαίνει την φθορά. Αυτό φαίνεται αμέσως από την συνέχεια τού χωρίου που λέγει ότι «οὐδὲ ἡ φθορὰ τὴν ἀφθαρσίαν κληρονομεῖ». Το σώμα κληρονομεί ΚΑΙ ΑΥΤΟ βασιλεία Θεού, αλλά πρέπει προηγουμένως να επέλθη εις αυτό αλλαγή, μεταβολή. Πρέπει το φθαρτό αυτό σώμα να γίνει άφθαρτο ώστε να μην έχει βιολογικές και σεξουαλικές ανάγκες, πόνους, ταλαιπωρίες και άλλα γνωρίσματα τού φθαρτού τούτου κόσμου.

  Εν συνεχεία, μάς εξηγεί ο Απόστολος, τί αλλαγή πρέπει να υποστεί αυτό το σώμα προκειμένου να κληρονομήσει την βασιλεία τού Θεού: «δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν ΤΟΥΤΟ ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν ΤΟΥΤΟ ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν» (Α΄ Κορ. 15:53) δηλαδή «ΑΥΤΟ το φθαρτό σώμα πρόκειται να ενδυθεί αφθαρσία και ΑΥΤΟ το θνητό σώμα να ενδυθεί αθανασία» [Υπογραμμίσαμε την δεικτική αντωνυμία «τοῦτο» για να τονίσουμε, ότι ο Παύλος δεν κάνει λόγο για κάποιο άλλο σώμα, δήθεν πνευματικό, (όπως ισχυρίζονται οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά), αλλά ομιλεί για το ΙΔΙΟ, για το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ σώμα τών πιστών το οποίο απλώς αλλάζει ιδιότητες]. ΑΥΤΟ ΤΟΥΤΟ το φθαρτό και θνητό σώμα θα ενδυθεί την αφθαρσία και την αθανασία. Δεν θα χαθεί, αλλά θα αφθαρτοποιηθεί. Το «ψυχικόν σῶμα» θα γίνει «πνευματικόν σῶμα» (Α΄ Κορ. 15:44). Το σώμα δηλαδή εις το οποίο επικρατούν οι κατώτερες δυνάμεις τής ψυχής, θα μεταβληθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, ώστε να επικρατούν πλέον εις αυτό οι ανώτερες δυνάμεις τού πνεύματος! Δεν χάνεται λοιπόν το ανθρώπινο σώμα, αλλά ανασταίνεται άφθαρτο. Έτσι συνέβη με το σώμα τού Χριστού. Αναφέρουμε χωρία εις τα οποία φαίνεται σαφώς, ότι το σώμα τού Χριστού ανεστήθη.

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΜΑΡΤΥΡΕΙ ΤΗΝ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

1) «ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπ’ ἐλπίδι, ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν» [Ψαλμ. 15 (16 Εβρ.) 9-10 και Πράξ. 2:26-27) δηλαδή «ακόμη δε και η σάρκα μου θα κατοικήσει στον τάφο με ελπίδα (αναστάσεως), διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον Άδη, ούτε θ’ αφήσεις τον όσιό σου (ως προς το σώμα) να γνωρίσει φθορά (σήψη, αποσύνθεση)». Το χωρίο είναι Μεσσιακό γι’ αυτό και παρατίθεται εις τις Πράξ. 2:26-27 από τον Απόστολο Πέτρο. Σύμφωνα με αυτό, η σάρκα τού Μεσσία κατοίκησε εις τον τάφο με ελπίδα. Ποιά ελπίδα μπορεί να έχει ένα νεκρό σώμα εκτός από αυτήν τής αναστάσεως; Πράγματι, όπως λέγει και ο Απόστολος, «προϊδὼν (ο Δαυίδ) ἐλάλησε περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὅτι οὐ κατελείφθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς ᾅδου οὔτε ἡ σὰρξ αὐτοῦ εἶδε διαφθοράν» (Πράξ. 2:26-27). 

   Τονίζει δηλαδή εις τούς Ιουδαίους, ότι αυτά τα λόγια δεν τα είπε ο Δαυίδ για τον εαυτό του, διότι αυτός πέθανε κι ετάφη και το μνήμα του είναι εδώ μέχρι σήμερα. Είναι δηλαδή σαν να τούς έλεγε ο Πέτρος: «Ερευνείστε το μνήμα. Περιέχει τα οστά, δεν είναι άδειο όπως είναι το μνήμα τού Χριστού. Οπότε ο Δαυίδ δεν ανέστη εκ νεκρών, άρα τα λόγια του δεν ήταν για τον εαυτό του, αλλά για τον Χριστό»! Εν αντιθέσει λοιπόν με τούς Μάρτυρες τού Ιεχωβά που διδάσκουν, ότι το σώμα τού Χριστού εξαφανίστηκε (Ξύπνα, 22.02.1977, σελ.27), ο Απόστολος βεβαιώνει, ότι το σώμα Του δεν εγνώρισε φθορά και αποσύνθεση, αλλά ανέστη εκ τού τάφου! (Το ίδιο ακριβώς αναφέρεται και εις τις Πράξ. 13:35-37).

2) «Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ΕΓΕΡΩ αὐτόν. 20. εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Τεσσαράκοντα καὶ ἓξ ἔτεσιν ᾠκοδομήθη ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν; 21. ἐκεῖνος δὲ ἔλεγε περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ. 22. ὅτε οὖν ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν, ἐμνήσθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι τοῦτο ἔλεγε, καὶ ἐπίστευσαν τῇ Γραφῇ καὶ τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς». (Ιωάν. 2:19-22) δηλαδή «‘Γκρεμίστε αυτό το ναό και σε τρεις ημέρες θα ανεγείρω αυτόν’. Αλλά οι Ιουδαίοι είπαν: ‘Σε σαράντα και έξι έτη οικοδομήθηκε αυτός ο ναός, και εσύ θα τον ανεγείρεις σε τρεις ημέρες;’ Εκείνος όμως μιλούσε για το ναό τού σώματός Του. 

   Όταν δε αναστήθηκε εκ νεκρών, θυμήθηκαν οι μαθητές Του ότι έλεγε αυτό, και πίστευσαν εις την Γραφή και εις τον λόγο που είπε ο Ιησούς». Ο Χριστός ονόμασε ναό το σώμα Του, διότι σε αυτό κατοικούσε ολόκληρη η θεότητα (πρβλ. «ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» Κολασ. 2:9). Έλεγε λοιπόν προς τούς Ιουδαίους: «Θανατώστε αυτό το σώμα και σε τρεις ημέρες θα το αναστήσω». Συμφώνως λοιπόν προς τον λόγο τού Ιησού, ΑΥΤΟ το σώμα που θανατώθηκε ΑΥΤΟ και ανέστη.

3) «ἐ γ ὼ τίθημι τὴν ψυχήν μου, ἵνα πάλιν λάβω αὐτήν...Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι αὐτήν, καὶ ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαβεῖν αὐτήν» (Ιωάν. 10:17-18) δηλαδή «ΕΓΩ θυσιάζω τη ζωή Μου και θα την λάβω πάλι (θα αναστηθώ)...Έχω τη δύναμη να την θυσιάσω και έχω τη δύναμη να την λάβω πάλι (να αυτοαναστηθώ)». Οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά λένε, ότι ο Χριστός έδωσε την τέλεια ανθρώπινη Του ζωή ως λύτρο, επομένως δεν εδικαιούτο να την ξαναπάρει πίσω (Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη, κεφ.6, σελ.61, παρ.13, Σκοπιά, 01.09.1976, σελ.543). 

   Αλλά εις το ανωτέρω χωρίο ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Δίνω την ζωή Μου για να την λάβω αυτήν πάλι. Έχω τη δύναμη να την δώσω και έχω την δύναμη να την λάβω πάλι». Συνεπώς ο Χριστός έδωσε και έλαβε πάλι τη σωματική Του ζωή ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΩΣ. Παρέδωσε εις θάνατον και ανέστησε πάλι Ο ΙΔΙΟΣ το σώμα Του! Οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά, μη δυνάμενοι να το καταλάβουν αυτό, γράφουν: «αν ο Ιησούς ελάμβανε και πάλι το σάρκινο σώμα του, η θυσία του θα ήταν πρόσκαιρη, χωρίς συνεχή εξιλεωτική αξία» (Σκοπιά, 01.09.1976, σελ.543) ή ρωτούν: «Αφού ο Χριστός έδωσε τη σωματική ζωή Του ως λύτρο, πώς έλαβε αυτήν πάλι;».

   Δεν μπορούν δυστυχώς να καταλάβουν, ότι η προσφορά τού Χριστού έγκειται εις την ΘΥΣΙΑ (σταύρωση, πόνο, θάνατο), η δε ανάσταση τού σώματος, αφού δεν αναιρεί την θυσία δεν αναιρεί και την προσφορά!

4) «ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι· ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα». (Λουκ. 24:29) δηλαδή «Κοιτάξτε τα χέρια Μου και τα πόδια Μου (για να βεβαιωθείτε) ότι είμαι Εγώ ο ίδιος. Ψηλαφήσετέ Με και πεισθείτε, διότι το φάντασμα δεν έχει σάρκα και οστά, όπως βλέπετε ότι Εγώ έχω». Οι μαθητές νόμιζαν ότι έβλεπαν φάντασμα γι’ αυτό και ο Χριστός τούς είπε: «Δείτε τα χέρια Μου και τα πόδια Μου, διότι είμαι Εγώ ο ίδιος. Ψηλαφήσετέ Με και πεισθείτε, διότι το φάντασμα δεν έχει σάρκα και οστά, όπως βλέπετε ότι Εγώ έχω». Ρητώς ο Χριστός βεβαιώνει, ότι έχει σάρκα και οστά, άρα είναι άνθρωπος και όχι πνεύμα. 

5) «Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός» (Ιωάν. 20:27) δηλαδή «Έπειτα λέγει στο Θωμά: ‘Φέρε το δάκτυλό σου εδώ και εξέτασε τα χέρια Μου. Επίσης φέρε το χέρι σου και βάλε στην πλευρά Μου και μη γίνεσαι άπιστος αλλά πιστός’». Ο Θωμάς εννοούσε την ανάσταση ως ζωοποίηση τού νεκρού σώματος, όπως και οι άλλοι Απόστολοι και κάθε άνθρωπος ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ! Γι’ αυτόν δε τον λόγο ήθελε να δει και να ψηλαφίσει τα τρυπημένα χέρια και την λογχισμένη πλευρά. Γι’ αυτό και ο Χριστός τον εκάλεσε να δει και να ψηλαφίσει, διότι έφερε ΤΟ ΙΔΙΟ το τρυπημένο από τα καρφιά και την λόγχη σώμα, κι όχι άλλο ή άλλα σώματα. Οι δε Εταιρία Σκοπιά, προκειμένου να δικαιολογήσει όλες αυτές τις εν σαρκί εμφανίσεις τού ανεστημένου Ιησού, γράφει τα εξής τραγελαφικά:

«Εν τούτοις, μια φορά, για να πείση τον ‘άπιστο’ Θωμά, ο Ιησούς έλαβε ένα σαρκικό σώμα που είχε πληγές επάνω του, όπως οι πληγές που ήταν στο σώμα του Ιησού όταν πέθανε» (Ξύπνα, 22.02.1977, σελ.27) και «Μετά την ανάστασή του, ο Ιησούς δεν εμφανιζόταν πάντα με το ίδιο σάρκινο σώμα (ίσως για να εντυπώσει στις διάνοιές τους το γεγονός ότι ήταν τότε πνεύμα), και έτσι δεν τον αναγνώριζαν αμέσως ούτε ακόμα και οι στενοί σύντροφοί του. (Ιωάν. 20:14, 15· 21:4-7) Εντούτοις, με το να εμφανίζεται με υλοποιημένα σώματα σε αυτούς επανειλημμένα και κατόπιν να λέει και να κάνει πράγματα τα οποία εκείνοι ταύτιζαν με τον Ιησού που γνώριζαν, ενίσχυε την πίστη τους στο γεγονός ότι είχε όντως αναστηθεί από τους νεκρούς» (Πώς να συζητάτε..., σελ.66, παρ.1).

   Η κατ’ αυτούς αλλαγή τών σωμάτων τού Ιησού (ο Χριστός όμως άλλαζε ΜΟΡΦΕΣ όχι σώματα Μάρκ. 16:12) ήταν ενισχυτικό αποδείξεως τής αναστάσεως τού Χριστού ως πνεύμα! Ερώτηση: «Εάν ο Ιησούς εμφανιζόταν με την ίδια μορφή σε όλες τις εμφανίσεις Του τότε θα πίστευαν, ότι ανεστήθη με σάρκα και όχι ως πνεύμα;»  

   Κατά την διδασκαλία τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά ο άνθρωπος είναι ΜΟΝΟΝ σώμα. Αφού δε το σώμα τού Χριστού όπως λένε δεν ανέστη, ο Αναστάς δεν είναι πλέον άνθρωπος. Είδαμε όμως, ότι σαφέστατα η Γραφή διδάσκει, ότι το σώμα τού Χριστού ανέστη. Άρα αποδεικνύεται, ότι ο Χριστός είναι άνθρωπος και μετά την ανάστασή Του όπως επίσης μαρτυρεί και ο Απόστολος Παύλος όταν τον ονομάζει άνδρα: «ἔστησεν ἡμέραν ἐν ᾗ μέλλει κρίνειν τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ ἐν ἀνδρὶ ᾧ ὥρισε, πίστιν παρασχὼν πᾶσιν ἀναστήσας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν» (Πράξ. 17:31) δηλαδή «όρισε (ο Θεός) ημέρα κατά την οποία πρόκειται να κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη δια μέσου ανδρός, τον οποίον όρισε και έδωσε απόδειξη (γι’ αυτό) σε όλους, διότι τον ανέστησε εκ νεκρών», και όταν επίσης τον ονομάζει άνθρωπο:

«Εἷς γὰρ Θεός, εἷς καὶ μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἄνθρωπος Χριστὸς Ἰησοῦς» (Α΄ Τιμ. 2:5) δηλαδή «Διότι ο αυτός (ο ίδιος) είναι Θεός, ο αυτός (ο ίδιος) είναι και μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός». Γι’ αυτό δε τον λόγο καλούσε σε ψηλάφιση λέγοντας εις τούς μαθητές Του: «αὐτὸς ἐγώ εἰμι» (Λουκ. 24:29 δηλαδή ‘είμαι Εγώ ο ίδιος’). Ως άνθρωπος επίσης ο αναστάς Κύριος ονομάζει τούς μαθητές «αδελφούς» Του (Ματθ. 28:10 και Ιωάν. 20:17) και ως άνθρωπος επίσης ονομάζει τον Πατέρα «Θεό» Του (Ιωάν. 20:17, Αποκ. 2:7, 3:2, 22). Και όλες γενικώς οι ταπεινές εκφράσεις τής Γραφής για τον αναστάντα και ανεληφθέντα Κύριο αναφέρονται εις την ανθρωπίνη φύση Του.   

   Με την αφθαρτοποιημένη σάρκα Του ο Χριστός έρχεται πάλι εις τον κόσμο, για να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Εκείνος δε ο οποίος ΔΕΝ ομολογεί, ότι ο Χριστός έρχεται με σάρκα, ως άνθρωπος δηλαδή, η Γραφή τον αποκαλεί «ΠΛΑΝΟ» και «ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ»!!! Αυτό ρητώς το αναφέρει ο Απόστολος Ιωάννης εις Β΄ Καθολική Επιστολή του όπου διαβάζουμε τα εξής: «πολλοὶ πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τὸν κόσμον, οἱ μὴ ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστὸν ἐρχόμενον ἐν σαρκί· οὗτός ἐστιν ὁ πλάνος καὶ ὁ ἀντίχριστος» (Β΄ Ιωάν. στίχ.7) δηλαδή «πολλοί πλάνοι εμφανίσθηκαν εις τον κόσμο, που δεν παραδέχονται ότι ο Ιησούς Χριστός έρχεται με σάρκα (ή δεν παραδέχονται τον ερχομό τού Ιησού Χριστού με σάρκα). Αυτός (που αρνείται κάτι τέτοιο) είναι ο κατ’ εξοχήν πλάνος και ο αντίχριστος». Συμφώνως προς ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ το χωρίο οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά είναι «ΠΛΑΝΟΙ» (δηλ. «απατεώνες» κατά την Μ.Ν.Κ. μετάφρασή τους) και «ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ», διότι αρνούνται ότι η σάρκα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ανέστη και ότι ο Μεσσίας έρχεται εκ δευτέρου με σάρκα, δηλαδή ως άνθρωπος!

   Εν συνεχεία ο Ιωάννης λέγει ότι «εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (στίχ.10) δηλαδή «όποιος έρχεται προς εσάς (ως διδάσκαλος) και δεν φέρει αυτή τη διδασκαλία, να μην τον δέχεστε στο σπίτι και ‘χαίρετε’ σ’ αυτόν να μην λέγετε»! Ποια συγκεκριμένη διδασκαλία ανέφερε εις τον στίχ.7; Ότι ο Χριστός θα ξαναέλθει με σάρκα.. Ε, λοιπόν εδώ μάς λέγει τέτοιους ανθρώπους, που είναι φορείς αυτής τής ψευδοδιδασκαλίας, να μην τούς βάζουμε ούτε στο σπίτι μας!