Ιερά Μητρόπολη Σιδηροκάστρου. Ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Οι Απαντήσεις της Ιεράς Μητροπόλεως εις τις Απαντήσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά όσον αφορά τις Ερωτήσεις της Εφημερίδος «Εκ Πλάνης Οδού Αυτών»

   Απαντήσεις εις τον ΠΡΟΛΟΓΟ τής επιστολής τού κ.Κάλλιου

Κάλλιος Φώτιος                        Μηνιαία Εφημερίδα Αντιαιρετικού Γραφείου
62400 Ποντισμένο                           Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου Σερρών
06-03-12
                      
                                            Απάντηση στις ερωτήσεις σας

Προς τους αξιότιμους κυρίους της Μητρόπολης Σιδηροκάστρου, και τους συνεργάτες τους.

   Κατά σύμπτωση βρέθηκε στα χέρια μου το δεύτερο τεύχος σας «Εκ πλάνης οδού αυτών» και μέσω αυτής της επιστολής μου θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου για το ότι αναλάβατε να μας βοηθήσετε στο έργο κυρήγματος που κάνουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, από σπίτι σε σπίτι. Αυτό το τεύχος σας, έγινε αιτία να ανοιχτεί διάπλατα μια πνευματική πόρτα ακόμα οι άνθρωποι όσοι το διάβασαν και που διψούν να μάθουν την αλήθεια, μας ρωτούν για να δουν την άποψη της Αγίας Γραφής και εμείς τους απαντούμε, αλλά δεν προλαβαίνουμε να ικανοποιήσουμε  την πνευματική τους δίψα για τον λόγο του Θεού, γι’ αυτό αυξάνουμε την δράση μας και κάνουμε επισκέψεις στα σπίτια τους.

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο1 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


               ΕΙΚΟΝΕΣ – ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΑΥΤΩΝ

   Πού λέει η Καινή Διαθήκη ότι οι χριστιανικές εικόνες είναι είδωλα; Πού λέει η Αγία Γραφή, ότι κάθε αναπαράσταση που δεν απεικονίζει την θεϊκή  φύση ή είναι αποτύπωσις οράσεων που μάς έχει δώσει ο Θεός, είναι είδωλο;

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο2 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


                                               ΠΕΡΙ ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΥ

   Μπορούν οι ετερόδοξοι να μάς υποδείξουν πού ακριβώς η Καινή Διαθήκη καταδικάζει ή απορρίπτει τον νηπιοβαπτισμό;

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο3 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


                                         ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  Μπορούν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά να μάς υποδείξουν ή να μάς προσκομίσουν χειρόγραφο κώδικα τής Καινής Διαθήκης που να αναφέρει το όνομα ‘Ιεχωβά’;

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο4 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


                                         ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

  Εφόσον η προσκύνησις (αγίων) προσώπων θεωρείται από τούς ετεροδόξους ως λατρεία και απαγορεύεται ρητώς από την Αγία Γραφή (Ματθ. δ:10, Αποκ. ιθ:10, κβ:9), κι εφόσον η προσκύνησις αρμόζει μόνον εις τον Θεό, γιατί εις την Αποκάλυψη (γ:9) ο ίδιος ο Χριστός, απευθυνόμενος εις τον εκλεκτόν του επίσκοπο τής εν Φιλαδελφεία εκκλησίας, προτρέπει κι επιβάλλει την προσκύνησιν (αγίων) προσώπων λέγοντας, ότι θα κάμει ακόμη και τούς εχθρούς του να έλθουν να τον προσκυνήσουν ενώπιον τών ποδών του;

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο5 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


              ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ – Η ΦΡΑΣΗ ‘ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΡΑ ΚΥΡΙΟΥ’

   Εις την Γεν.ιθ:24 (Εβρ.) λέει: «Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ τού ουρανού». Εις το πρωτότυπο Εβραϊκό κείμενο, και εις τις δύο περιπτώσεις, η λέξηΚύριοςείναιΓιαχβέ’. Εφόσον, κατά τούς Μάρτυρες τού Ιεχωβά, ο Γιαχβέ είναι ΕΝΑ πρόσωπο, ο Πατήρ, μπορούν να μάς εξηγήσουν εις την φράσηΚύριος παρά Κυρίουποιος είναι ο ένας Γιαχβέ και ποιος ο άλλος Γιαχβέ;  

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο6 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


             ΧΡΙΣΤΟΣ - Ο ΕΝΑΝΘΡΩΠΙΣΑΣ ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

   Εις το Β΄ Κορ. στ:16 αναφέρει τα εξής: «Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονταί μοι λαός».  

  Μπορούν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά να μάς υποδείξουν ποιος συγκεκριμένα είναι αυτός ο Θεός ή Γιαχβέ που ομιλεί εις το Λευιτ. κστ:12 και προφητεύει, ότι θα ήρχετο εποχή που θα κατοικούσε εντός τών ανθρώπων και θα περιπατούσε ανάμεσά τους κι ο Παύλος λέγει ότι επραγματοποιήθη κατά την Μεσσιακή εποχή και ειδικώς εις τα μέλη τής Χριστιανικής Εκκλησίας;

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο7 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


   Η ΑΥΤΟΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ:  
1η) ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ,  
2η) ΤΗΝ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ  
3η) ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΩΣ ΨΥΧΗ Η ΠΝΕΥΜΑ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ

   Εις το Ιωάν. β:19, 21 απευθυνόμενος ο Ιησούς εις τούς Ιουδαίους λέγει τα εξής: «Λύσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν...εκείνος δε έλεγε περί τού ναού τού σώματος αυτού».  

   Εφόσον, συμφώνως προς την Εταιρία Σκοπιά, ο άνθρωπος με τον θάνατό του εκμηδενίζεται, κι εφόσον ο Ιησούς ήτο ένας απλός άνθρωπος, μπορούν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά να μάς εξηγήσουν την ανωτέρω μυστηριώδη δήλωση τού Χριστού κατά την οποίαν Αυτός ο ίδιος (και όχι ο Πατήρ) θα ανέσταινε τον Εαυτό Του, δηλαδή το ίδιο Του το σώμα που έπαθε κι εσταυρώθη κι όχι κάποιο άλλο δήθεν πνευματικό;     

EΡΩΤΗΣΗ Νο8 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ


                 Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ ΑΡΑ ΘΕΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ

   Εις το κατά Ιωάν. α:52 (στίχ.51 Μ.Ν.Κ.) ο Χριστός λέγει εις τον Ναθαναήλ: «αμήν αμήν λέγω υμίν, απ’ άρτι όψεσθε τον ουρανόν ανεωγότα, και τούς αγγέλους τού Θεού αναβαίνοντας και καταβαίνοντας επί τον Υιόν τού ανθρώπου».   

   Εφόσον κατά την Εταιρία Σκοπιά ο Χριστός ήτο μόνον άνθρωπος κι άρα όχι πανταχού παρών (όπως πιστεύεται ότι είναι ως Θεός από την Ορθόδοξον Εκκλησίαν), μπορούν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά να μάς εξηγήσουν αυτόν τον παράδοξο λόγο τού Ιησού, κατά τον οποίον, οι άγγελοι θα υπηρετούν τον Υιόν τού ανθρώπου αναβαίνοντας (εννοείται εις τον ουρανό) και καταβαίνοντας (εννοείται εις την γη); Εφόσον, κατ’ αυτούς, με την ενανθρώπιση ο Υιός ήτο μόνον εις την γη, πώς εξηγούν τον παραδοξότατο αυτόν λόγο τού Χριστού, ότι οι άγγελοι θα Τον υπηρετούν πρώτα αναβαίνοντας (εις τον ουρανό) και κατόπιν καταβαίνοντας (εις την γη); 

     Μετά την ενανθρώπιση υπήρχε ταυτοχρόνως ο Υιός τού ανθρώπου και εις τον ουρανό;

ΕΡΩΤΗΣΗ Νο9 ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ

      ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ - ΚΑΙΡΟΙ ΕΘΝΩΝ - Β΄ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Μπορούν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά να μάς προσκομίσουν μία οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια, μία οποιαδήποτε ιστορική, αρχαιολογική ή και αστρονομική πηγή που να μαρτυράει και να επιβεβαιώνει την καταστροφή τής Ιερουσαλήμ το 607 π.Χ. ώστε να ισχύει το 1914 ως το έτος τής Β΄ Παρουσίας τού Χριστού;

Απάντηση εις την ερώτηση Νο1 τού κ.Κάλλιου 'Περί Τριαδικότητος τού Θεού'


                           ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΡΩΤΟΥΝ

   Οι απαντήσεις και οι τοποθετήσεις τού Αντιαιρετικού Γραφείου τής Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου και τών συνεργατών εις τις ερωτήσεις τού αξιοτίμου Ευαγγελιζομένου τής Εταιρίας Σκοπιά κυρίου Φώτιου Κάλλιου.

   Αγαπητοί Μάρτυρες τού Ιεχωβά, την 10ην Μαρτίου ήλθε εις την Εφημερίδα τής Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου επιστολή τού κυρίου Κάλλιου Φώτιου, πιστού Ευαγγελιζομένου τής Εταιρίας Σκοπιά, ο οποίος απήντησε εις όλες σχεδόν τις ερωτήσεις τής Εφημερίδος ‘Εκ πλάνης οδού αυτών’, θέτοντας ταυτοχρόνως 3 επιπλέον  ερωτήσεις εις τις οποίες μάς ζήτησε να απαντήσουμε. Ακολουθούν λοιπόν οι τοποθετήσεις μας επί τών ερωτήσεων τού κυρίου Κάλλιου. Η πρώτη ερώτηση έχει ως εξής:

                                       ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΥΡΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΑΛΛΙΟΥ

   Στο Δευτερονόμιο 6:4 λέγει: «Άκουε, Ισραήλ: Κύριος ο Θεός ημών είναι είς Κύριος» και «ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος Θεός παρά μόνο ένας» (1Κορινθίους 8:4). Εσείς με ποιο δικαίωμα τον κάνατε τριαδικό Θεό; Μπορείτε να μας το δείξετε αυτό είτε από τη Παλαιά είτε από τη Καινή Διαθήκη;

Απάντηση εις την ερώτηση Νο2 τού κ.Κάλλιου 'Είναι ο Χριστός Ο Θεός';


                    ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΡΩΤΟΥΝ

   Οι απαντήσεις και οι τοποθετήσεις τού Αντιαιρετικού Γραφείου τής Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου και τών συνεργατών εις τις ερωτήσεις τού αξιοτίμου Ευαγγελιζομένου τής Εταιρίας Σκοπιά κυρίου Φώτιου Κάλλιου.

   Αγαπητοί Μάρτυρες τού Ιεχωβά, την 10ην Μαρτίου ήλθε εις την Εφημερίδα τής Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου επιστολή τού κυρίου Κάλλιου Φώτιου, πιστού Ευαγγελιζομένου τής Εταιρίας Σκοπιά, ο οποίος απήντησε εις όλες σχεδόν τις ερωτήσεις τής Εφημερίδος ‘Εκ πλάνης οδού αυτών’, θέτοντας ταυτοχρόνως 3 επιπλέον  ερωτήσεις εις τις οποίες μάς ζήτησε να απαντήσουμε. Ακολουθούν λοιπόν οι τοποθετήσεις μας επί τών ερωτήσεων τού κυρίου Κάλλιου. Η δευτέρα ερώτηση έχει ως εξής:

                                    ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΥΡΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΑΛΛΙΟΥ

   Αν κατά το δόγμα σας ο Χριστός είναι ο Θεός, γιατί ο Απόστολος Παύλος λέγει ότι: «Θέλω δε να ξέρετε ότι η κεφαλή του κάθε άντρα είναι ο Χριστός· η κεφαλή δε της γυναίκας είναι ο άντρας· η κεφαλή δε του Χριστού είναι ο Θεός» (1 Κορινθίους 11:3) και «Όποιος ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Γιος του Θεού, ο Θεός παραμένει σε ενότητα με αυτόν και αυτός σε ενότητα με τον Θεό» (1 Ιωάννη 4:15);

Απάντηση εις την ερώτηση Νο3 τού κ.Κάλλιου 'Γιατί το δόγμα τής Τριάδος παραμένει μυστήριο';


                   ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΡΩΤΟΥΝ

   Οι απαντήσεις και οι τοποθετήσεις τού Αντιαιρετικού Γραφείου τής Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου και τών συνεργατών εις τις ερωτήσεις τού αξιοτίμου Ευαγγελιζομένου τής Εταιρίας Σκοπιά κυρίου Φώτιου Κάλλιου.

   Αγαπητοί Μάρτυρες τού Ιεχωβά, την 10ην Μαρτίου ήλθε εις την Εφημερίδα τής Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου επιστολή τού κυρίου Κάλλιου Φώτιου, πιστού Ευαγγελιζομένου τής Εταιρίας Σκοπιά, ο οποίος απήντησε εις όλες σχεδόν τις ερωτήσεις τής Εφημερίδος ‘Εκ πλάνης οδού αυτών’, θέτοντας ταυτοχρόνως 3 επιπλέον  ερωτήσεις εις τις οποίες μάς ζήτησε να απαντήσουμε. Ακολουθούν λοιπόν οι τοποθετήσεις μας επί τών ερωτήσεων τού κυρίου Κάλλιου. Η τρίτη ερώτηση έχει ως εξής:

                                       ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΥΡΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΑΛΛΙΟΥ

Στο τεύχος σας παραδέχεστε ότι το μυαλουδάκι σας δεν μπορεί να χωρίσει και να εξηγήσει το δόγμα της Τριάδος. Πώς λοιπόν τολμάτε να το διδάξετε στο λαό, ενώ οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνετε;
(Εφεσίους 6:18-20) «ενώ με κάθε μορφή προσευχής και δέησης συνεχίζετε να προσεύχεστε σε κάθε περίπτωση μέσω πνεύματος. Και για το σκοπό αυτόν να είστε άγρυπνοι με κάθε σταθερότητα και με δέηση για χάρη όλων των αγίων, 19 καθώς και για εμένα, για να μου δοθεί ικανότητα να μιλώ όταν ανοίγω το στόμα μου, ώστε με παρρησία να κάνω γνωστό το ιερό μυστικό των καλών νέων, 20 για τα οποία ενεργώ ως πρεσβευτής δεμένος με αλυσίδες· για να μιλήσω σχετικά με αυτά με τόλμη όπως πρέπει να μιλήσω».
Ο Απόστολος Παύλος και όλοι οι Χριστιανοί γνώριζαν τα μυστήρια του Θεού επειδή ο Θεός τα αποκάλυπτε στους πιστούς. Το δόγμα της Τριάδος γιατί παραμένει μυστήριο;

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Δημοσιευμένες Αντιαιρετικές Μελέτες Γεωργίου Τσιμπιρίδη

  1. Περί Αγγέλων και Γιγάντων. Συμβολή εις την ερμηνείαν τής μυστηριώδους ενότητος Γεν. στ΄ 1-4. (ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΕΛΕΤΗ)

    Αυτή είναι η πρώτη μας μελέτη (1999) δια τής οποίας επιχειρήσαμε να προσεγγίσουμε ερμηνευτικά έναν από τούς δυνατότερους γρίφους τής Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος περιγράφεται εις τα χωρία Γεν. στ΄ 1-4. Πρόκειται πράγματι για μία μυστηριώδη ενότητα την οποίαν, με την χάρη τού Θεού, εξηγήσαμε πρωτοτύπως, στηριζόμενοι σε ερμηνευτικές βάσεις που για πρώτη φορά αναπτύσσονται όσον αφορά το βιβλίον τής Γενέσεως. Το εάν επιτύχαμε ή όχι εις αυτήν μας την προσπάθεια, εναπόκειται να το κρίνουν οι αναγνώστες. Έχουμε όμως την συνείδηση, ότι με την παρούσα μελέτη προσφέρουμε σοβαράν και πρωτότυπον ερμηνεία επί τής μυστηριώδους όσο κι αινιγματικής ενότητος Γεν. στ΄ 1-4.

  2. Η πλάνη τής Σκοπιάς εις τα άζυμα τού Αναμνηστικού Δείπνου τού Κυρίου (ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΕΛΕΤΗ)

    Η μελέτη που απέδειξε την ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ εορτή τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά ως καθαρά αντιγραφική!
    Εις την μελέτη μας αυτή διεξήχθη επί έναν μήνα διάλογος με δύο (2) αντιφρονούντες τα ψευδώνυμα τών οποίων είναι 'Δήκτης' και 'Αντίχειρας' εκ τών οποίων ο δεύτερος είναι Μάρτυρας τού Ιεχωβά! Μετά από εξήμισι μήνες οι Μάρτυρες του Ιεχωβά απήντησαν εις τη συγκεκριμένη μελέτη με δική τους έρευνα που εδημοσιεύθη εδώ. Επιφυλασσόμεθα για δική μας απάντηση.

    Η συγκεκριμένη μελέτη δημοσιεύθηκε επίσης κι εδώ: [ΟΟΔΕ] [Scribd]
    και εδώ η Αγγλική της μετάφραση από μεταφραστικό πρόγραμμα.

  3. Κοινώνησε ο Χριστός τον Ιούδα; Προγνώριζε το ηθικό ποιον του; Τί κρύβεται πίσω από την άρνηση τής Σκοπιάς; (ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΕΛΕΤΗ)

    Γιατί, ενώ το Ευαγγέλιο μαρτυρεί ξεκάθαρα ότι ο Ιούδας μετέσχε τών Εμβλημάτων τής Αναμνήσεως, η Εταιρία Σκοπιά το αρνείται πεισματικά; Τί κρύβεται πίσω από αυτήν την άρνηση;

  4. Είναι ‘ο Υιός τού Θεού’ Θεός Αληθινός; Ποία η έννοια τής ονομασίας ‘Ο Υιός τού Θεού’; (ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΕΛΕΤΗ) [Scribd]

    Ο Χριστός ως
    'Ο Υιός τού Θεού' είναι απλά και μόνον άνθρωπος ή ταυτοχρόνως και Θεός Αληθινός; Ποιά είναι η πραγματική σημασία τής έννοιας 'Ο Υιός τού Θεού';

  5. Η προσκύνηση τού αγγέλου από τον Απόστολο Ιωάννη

    Λεπτομερής ανάλυση και ερμηνεία τού δυσνόητου χωρίου «Και έπεσα έμπροσθεν τών ποδών αυτού προσκυνήσαι αυτώ. Και λέγει μοι· Όρα μη! Σύνδουλός σού ειμί και τών αδελφών σου τών εχόντων την μαρτυρίαν Ιησού. Τω Θεώ προσκύνησον. Η γαρ μαρτυρία τού Ιησού εστί το πνεύμα της προφητείας» (Αποκ.ΙΘ:10).
    Χωρίο που δικαιώνει την Ορθοδοξία, εν σχέσει προς τούς ετεροδόξους, ως προς την τιμητική προσκύνηση αγίων προσώπων, και αναδεικνύει περιτράνως την Θεότητα τού Χριστού την οποίαν αρνούνται πεισματικά οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά.

  6. Απαγορεύει ο Μέγας Αθανάσιος την τιμητική προσκύνηση κτισμάτων;

    Ερμηνεία τού δυσκόλου, γριφώδους κι αινιγματικού λόγου Κατά Αρειανών τού Μεγ.Αθανασίου:
    «Ει γαρ ως υπερέχων τη δόξη προσεκυνείτο, έδει και έκαστον τών υποβεβηκότων τον υπερέχοντα προσκυνείν. Αλλ' ουκ έστιν ούτω· κτίσμα γαρ κτίσματι ου προσκυνεί, αλλά δούλος δεσπότην, και κτίσμα Θεόν».

  7. Ποία είναι η ορθή έννοια τού "πορευθέντες μαθητεύσατε... βαπτίζοντες...διδάσκοντες"; (Ματθ. κη:19-20)

    Η παρούσα μελέτη αποδεικνύει, ότι όχι μόνο το συγκεκριμένο χωρίο είναι κατά τού Νηπιοβαπτισμού, όπως πιστεύουν οι ετερόδοξοι, αλλά αντιθέτως ενισχύει και υποστηρίζει τον Νηπιοβαπτισμό!

  8. Η Τριαδικότης τού Θεού κατά τα μυστηριώδη ΙΗ και ΙΘ κεφάλαια τής Γενέσεως. Ο περίφημος ‘Άγγελος Κυρίου’ τής Παλαιάς Διαθήκης και οι εμφανίσεις αυτού.

    Η μελέτη που αναδεικνύει και αποδεικνύει το μυστήριον τής Τριαδικότητος τού Θεού εις τα περίφημα και μυστηριώδη κεφάλαια ΙΗ και ΙΘ τής Γενέσεως

    Η ανωτέρω μελέτη αφορά Ορθόδοξο αναγνωστικό κοινό, η καθαρώς αντιαιρετική (με παραπομπές δηλαδή εις έντυπα τής Εταιρίας Σκοπιά) ευρίσκεται
    εδώ και εδώ.

  9. «Ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα Θεώ» (ΦΙΛΙΠ. Β:6)

    Συντακτικές παρατηρήσεις επί τού ανωτέρω δυσκόλου χωρίου τής Αγίας Γραφής, που αναδεικνύουν την πραγματική του έννοια και αναιρούν την παραχάραξη και διαστρέβλωσή του από τούς Μάρτυρες τού Ιεχωβά.

  10. Χριστός, ο Κύριος (ή Γιαχβέ) τού οποίου η οδός ητοιμάσθη υπό τού Προδρόμου

    Η μελέτη που αποδεικνύει την ταύτιση τού Χριστού με τον Γιαχβέ τής Παλαιάς Διαθήκης. Αποδεικνύει δηλαδή ότι ο Χριστός είναι ο Γιαχβέ τής Παλαιάς Διαθήκης που έγινε άνθρωπος. Άρα ο Χριστός είναι Αληθινός Θεός!

  11. Η εσφαλμένη χρονολόγηση τής Σκοπιάς εις το αστρονομικό ημερολόγιο VAT 4956 (Μέρος Α΄)

    Το «μοντάζ» που επεχείρησε να εφαρμόσει η Σκοπιά για να εξαπατήσει τούς αναγνώστες, όσον αφορά εις τα Αστρονομικά Ημερολόγια VAT 4956
    και ΒΜ 38462 για να αποδείξει, ότι η Ιερουσαλήμ κατεστράφη το 607 π.Χ., κι έτσι να επιβεβαιώσει την δήθεν Β΄ Παρουσία τού Χριστού εις το 1914!

  12. Η εσφαλμένη χρονολόγηση τής Σκοπιάς εις το αστρονομικό ημερολόγιο VAT 4956 (Μέρος Β΄)

    Η σύγχυση τού εμπνευστή τών άρθρων τής Σκοπιάς
    Rolf Furuli, ως προς την ημερομηνία τού συγκεκριμένου Αστρονομικού Ημερολογίου.

  13. Η απάντησή μας εις την ερώτηση τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά περί Τριαδικότητος τού Θεού.

    Απάντηση εις την εξής ερώτηση που έθεσαν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά: «Εις το Δευτ. 6:4 λέγει: «Άκουε, Ισραήλ: Κύριος ο Θεός ημών είναι είς Κύριος», «και ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος Θεός παρά μόνο ένας» (Α΄ Κορ. 8:4). Εσείς με ποιο δικαίωμα τον κάνατε Τριαδικό Θεό; Μπορείτε να μας το δείξετε αυτό είτε από την Παλαιά είτε από την Καινή Διαθήκη;». Εις την παρούσα μελέτη, με πλήθος Αγιογραφικών ντοκουμέντων, αποδεικνύεται η υψίστη αλήθεια τής πίστεώς μας, η Τριαδικότης τού Θεού. Αλήθεια την οποίαν δυστυχώς αρνούνται, όχι μόνον οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά, αλλά και πολλές άλλες Χριστιανικές ομολογίες.

  14. Ειδωλολατρικές και Σατανικές διδασκαλίες τής Εταιρίας Σκοπιά άγνωστες εις την πλειονότητα τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά.

    Η μελέτη που ξεσκεπάζει σε βάθος τις ειδωλολατρικές (Πανθεϊσμός) και Σατανικές διδασκαλίες (Μιχαήλ-Χριστός, Μιχαήλ-Αντίχριστος, Μιχαήλ-Χριστός, Κυβερνήσεις εκ τού Θεού, Κυβερνήσεις εκ τού διαβόλου, Κυβερνήσεις εκ τού Θεού κ.τ.λ.) που κατά καιρούς έχει διδάξει επισήμως από τα έντυπά της η Εταιρία Σκοπιά, καθώς επίσης αποκαλύπτει το πόσο τελικά (Σατανικό) σκότος κρύβεται πίσω από το «ζωηρότερο φως» τής Οργανώσεως!

  15. Ήταν πράγματι Μασόνος ο ιδρυτής τών Σπουδαστών τής Γραφής Charles Russell;

    Περίληψη μακροχρόνιας και μακροσκελούς ερεύνης εις την οποίαν αναφέρονται τα κοινά σημεία και διδασκαλίες Russell-Μασονίας αλλά και για ποιους λόγους δεν ηδύνατο να ήτο μέλος τού Ελευθεροτεκτονισμού ο ιδρυτής τών Σπουδαστών τής Γραφής.

  16. Πώς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά «κατατροπώνουν» τους Ορθοδόξους! Το χρονικό τού «βατερλώ» τού υπερφίαλου και προκλητικού ακολούθου της Σκοπιάς «TheTrumpetSeventh»!

    H μελέτη που αποδεικνύει με το πλέον εμφανή τρόπο το «ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΟΝ» με το οποίον εμφορούνται ορισμένοι εκ τών αιρετικών, οι οποίοι, ενώ από την μια μάς αυτοσυστήνονται ως «μη τυχαίοι» συνομιλητές και μάς ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ – ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ εις διάλογο, και από την άλλη, όταν κατά την διάρκεια αυτού ξεσκεπασθούν οι πλάνες που πρεσβεύουν, ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ τα σχόλιά μας για να μην εκτεθούν εις τούς αναγνώστες και γίνουν αντιληπτές οι αντιφάσεις εις τις οποίες υπέπεσαν!

  17. Περί τής εν τη Καινή Διαθήκη Ειδικής Ιερωσύνης συνέχεια. Απάντηση εις το οπτικοακουστικό ντοκουμέντο τού ακολούθου τής Σκοπιάς «TheTrumpetSeventh».

    Το σκεπτικό, η επιχειρηματολογία καθώς
    και τα εδάφια που επικαλούμεθα προκειμένου να αποδείξουμε τον θεήλατο θεσμό που οι πλείστοι τών
    αιρετικών αδυνατούν να διακρίνουν, δηλαδή την Ειδική Ιερωσύνη εις την Καινή Διαθήκη! Έκθεση και αντίκρουση τών
    συγκρουομένων με το επίσημο πιστεύω τής Σκοπιάς απόψεων τού ακολούθου αυτής «TheTrumpetSeventh»!

  18. Θεολογική, Φιλολογική και Κριτική έρευνα τού παραδόξου εδαφίου Ιωάν. 3:13. Είναι η επίμαχη φράση «ο ων εν τω ουρανώ» μέρος τού χωρίου και λόγος τού Ιησού Χριστού; 

    Μία σύντομη αλλά περιεκτική μελέτη εις την οποίαν αποδεικνύουμε, ότι η παράδοξος έκφραση «ο ων εν τω ουρανώ» είναι πράγματι μέρος τού εν λόγω εδαφίου και λόγος τού Χριστού και ότι κακώς οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά την έχουν αφαιρέσει από την Μετάφραση Νέου Κόσμου.

    Η συγκεκριμένη μελέτη ευρίσκεται δημοσιευμένη και εδώ: ΟΟΔΕ.

  19. Ποιες τελικά είναι οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Ιησού;

    Μία μικρή απάντηση σε ερώτηση που ετέθη για το πόσες και ποιες τελικά ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Ιησού κι αν τυχόν υπάρχει κάποια αντίφαση στις περιγραφές τών Ιερών Ευαγγελιστών. Η συγκεκριμένη λοιπόν μελέτη απαντάει εις αυτό το ερώτημα και αποδεικνύει ότι για μία ακόμη φορά οι τυχόν "αντιφάσεις" τών Ευαγγελίων είναι φαινομενικές και όχι πραγματικές!

  20. Οι πραγματικοί λόγοι τής αποσυνταυτίσεώς μου από την Οργάνωση τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά.

    Η μελέτη που κυριολεκτικά αναστάτωσε την Οργάνωση τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά, διότι 1ον) εκοινοποιήθη εις αρκετές εκατοντάδες ακολούθων αυτής και 2ον) φέρνει στην επιφάνεια με πλούσια και ισχυράν επιχειρηματολογία τις εξόφθαλμες και σκόπιμες αλλοιώσεις και παραποιήσεις εις τις οποίες έχουν προβεί οι συντάκτες τής περιφήμου Μεταφράσεως Νέου Κόσμου (ειδικά εις τα θέματα τής Θεότητος τού Ιησού και τής Τριαδικότητος τού Θεού), δια τών οποίων επιχειρούν να «στραβώσουν» και να παραπλανήσουν τούς αναγνώστες από το πραγματικό νόημα τής Γραφής, ώστε αυτή να έρχεται εις πλήρη συμφωνία με τα δόγματα και τις διδασκαλίες τους, κάτι που έγινε αντιληπτό από την πρώην πλέον ακόλουθο τής Σκοπιάς γι’ αυτό κι επεχείρησε, δι’ αυτής τής επιστολής, να διαφωτίσει όσους ηδύνατο περισσότερους πρώην αδελφούς της!

  21. ΟΛΑ τα Αγιογραφικά Αντιαιρετικά μαθήματα τής Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου σε ένα βιβλίο!

    Τα τελευταία χρόνια ιδρύθηκε και λειτουργεί επιτυχώς, εις την Ιερά Μητρόπολη Σιδηροκάστρου, ειδικό Αντιαιρετικό Γραφείο προς αντιμετώπιση και καταπολέμιση πάσης μορφής αιρέσεως. Εκτός από τα πολυάριθμα ενημερωτικά φυλλάδια που τακτικώς διανέμονται εις τούς πιστούς, έχει δοθεί ιδιαίτερο βάρος εις την Αγιογραφική κατάρτιση τών πιστών, κάτι που όλο αυτό το διάστημα τής λειτουργίας τού Γραφείου επιτυγχάνεται δια τών τακτικών εβδομαδιαίων μαθημάτων την ευθύνη των οποίων έχει αναλάβει ο συγγραφεύς τού παρόντος.

    Επειδή λοιπόν εις τα Αντιαιρετικά Αγιογραφικά μαθήματα προσέρχονται τακτικά καινούργιοι ακροατές, οι οποίοι δεν είναι εφικτό να έχουν γνώση τών μαθημάτων όλων τών παρελθόντων ετών, σκεφτήκαμε να ταξινομηθούν και να καταγραφούν συστηματικώς όλα τα έως τώρα μαθήματα που ήταν σε γραπτή μορφή, ώστε να ωφεληθούν οι νέοι αλλά να θυμηθούν και οι παλαιοί ακροατές τα μαθήματα που παρακολούθησαν όλα αυτά τα χρόνια.

    Εις το παρόν λοιπόν βιβλίο δημοσιεύουμε αυτά τα μαθήματα τα οποία έχουν χωρισθεί σε 2 μέρη: Εις το 1ο μέρος είναι τα μαθήματα που αντικρούουν διάφορες διδασκαλίες αιρετικών, κυρίως αυτές τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά, όπου δύναται ο αναγνώστης να εύρη ισχυράν Αγιογραφική επιχειρηματολογία προκειμένου να αντικρούσει επιτυχώς τις ενστάσεις και αιτιάσεις αυτών τών ακραίων αιρετικών κι έτσι να εκθέσει τις αιρετικές διδασκαλίες με τις οποίες εμφορείται έκαστος αυτών.

    Εις το 2ο μέρος είναι τα μαθήματα που έγιναν με βάση το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο και τα σημεία που αντλούνται από αυτό προκειμένου οι αιρετικοί να υποστηρίξουν το «ευαγγέλιο» που πρεσβεύουν και διαδίδουν. Αναλύονται δηλαδή λεπτομερώς συγκεκριμένα χωρία, τα οποία οι αιρετικοί εκμεταλλεύονται με το να τα διαστρεβλώνουν και να τα παρερμηνεύουν, κι έτσι ανατρέπουμε με Αγιογραφική επιχειρηματολογία τις θέσεις τους κι εκθέτουμε τις διδασκαλίες τους ως αντιγραφικές και αντιβιβλικές.

  22. Θεία Κοινωνία: Σύμβολα, εμβλήματα ή πραγματικό σώμα και αίμα Χριστού; Το χριστιανικό θυσιαστήριο τρανή απόδειξις της εν τη Καινή Διαθήκη ειδικής ιερωσύνης. Πατερική και κριτική ανάλυσις κωδίκων και χειρογράφων της σημαντικότατης μετοχής «κλώμενον» (Α' Κορ. ια:24). Αναίρεσις προτεσταντικών και ιεχωβίτικων κακοδοξιών.

    Μια εμπεριστατωμένη μελέτη η οποία αναιρεί τα επιχειρήματα τών αιρετικών (Μαρτύρων Ιεχωβά και Προτεσταντών), που ισχυρίζονται, ότι η Θεία Κοινωνία (ο άρτος και ο οίνος) δεν είναι θυσία (και κατ’ επέκτασιν πραγματικό σώμα και αίμα), αλλά απλώς συμβολίζουν την επί σταυρού θυσία τού Χριστού. Επίσης, δια τής παρούσης μελέτης, αποδεικνύουμε ότι στην Καινή Διαθήκη έχουμε ΥΛΙΚΟ θυσιαστήριο και κατά συνέπεια θυσία, οπότε αυτομάτως έχουμε και τον θεσμό τής Ειδικής Ιερωσύνης (δηλ. ιερείς), κάτι που πεισματικά αρνούνται οι αιρετικοί!

    Το δε πρωτότυπον που εμπεριέχει η συγκεκριμένη μελέτη είναι η για πρώτη φορά ειδική Πατερική και Κριτική έρευνα που διεξήχθη εις Κώδικες και Χειρόγραφα τής Καινής Διαθήκης, όσον αφορά εις την σημαντικότατη μετοχή «κλώμενον» τού Α΄ Κορ. 11:24, με σκοπό να αποδειχθεί, ότι ανήκει εις την αυθεντική γραφή τού ιερού κειμένου, κάτι βεβαίως που αρνείται η Σκοπιά, γι’ αυτό και η εν λόγω μετοχή απουσιάζει από την γνωστή Μετάφραση Νέου Κόσμου! Επίσης αποκαλύπτουμε και το τέχνασμα με τις τρεις τελείες που έκανε η Οργάνωση στο τεύχος Σκοπιά 15.03.1993, σελ.4 προκειμένου να αποκρύψει από τούς αναγνώστες της την σημασία τού «κλώμενον».

  23. Το βάπτισμα ως επερώτημα (ζήτημα-πράγμα) από το οποίο εξαρτάται η καθαρότητα και η αγαθή συνείδηση τού αμαρτωλού απέναντι τού Θεού, άρα ΜΥΣΤΗΡΙΟ τής Εκκλησία και όχι απλή τελετή, όπως διδάσκουν οι αιρετικοί. Λεπτομερή ανάλυση κι ερμηνεία του δυσνοήτου λόγου τού Αποστόλου Πέτρου εις την Α΄ Επιστολή 3:21.

    Κατά τούς αιρετικούς το βάπτισμα δεν είναι κάτι περισσότερο από μία απλή τελετή με την οποίαν ο βαπτιζόμενος δηλώνει επισήμως, ότι αποδέχεται τον Ιησού Χριστό ως τον προσωπικό του Σωτήρα κι ότι πλέον ανήκει εις Αυτόν. Κατά το πιστεύω όμως τής Εκκλησίας το βάπτισμα είναι σπουδαιοτάτης σημασίας, είναι μυστήριο εκ τού οποίου εξαρτάται η σωτηρία τού βαπτιζομένου, διότι όχι μόνον αναγεννάται (εξ ύδατος και Πνεύματος, όπως είπε ο Χριστός εις το Νικόδημο - Ιωάν. 3:5), αλλά κι εξαρτάται η καθαρότητα τής συνειδήσεώς του απέναντι τού Θεού, διότι καθαρίζει την αμαρτωλό κι ένοχο συνείδηση και καθιστά ταύτην αγαθή, δηλαδή το εν λόγω μυστήριο συντελεί εις την κάθαρσιν κι εξύψωσιν τής συνειδήσεως!

    Με την παρούσα λοιπόν μελέτη αναλύουμε κι ερμηνεύουμε έναν δυσνόητο λόγο τού Αποστόλου Πέτρου, εις τον οποίον ομιλεί για την σημασία και σπουδαιότητα τού βαπτίσματος, ο οποίος όμως παρερμηνεύεται όσον αφορά εις την έννοια τού όρου «επερώτημα» με συνέπεια να μην γίνεται αντιληπτό, από τούς αναγνώστες τού εν λόγω χωρίου, η σπουδαιότητα και η σημασία τού βαπτίσματος την οποίαν θέλει να περάσει ο Απόστολος εις τούς αποδέκτες τής Επιστολής του.

Ο περίφημος ‘Άγγελος Κυρίου’ τής Παλαιάς Διαθήκης και οι εμφανίσεις αυτού. Η Τριαδικότης τού Θεού κατά τα μυστηριώδη ΙΗ και ΙΘ κεφάλαια τής Γενέσεως. Μία ακόμη ψευδοδιδασκαλία τής Εταιρίας Σκοπιά ξεσκεπάζεται και καταρρίπτεται!

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  ΤΣΙΜΠΙΡΙΔΗ



Αγία Τριάς – Μοναχού Ανδρέου Ρουμπλιώφ


    Αγαπητοί αναγνώστες, χάριτι Θεού, θα συνεχίσουμε και εις αυτήν την μελέτην μας να αναλύουμε το βασικότερο τών δογμάτων τής Χριστιανικής πίστεως, το Τριαδολογικό. Άλλωστε η πληθώρα τών διαφόρων Αντιτριαδιστών, αλλά και τών συγχρόνων νοσταλγών τού Αρείου, αυτοαποκαλουμένων Μαρτύρων τού Ιεχωβά, επιβάλλει να μην είμεθα αδιάφοροι εις το συγκεκριμένο δόγμα. Με αυτήν μας λοιπόν την μελέτη θα εμβαθύνουμε αρκετά εις τα προαναφερθέντα δύο κεφάλαια τής Γενέσεως (ΙΗ και ΙΘ), διότι είναι από τα παραδοξότερα κεφάλαια τής Γραφής, και φανερώνουν την διάκριση εν τω Θεώ προσώπων και αποδεικνύουν περιτράνως την Τριαδικότητα τού Θεού.

    Με την παρούσα δημοσίευση ευελπιστούμε δύο τινά: Να ενημερώσουμε τούς αδελφούς ημών, τα μέλη δηλαδή τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ώστε σε τυχόν συζητήσεις με ετεροδόξους να έχουν ένα πνευματικό ‘οπλοστάσιο’ από επιχειρήματα, έτοιμο προς χρήσιν, προκειμένου να αποδεικνύουν το αληθές τής ημετέρας πίστεως, αλλά ευελπιστούμε επίσης, ότι τυχόν Αντιτριαδίτες, και ειδικώς όσοι ακόλουθοι τής Εταιρίας Σκοπιάς αναγνώσουν την παρούσα μελέτη, να τούς βοηθήσει εις την κατανόηση πραγμάτων και αληθειών που ΕΣΚΕΜΜΕΝΩΣ αποκρύπτονται από τον λεγόμενο ‘πιστό και φρόνιμο δούλο’.
   Να βοηθηθούν να κατανοήσουν το πρόσωπο τού Χριστού ή αλλιώς τού περιφήμου ‘αγγέλου Κυρίου’ τής Παλαιάς Διαθήκης, και κατ’ επέκτασιν να γνωρίσουν και να κατανοήσουν τον ίδιο τον Θεό και τον τρόπο υπάρξεως Αυτού, διότι δυστυχώς η Εταιρία Σκοπιά έχει διδάξει έναν Θεό εντελώς διαφορετικό απ’ Αυτόν που είναι εις την πραγματικότητα, τον Οποίον έχουν σχεδόν όλοι οι ακόλουθοί της επιπολαίως και αβασανίστως υιοθετήσει κι εγκολπωθεί.
   Λόγω τού Αντιαιρετικού χαρακτήρος τής μελέτης οι περισσότερες τών παραπομπών τής Παλαιάς Διαθήκης προέρχονται από την μετάφραση τού Εβραϊκού κειμένου υπό τού καθηγητού Νεοφύτου Βάμβα. Είμαστε εις θέσιν να γνωρίζουμε, ότι τουλάχιστον αυτή η μετάφραση χρησιμοποιείται ακόμη από πληθώρα Μαρτύρων τού Ιεχωβά, οπότε παραπέμποντας κατά συγκατάβασιν εις αυτήν γνωρίζουμε, ότι έτσι διευκολύνουμε το έργο τής ανευρέσεως και διασταυρώσεως τών παρατιθεμένων χωρίων. Όσα κείμενα λοιπόν προέρχονται από το Εβραϊκό σημειώνονται με (Εβρ.) κι όσα εκ τών Εβδομήκοντα με (Ο΄).  
   Πριν όμως προβούμε εις την ανάλυση τών ανωτέρω κεφαλαίων καλό είναι να περαθέσουμε αποσπάσματα από ορισμένα έντυπα τής Εταιρίας Σκοπιά, έχοντες υπογραμμίσει βασικές έννοιες, για να δούμε την εσφαλμένη και πλανημένη εξήγηση που δίδει ο ‘πιστός και φρόνιμος δούλος’ εις τις διάφορες ‘αγγελοφάνιες’ τής Παλαιάς Διαθήκης.
       Η εξήγηση τής Σκοπιάς περί τών άγγελοφανιών’ τής Παλαιάς Διαθήκης.
   «Ο φημισμένος πατριάρχης Αβραάμ, ο οποίος έζησε 1.900 και πλέον χρόνια πριν από τη γέννηση τού Ιησού Χριστού, απολάμβανε τέτοια εγκάρδια εύνοια από τον Δημιουργό μας που ονομάστηκε «φίλος Θεού». (Ιακώβου 2:23) Αν δινόταν σε κάποιο άτομο το προνόμιο να δει τον Θεό, τότε σίγουρα αυτό το άτομο θα ήταν ο Αβραάμ. Κάποτε, ήρθαν στον Αβραάμ τρεις επισκέπτες με ένα θείο μήνυμα. Ο Αβραάμ αποκάλεσε τον έναν απ’ αυτούς Ιεχωβά. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Αβραάμ είδε πράγματι τον Θεό;
Αυτή η αφήγηση βρίσκεται στα εδάφια Γένεσις 18:1-3. Εκεί διαβάζουμε: «Και εφάνη εις αυτόν ο Κύριος [Ιεχωβά (ΜΝΚ)] εις τας δρυς Μαμβρή, ενώ εκάθητο εν τη θύρα τής σκηνής εις το καύμα τής ημέρας. Και υψώσας τούς οφθαλμούς αυτού, είδε· και ιδού, τρεις άνδρες ιστάμενοι έμπροσθεν αυτού· και ως είδεν, έδραμεν εις προϋπάντησιν αυτών από τής θύρας τής σκηνής, και προσεκύνησεν έως εδάφους· και είπε, Κύριέ μου [Ιεχωβά (ΜΝΚ)], εάν εύρηκα χάριν εις τούς οφθαλμούς σου, μη παρέλθης».
Αργότερα, όταν ο Αβραάμ και οι τρεις επισκέπτες του κοίταζαν τα Σόδομα από ένα ψηλό μέρος, οι δυο απ’ αυτούς έφυγαν για να επισκεφτούν την πόλη. Το εδάφιο 22 μάς λέει κατόπιν: «Ο δε Αβραάμ ίστατο έτι ενώπιον τού Κυρίου [Ιεχωβά (ΜΝΚ)]». Θα μπορούσε να νομίσει κανείς απ’ αυτό ότι ο Θεός παρουσιάστηκε στον Αβραάμ με ένα υλοποιημένο σάρκινο σώμα. Αυτό και ισχυρίζονται μερικά άτομα, τα οποία πιστεύουν ότι ο Θεός και ο Ιησούς Χριστός είναι ένα και το αυτό πρόσωπο(Σκοπιά 15.05.1988, σελ.21)
 Υπογραμμίσαμε την φράση «Ο Αβραάμ αποκάλεσε τον έναν απ’ αυτούς Ιεχωβά» διότι αυτό το συμπέρασμα είναι εντελώς αυθαίρετο, εφόσον από πουθενά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Εις την ανάλυση άλλωστε που ακολουθεί αυτό θα γίνει εμφανές. Επίσης, άξιον παρατηρήσεως, είναι ότι η Σκοπιά από τον στίχ.3 κάνει ένα τεράστιο άλμα και μεταβαίνει εις τον στίχ.22, παραλείποντας όλα τα ενδιαμέσα σαν να μην είχαν καμίαν σημασία, ενώ είναι σπουδαιοτάτης σημασίας στίχοι, διότι είναι γεμάτοι από παράδοξες εναλλαγές ενικών και πληθυντικών, που θα επισημάνουμε ευθύς αμέσως, αποδεικνύοντες, ότι εις την έννοια τού Κυρίου που ενεφανίσθη εις τον Αβραάμ, εμπεριέχονται περισσότερα τού ενός πρόσωπα. Γιατί λοιπόν η Σκοπιά προβαίνει εις αυτό το άλμα; Μήπως δεν θέλει να πληροφορηθούν οι ακόλουθοί της αυτή την μεγάλη αλήθεια, ότι δηλαδή η Θεότης αποτελείται από περισσότερα τού ενός πρόσωπα;
    Υπογραμμίσαμε επίσης και το μεγάλο ψέμα τής Σκοπιάς που λέει εις τούς αναγνώστες της, ότι ‘μερικά άτομα’ (βλέπε Χριστιανικός κόσμος) πιστεύουν ότι ο Θεός και ο Ιησούς Χριστός είναι ένα και το αυτό πρόσωπο’!!! Η Σκοπιά λοιπόν, ευθέως και αναισχύντως, κατηγορεί συλλήβδην Ορθοδόξους, Καθολικούς (Παπικούς), Προτεστάντες, και γενικά όλον τον Χριστιανικόν κόσμον για Σαβελλιανισμό ή για κάτι παρόμοιο με αυτόν!
    Το ίδιο υπαινίσεται και εις το βιβλίο ‘Πώς να συζητάτε λογικά από τις Γραφές’, έκδ.1987, σελ.405 «Επίσης, τα εδάφια Ιωάν. 1, 2 λένε στην αρχή ότι ήταν «παρά [με (ΝΔΜ)] τω Θεώ». Μπορεί να είναι ένας με κάποιον άλλον και ταυτόχρονα να είναι το ίδιο άτομο;» και σελ.407 «Λέει αυτό το εδάφιο ότι ο Χριστός είναι ‘πάνω από όλα’ και ότι επομένως αυτός είναι ο Θεός; Ή αναφέρεται στον Θεό και στον Χριστό σαν ξεχωριστά πρόσωπα και λέει ότι ο Θεός είναι ‘πάνω από όλα’; Ποια απόδοση τού Ρωμαίους 9:5 συμφωνεί με το Ρωμαίους 15:5, 6, το οποίο στην αρχή κάνει διάκριση τού Θεού και τού Ιησού Χριστού κι έπειτα παροτρύνει τον αναγνώστη να δοξάσει τον Θεό και Πατέρα τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού’;».
    Βλέπετε, αγαπητοί Μάρτυρες τού Ιεχωβά, ότι οι πληροφορίες που σάς δίδει ο ‘αγωγός τού Θεού’ για το πιστεύω τού Χριστιανικού Κόσμου, ως προς το θέμα τής Αγίας Τριάδος, είναι ψευδείς και συκοφαντικές; Μήπως θα πρέπει η Σκοπιά πρωτίστως να μάθει τι πιστεύουν οι Χριστιανοί περί Αγίας Τριάδος, και ποία η σχέση Πατρός και Υιού, και κατόπιν να αποδείξει το πιστεύω τού Χριστιανικού κόσμου ως εσφαλμένο; Εις την συνέχεια δε το άρθρο λέγει τα εξής:
«Δεν είναι ανάγκη να κατέβει ο μεγάλος Δημιουργός τού σύμπαντος από την εξυψωμένη θέση του στους ουρανούς για να επιδώσει μηνύματα σε ορισμένους ανθρώπους. Εκτός από τις τρεις περιπτώσεις που αναφέρεται ότι ακούστηκε η ίδια η φωνή του Θεού, τον καιρό που ήταν ο Γιος του στη γη, ο Ιεχωβά χρησιμοποίησε πάντοτε αγγέλους για να μεταβιβάζουν τα μηνύματά Του. (Ματθαίος 3:17· 17:5· Ιωάννης 12:28) Ακόμα και ο Νόμος που έδωσε ο Θεός στο έθνος Ισραήλ στο Όρος Σινά, μεταβιβάστηκε από αγγέλους, αν και φαίνεται σαν να μιλούσε ο Μωυσής απευθείας με τον ίδιο τον Θεό. Σχετικά μ’ αυτό, ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Δια τι λοιπόν εδόθη ο νόμος; Εξ αιτίας τών παραβάσεων προσετέθη, εωσού έλθη το σπέρμα, προς το οποίον έγεινεν η επαγγελία, διαταχθείς [μεταβιβάστηκε (ΜΝΚ)] δι’ αγγέλων δια χειρός μεσίτου».—Γαλάτας 3:19.
Το γεγονός ότι ο Μωυσής μίλησε πράγματι με έναν άγγελο, ο οποίος άγγελος αντιπροσώπευε τον Θεό, καταδεικνύεται επίσης στο εδάφιο Πράξεις 7:38, που λέει: «Ούτος είναι όστις εν τη εκκλησία εν τη ερήμω εστάθη μετά τού αγγέλου τύυ λαλούντος προς αυτόν εν τω όρει Σινά και μετά τών πατέρων ημών». Εκείνος ο άγγελος ήταν ο προσωπικός εκπρόσωπος τού Ιεχωβά Θεού, τού Δημιουργού, και κατά συνέπεια μίλησε στον Μωυσή σαν να μιλούσε ο ίδιος ο Θεός.
Ο άγγελος που μετέδωσε το μήνυμα τού Θεού στον Μωυσή στην καιόμενη βάτο, ήταν κι αυτός εκπρόσωπος. Προσδιορίζεται ως άγγελος τού Ιεχωβά στο εδάφιο Έξοδος 3:2, όπου μας λέγεται: «Εφάνη δε εις αυτόν άγγελος Κυρίου εν φλογί πυρός εκ μέσου τής βάτου». Το εδάφιο 4 λέει: «Και ως είδεν ο Κύριος [Ιεχωβά (ΜΝΚ)] τον Μωυσήν ότι έστρεψε να παρατηρήση, εφώνησε προς αυτόν ο Θεός εκ μέσου τής βάτου». Στο εδάφιο 6, αυτός ο άγγελος, που εκπροσωπούσε τον Θεό, είπε: «Εγώ είμαι ο Θεός τού πατρός σου, ο Θεός τού Αβραάμ, ο Θεός τού Ισαάκ και ο Θεός τού Ιακώβ». Όταν λοιπόν ο Μωυσής μιλούσε μ’ αυτόν τον προσωπικό αντιπρόσωπο τού Θεού, ήταν σαν να μιλούσε στον ίδιο τον Ιεχωβά.—Έξοδος 4:10.
Στο 6 κεφάλαιο του βιβλίου Κριταί, βρίσκουμε άλλο ένα παράδειγμα ανθρώπου που μίλησε στον Θεό μέσω ενός αγγελικού αντιπροσώπου. Το εδάφιο 11 προσδιορίζει αυτόν που έφερε αυτό το μήνυμα ως άγγελο τού Ιεχωβά. Στο εδάφιο αυτό αναφέρεται: «Και ήλθεν άγγελος Κυρίου και εκάθισεν υπό την δρυν την εν Οφρά, την τού Ιωάς του Αβί-εζερίτου· και Γεδεών ο υιός αυτού εκοπάνιζε σίτον εν τω ληνώ, δια να κρύψη αυτόν από τών Μαδιανιτών». Πιο κάτω, η αφήγηση παρουσιάζει αυτόν τον αγγελιοφόρο άγγελο του Ιεχωβά’, σαν να ήταν ο ίδιος ο Ιεχωβά Θεός. Στα εδάφια 14 και 15 διαβάζουμε: «Και εμβλέψας προς αυτόν [τον Γεδεών] ο Κύριος [Ιεχωβά (ΜΝΚ)] είπεν, Ύπαγε εν τη δυνάμει σου ταύτη, και θέλεις σώσει τον Ισραήλ εκ της χειρός τού Μαδιάμ· δεν σε απέστειλα εγώ; Ο δε είπε προς αυτόν, Ω κύριέ μου [Ιεχωβά (ΜΝΚ)], με τι θέλω σώσει τον Ισραήλ Άρα ο υλοποιημένος άγγελος που είδε ο Γεδεών και με τον οποίο μίλησε, παρουσιάζεται στη Βιβλική αφήγηση σαν να ήταν ο ίδιος ο Θεός. Στο εδάφιο 22, ο Γεδεών λέει: «Είδον τον άγγελον τού Κυρίου [Ιεχωβά (ΜΝΚ)] πρόσωπον προς πρόσωπον». Αυτά που είπε ο άγγελος, ήταν ακριβώς αυτά που τού είπε ο Θεός να πει. Επομένως, ο Γεδεών μίλησε με τον Θεό μέσω αυτού τού αγγελικού εκπροσώπου.
Εξετάστε επίσης, την περίπτωση τού Μανωέ και τής γυναίκας του, τών γονέων τού Σαμψών. Η αφήγηση εδώ αναφέρει και πάλι τον άγγελο που έφερε το μήνυμα ως ‘άγγελο Ιεχωβά’ και άγγελον του Θεού’. (Κριταί 13:2-18, ΜΝΚ) Στο εδάφιο 22, ο Μανωέ λέει στη γυναίκα του: «Βεβαίως θέλομεν αποθάνει, διότι είδομεν τον Θεόν». Αν και δεν είδε στην πραγματικότητα τον Ιεχωβά Θεό, ο Μανωέ νόμιζε ότι θα πεθάνει γιατί είχε δει τον υλοποιημένο προσωπικό εκπρόσωπο του Θεού.
                                          «Ουδείς Είδέ Ποτέ τον Θεόν»
Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Αβραάμ απευθύνθηκε στον υλοποιημένο αγγελικό εκπρόσωπο τού Θεού σαν να μιλούσε στον ίδιο τον Ιεχωβά Θεό. Εφόσον ο άγγελος έλεγε ακριβώς αυτά που ήθελε να πει ο Θεός στον Αβραάμ και αντιπροσώπευε ο ίδιος τον Θεό εκείνη τη στιγμή, η Βιβλική αφήγηση μπορούσε να πει ότι «εφάνη εις αυτόν ο Κύριος [Ιεχωβά (ΜΝΚ)]».—Γένεσις 18:1.
Θυμηθείτε ότι ένας αγγελικός εκπρόσωπος του Θεού θα μπορούσε να μεταβιβάσει τα μηνύματά Του με τόση ακρίβεια όση ένα τηλέφωνο ή ένα ραδιόφωνο μπορεί και μεταβιβάζει τα λόγια μας σ’ ένα άλλο άτομο. Έτσι λοιπόν, μπορεί να κατανοηθεί πώς ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Μανωέ και άλλοι μπορούσαν να μιλούν με έναν υλοποιημένο άγγελο σαν να μιλούσαν στον Θεό. Αν και τέτοια άτομα μπορούσαν να δουν αυτούς τούς αγγέλους και τη δόξα τού Ιεχωβά που αυτοί αντικατόπτριζαν, δεν μπορούσαν να δουν τον Θεό. Συνεπώς, αυτό δεν αντιφάσκει καθόλου με τη δήλωση του αποστόλου Ιωάννη: «Ουδείς είδέ ποτε τον Θεόν». (Ιωάννης 1:18) Αυτό που είδαν τα άτομα αυτά, ήταν αγγελικοί αντιπρόσωποι και όχι ο ίδιος ο Θεός» (Σκοπιά 15.05.1988, σελ.22-23)
 Υπογραμμίσαμε όσα θεωρούμε βασικά διότι εις την ανάλυση που θα αναπτύξουμε ευθύς αμέσως όλες οι ανωτέρω ερμηνείες τής Σκοπιάς θα καταρρεύσουν σαν χάρτινος πύργος. Πριν όμως προχωρήσουμε, προσέξτε αγαπητοί αναγνώστες, εις την αρχή τής ανωτέρω ενότητος, τι ακριβώς λέγει η Σκοπιά: «Δεν είναι ανάγκη να κατέβει ο μεγάλος Δημιουργός τού σύμπαντος από την εξυψωμένη θέση του στους ουρανούς για να επιδώσει μηνύματα σε ορισμένους ανθρώπους».
    Η Σκοπιά λέγει ‘δεν είναι ανάγκη να κατέβει ο Θεός’ το ιερό όμως κείμενο λέγει: «Είπε δε Κύριος. Η κραυγή τών Σοδόμων και τών Γομόρρων επληθύνθη και η αμαρτία αυτών βαρεία σφόδρα· θέλω λοιπόν καταβή, και θέλω ιδεί αν έπραξαν ολοκλήρως κατά την κραυγή την ερχομένην προς εμέ· και θέλω γνωρίσει εάν ουχί.» (ΓΕΝ.ΙΗ:20-21 Εβρ.) και
«Και είπεν ο Κύριος, Είδον την ταλαιπωρία τού λαού μου τού εν Αιγύπτω, και ήκουσα την κραυγή αυτών εξ αιτίας τών εργοδιωκτών αυτών· διότι εγνώρισα την οδύνη αυτών· και κατέβην δια να ελευθερώσω εκ τής χειρός τών Αιγυπτίων, και να αναβιβάσω αυτούς εκ τής γης εκείνης...» (ΕΞΟΔ. Γ:7-8 Εβρ.),
«δν εδον τν κκωσιν το λαο μου... κα κατβην ξελσθαι ατος» (ΠΡΑΞ. Ζ:34) δηλαδή «Είδα με προσοχή την κάκωση τού λαού μου...και κατέβηκα να τούς λυτρώσω»
     Εσύ αγαπητέ ακόλουθε τής Σκοπιάς ποιον θα πιστεύσεις; Την Σκοπιά που ψεύδεται λέγοντας, ότι ο Θεός δεν είναι ανάγκη να κατέβει ή το ιερό κείμενο που πολλάκις ρητώς και κατηγορηματικώς λέγει, ότι ο Θεός ο ίδιος κατέβηκε διότι προφανώς διέγνωσε μεγάλη ανάγκη;

     Η καθ’ ημάς ορθή ερμηνεία τών παραδόξων κεφαλαίων τής Γενέσεως.
Κατά το ΙΗ κεφ. τής Γενέσεως, στίχ.1 ο Θεός (Ο΄) ή Γιαχβέ (Μασ. - יְהוָ֔ה) ενεφανίσθη εις τον Αβραάμ παρά την δρυν Μαμβρή. Υψώσας δε ο Αβραάμ τούς οφθαλμούς του παραδόξως είδε ΤΡΕΙΣ άνδρες. Παραδόξως πάλι και κατά θεία προφανώς παρόρμηση, εις τον στίχ.3, τούς προσφωνεί σε ενικό δια τού ‘Κύριε’ (Adonai - אֲדֹנָ֗י), ενώ εις τούς αμέσως επομένους στίχ.4 και 5 ομιλεί προς αυτούς σε πληθυντικό (‘νίψατε τούς πόδας σας’, ‘αναπαύθητε’, ‘στηρίξατε την καρδίαν σας’, ‘θέλετε παρέλθει’, ‘επεράσατε’).
Άξιον παρατηρήσεως επίσης ότι, ενώ εις τον στίχ.3 ο Αβραάμ εμφανίζει τον εαυτό του ως δούλο ΕΝΟΣ (‘τον δούλο σου’ – Εβρ. עַבְדֶּֽךָ  ebedka), εις τον στίχ.5 εμφανίζει τον εαυτό του ως δούλο ΤΡΙΩΝ (‘τον δούλο σας’ – Εβρ. עַבְדְּכֶ֑ם   ebedkim). Οι τρεις ομιλούν συγχρόνως και λέγουν τα αυτά, ως εξ ενός στόματος, κάτι που φανερώνει την απόλυτη ενότητα Ενεργείας και Θελήματος μεταξύ τών υψηλών επισκεπτών τού Αβραάμ. Η ενότητα δε αυτή είναι η υπαρκτική (οντολογική) έκφραση τής απόλυτης αγάπης, τής κοινωνίας αγάπης που συνδέει αυτά τα τρία πρόσωπα. Και εις μεν τον στίχ.5 το κείμενο γράφει κανονικώς ‘είπον’ (Eβρ. וַיֹּ֣אמְר֔וּ - way·yō·mə·rū), σε πληθυντικό δηλαδή, ως τρεις που ήσαν, εις δε τούς στίχ.10,13,15,17,20 γράφει παραδόξως ‘είπε’ (Εβρ. וַיֹּ֗אמֶר - way·yō·mer), σε ενικό δηλαδή, ως να ήτο ΕΝΑΣ
    Άξιον επίσης προσοχής, ότι αλλού το κείμενο γράφει ‘είπε Κύριος’ (Εβρ, וַיֹּ֥אמֶר     יְהוָ֖ה way·yō·mer Yah·weh) και αλλού απλώς ‘είπε’ (Εβρ. וַיֹּ֗אמֶר - way·yō·mer), χωρίς δηλαδή να καθορίζει υποκείμενο, κάτι αρκετά παράδοξο, διότι κανονικώς γεννάται το ερώτημα: ποίος από τούς τρειςείπε; Γενικώς εις τις εκδηλώσεις τών υψηλών επισκεπτών τού Αβραάμ και εις εκδηλώσεις αυτού απέναντι αυτών παρουσιάζεται η ενότητα, συγχρόνως δε και η ισοτιμία τών τριών θείων προσώπων!
    Αφού οι τρεις άνδρες εφιλοξενήθησαν από τον Αβραάμ, ανεχώρησαν προς τα Σόδομα. Τότε κατά τούς στίχ.20-21 ο Γιαχβέ είπε «Η κραυγή τών Σοδόμων και τών Γομόρρων επληθύνθη και η αμαρτία αυτών βαρεία σφόδρα. Θέλω λοιπόν καταβή, και θέλω ιδεί αν έπραξαν ολοκλήρως κατά την κραυγήν την ερχομένη προς εμέ, και θέλω γνωρίσει εάν ουχί» (Εβρ.). Κατ’αυτόν τον λόγο ο Γιαχβέ, μετά την εμφάνισή Του εις τον Αβραάμ, θα κατέβαινε εις τις αμαρτωλές πόλεις, για να δει προσωπικώς και ‘ιδίοις όμμασιν’ (‘Θέλω καταβή’) και να διαπιστώσει την ηθική αυτών κατάσταση. Παρά τον λόγο όμως τού Γιαχβέ περί προσωπικής καταβάσεως Αυτού εις τα Σόδομα, το κείμενο λέει, ότι ο Αβραάμ εξακολουθούσε να στέκεται ενώπιον τού Γιαχβέ και να συνομιλεί μαζί Του μεσιτεύων υπέρ σωτηρίας τών Σοδόμων (στίχ.22)!
   Μετά απ’αυτό έφυγε ο Γιαχβέ (στίχ.33). Η δε Σκοπιά εις το σημείο αυτό, περί προσωπικής δηλαδή καταβάσεως τού Γιαχβέ  εις τα Σόδομα, δίδει την εξής τραγελαφική εξήγηση: «Θα μπορούσε ο Κύριος να «καταβή απ’ ουρανού», όπως δηλώνει το 1 Θες. 4:16, χωρίς να είναι ορατός στα φυσικά μας μάτια; Στις ημέρες τών αρχαίων Σοδόμων και Γομόρρων, ο Ιεχωβά είπε, «θέλω λοιπόν καταβή και θέλω ιδεί» αυτό που έκαναν οι άνθρωποι. (Γέν. 18:21) Αλλά όταν ο Ιεχωβά έκανε αυτόν τον έλεγχο, κανένας άνθρωπος δεν τον είδε, αν και είδε τους αγγελικούς αντιπροσώπους που έστειλε» (Πώς να Συζητάτε Λογικά από τις Γραφές, έκδ.1987, σελ.98 η υπογράμμιση δική μας)
   Εις δε τα Σόδομα, κατά το ΙΘ:1, από τούς τρεις άνδρες πήγαν μόνο οι δύο, οι οποίοι ονομάζονται και άγγελοι, εις δε τον στίχ.13 εμφανίζονται ως απεσταλμένοι τού Γιαχβέ. Από αυτό προκύπτει η εξής απορία: Δεν κατέβηκε ο Γιαχβέ προσωπικώς και αισθητώς εις τα Σόδομα, όπως είπε εις τον Αβραάμ; Η απάντηση είναι θετική. Πράγματι, ο Γιαχβέ κατέβηκε εις τα Σόδομα προσωπικώς και αισθητώς εις το πρόσωπο τών δύο ανδρών – αγγέλων. Οι δύο κατά τα πρόσωπα, κατά την ΟΥΣΙΑ είναι ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΥΤΟΣ ΓΙΑΧΒΕ, όπως μαρτυράει και ο στίχ.16 «διότι εσπλαχνίσθη αυτόν ο Κύριος» όπου ως Κύριος εδώ εννοούνται ειδικώς οι δύο απεσταλμένοι!
    Όπως το κεφ.18 περί τών επισκεπτών τού Αβραάμ είναι γεμάτο από παράδοξα, έτσι και το κεφ.19 περί τών επισκεπτών τού Λωτ. Όπως οι τρεις παρουσιάζονται ταυτοχρόνως ως ΕΝΑΣ Κύριος, έτσι και οι δύο. Κατ’αρχάς ο Λωτ, εις τον στίχ.2, προσφωνεί τούς δύο άντρες κανονικώς σε πληθυντικό δια τού ‘κύριοι’, έπειτα εις τον στίχ.18 παραδόξως και κατά θεία προφανώς παρόρμηση τούς προσφωνεί σε ενικό δια τού ‘Κύριε’. Παραθέτουμε αυτόν μετά τού επομένου στίχου: «Και είπεν ο Λωτ προς αυτούς, Μη παρακαλώ, Κύριε. Ιδού ο δούλος σου εύρηκε χάριν ενώπιόν σου, και μεγάλυνας το έλεός σου, το οποίον έκανες προς εμέ...» (Εβρ.).
    Ρητώς λέγει το κείμενο, ότι ο Λωτ απευθύνθηκε προς ‘αυτούς’, δηλαδή όχι προς τον έναν, αλλά προς τούς δύο άντρες, όπως άλλωστε ήτο φυσικό. Και το ότι ο Λωτ προσεφώνησε ‘αυτούς’ δια τού ενικού ‘Κύριε’ καθίσταται αναμφισβήτητο από τις φράσεις ‘ο δούλος σου’, ‘ενώπιόν σου’, ‘το έλεός σου’, ‘έκανες’. Περισσότερο δε τούτο καθίσταται αναμφισβήτητο από τον στίχ.21, ο οποίος ανταποκρίνεται προς τον στίχ.18. Μετά την παράκληση τού Λωτ προς τούς δύο άντρες (ή προς τον Κύριο), στίχ.18-20, η απάντησή τους (δηλ. τού Κυρίου) αναφέρεται εις τον στίχ.21: «Και είπε προς αυτόν ο Κύριος, Ιδού, επήκουσά σου και εις το πράγμα τούτο, να μην καταστρέψω την πόλιν, περί τής οποίας ελάλησας». Δεν γράφει ‘Και είπον’, οπότε ως υποκείμενο θα εξυπακούετο ‘αυτοί’ (οι δύο άνδρες), αλλά ‘Και είπε’, οπότε ως υποκείμενο εξυπακούεται το ‘Κύριος’, δια τού οποίου ακριβώς ο Λωτ προσεφώνησε τούς δύο άνδρες.
    Κατά παρόμοιο επίσης τρόπο εις τον στίχ.17 γράφει: «Και ότε εξήγαγον (ενν. οι δύο άνδρες) αυτούς έξω, είπεν ο Κύριος, Διάσωσον την ζωήν σου...» (Εβρ.). Μετά το ‘εξήγαγον’ κανονικώς έπρεπε το κείμενο να γράφει ‘είπον’, αφού ουσιστικώς και εις τα δύο ρήματα το υποκείμενο είναι το ίδιο. Αλλά εγράφη ‘είπε’, διότι οι δύο είναι ο Κύριος’. Το ίδιο δε συναντούμε και εις τον στίχ.16 όπου ως Κύριος ή Γιαχβέ (יְהוָ֖ה), ο οποίος εσπλαχνίσθει τον Λωτ, νοούνται ειδικώς οι δύο άνδρες: «Επειδή δε εβράδυνεν, οι άνδρες πιάσαντες την χείρα αυτού, και την χείρα τής γυναικός αυτού, και τας χείρας τών δύο θυγατέρων αυτού, (διότι εσπλαγχνίσθη αυτόν ο Κύριος - יְהוָ֖ה), εξήγαγον αυτόν, και έθεσαν αυτόν έξω τής πόλεως» (Εβρ.). Οπωσδήποτε οι δύο είναι κατ’ουσίαν ΕΝΑΣ Κύριος.
            Η ορθή εξήγηση τής παραδόξου φράσεως ‘Κύριος παρά Κυρίου’.
    Κατόπιν τής λεπτομερούς εξετάσεως των δύο πλέον παραδόξων κεφαλαίων τής Γραφής το πρόβλημα τού ΓΕΝ. ΙΘ:24 ««Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ τού ουρανού» (Εβρ.) δεν λύνεται με τον τρόπο που προτείνουν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά, ότι δήθεν πρόκειται περί Εβραϊσμού αναζητώντες εναγωνίως παρεμφερή χωρία (π.χ. Γεν. 4:22-23, Κριτ. 4:4-5, Α΄ Βασ. 1:33, 8:1, 9:1, 10:13, 12:21, κατά το Εβρ.), αλλά λύνεται ως εξής:
    Δια τού πρώτου ‘Κύριος’ (Γιαχβέ) εννοείται το ΑΜΕΣΟΝ ΑΙΤΙΟΝ τής καταστροφής τών Σοδόμων, δηλαδή οι δύο άνδρες ή άγγελοι (αγγελιοφόροι, απεσταλμένοι), ΕΝΑΣ κατ’ουσίαν ΚΥΡΙΟΣ. Δια δε τού δευτέρου ‘Κύριος’ (Γιαχβέ) εννοείται το ΑΠΩΤΑΤΟΝ ΑΙΤΙΟΝ τής καταστροφής, δηλαδή ο τρίτος τών ανδρών, από τού οποίου οι δύο είχαν αποχωρισθεί. Και υπό μεν τις μορφές τών δύο ανδρών ήσαν ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, υπό δε την μορφήν τού τρίτου ο Πατήρ. Ο Πατήρ απέστειλε τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, και αυτοί έβρεξαν πυρ και θείον ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΑΥΤΟΥ (‘παρά Κυρίου’) ή αλλιώς, εξετέλεσαν την απόφασή Αυτού. Οπότε αγαπητοί Μάρτυρες τού Ιεχωβά, αδίκως ψάχνετε εις την Παλαιά Διαθήκη προς ανεύρεσιν αντιστοίχων χωρίων για να αποφύγετε τον σκόπελο τών ‘δύο Κυρίων’, με απώτερο βεβαίως σκοπό να δικαιώσετε την Σκοπιά, διότι το μοναδικό χωρίο που είναι το ακριβώς αντίστοιχο τού ΓΕΝ. ΙΘ:24 δεν ευρίσκεται εις την Παλαιά αλλά εις την Καινή Διαθήκη.
    Οι Μάρτυρες λοιπόν τού Ιεχωβά θεωρούν το επίμαχο χωρίο τής Γενέσεως ως εβραϊσμό, ότι θέλει δηλαδή η Γραφή να τονίσει, ότι ο Θεός έβρεξε εξ εαυτού, δια τής αμέσου δηλαδή δυνάμεώς Του και όχι δια τού συνήθους τρόπου τής φύσεως. Αλλά εις αυτήν την περίπτωση ή η φράσις ‘παρά Κυρίου’ ή η φράσις ‘έβρεξεν ο Κύριος’ θα περίττευε, δεδομένου ότι βροχή πυρός και θείου ‘εξ ουρανού’ είναι αδύνατον να προκληθεί κατά τον συνήθη τρόπο τής φύσεως. Εάν το χωρίο έλεγε απλώς ‘Και Κύριος έβρεξεν επί Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ εξ ουρανού’ ή ‘Και έπεσεν επί Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ παρά Κυρίου εξ ουρανού’, τούτο θα αρκούσε για να δείξει το εντελώς έκτακτον και την εκ Θεού προέλευση τής καταστροφής. Θα αρκούσε δε και το ακόμη απλούστερον ‘Και έπεσεν επί Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ εξ ουρανού’. Άλλωστε και σε άλλα σημεία η Γραφή κάνει λόγο περί θαυματουργικής πτώσεως πυρός, θείου και χαλάζης εκ τού ουρανού προς παραδειγματική τιμωρία ανθρώπων ή για άλλο σκοπό, χωρίς να χρησιμοποιείται η εν λόγω περίεργη διατύπωση. Πρβλ.
ΕΞΟΔ. Θ:23 «...ο Κύριος έπεμψε βροντάς και χάλαζαν επί την γην τής Αιγύπτου», 
Α΄ ΒΑΣ. (Γ΄ ΒΑΣ. Ο΄) ΙΗ:38 «Τότε έπεσε πυρ παρά Κυρίου, και κατέφαγε το ολοκαύτωμα...», 
Β΄ ΒΑΣ. (Δ΄ ΒΑΣ. Ο΄) Α:10,12,14 «...κατέβη πυρ εξ ουρανού, και κατέφαγε αυτόν...»,
Β΄ ΧΡΟΝ. (Β΄ ΠΑΡ. Ο΄) Ζ:1 «...κατέβη το πυρ εξ ουρανού, και κατέφαγε τα ολοκαυτώματα...»,
Β΄ ΜΑΚ. Β:10 «Καθώς και Μωυσής προσηύξατο προς Κύριον, και κατέβη πυρ εξ ουρανούκαι τα τής θυσίς εδαπάνησεν, ούτως και Σαλωμών προσηύξατο, και καταβάν το πυρ ανήκωσε τα ολοκαυτώματα»,
 ΙΕΖ. ΛΗ:22 «...και θέλω βρέξει επ’ αυτόν...βροχήν κατακλυσμού, και λίθους χαλάζης, πυρ και θείον».
   Όπως μόλις διεπιστώσαμε εις παρεμφερείς διατυπώσεις, εις καμίαν δεν αναφέρει, ότι η καταστροφή ή η πτώση πυρός και θείου έγινε συμφώνως προς την παράδοξη διατύπωση τού ΓΕΝ. ΙΘ:24. Εις το σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε, ότι τέτοιου είδους παράδοξα, αλλά και τόσα πολλά, όπως αυτά εις τα κεφ.18 και 19 τής Γενέσεως, είναι ανθρωπίνως αδιανόητα και ανεπινόητα. Όταν τα τρία πρόσωπα παρουσιάζονται ισότιμα, και εις τον ίδιο στίχο συναντάται η παράδοξος εναλλαγή πληθυντικού και ενικού (‘αυτούς’, ‘Κύριε’), κι αυτό το παράδοξο να επιβεβαιώνεται από τούς επομένους στίχους, τότε η υπόθεσις, ότι οι δύο άγγελοι ήσαν απλώς συνοδοί τού Γιαχβέ, εκτός τού ότι είναι αυθαίρετος, δεν εξηγεί και τίποτα από τα παραπάνω παράδοξα. Τέτοια παράδοξα αποδεικνύονται από μόνα τους θεόπνευστα.
     Είπαμε ανωτέρω να μην ψάχνουν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά αδίκως εις την Παλαιά Διαθήκη να βρουν παρομοία έκφραση, διότι η αντίστοιχή της είναι εις την Καινή Διαθήκη εις την Β΄ ΤΙΜ. Α:18 «Δώη αυτώ ο Κύριος ευρείν έλεος παρά Κυρίου εν εκείνη τη ημέρα».
    Διετυπώθη και εδώ η άποψη ότι πρόκειται περί εβραϊσμού, συμφώνως προς τον οποίον ο Απόστολος επαναλαμβάνει το όνομα ‘Κύριος’ όπου εμείς θα θέταμε αντωνυμία και άρα δεν πρόκειται περί διακρίσεως προσώπων τής Θεότητος. Αλλά αυτή η εξήγηση αγνοεί το προηγούμενο τής εκφράσεως εις την Γένεση, όπου όπως απεδείχθη, πρόκειται πράγματι περί διακρίσεως προσώπων. Κατά την υπόθεση αυτή το νόημα τού χωρίου είναι: «Είθε ο Κύριος να δώσει εις τον Ονησιφόρο να εύρη έλεος παρ’ εαυτού». Αλλά εδώ γεννάται το ερώτημα: «παρά τίνος άλλου θα μπορούσε να εύρη έλεος, μάλιστα κατά την ημέρα τής Δευτέρας Παρουσίας, ώστε να δικαιολογείται η πρόσθετος έννοια ‘παρ’ εαυτού’»; Άλλωστε η έννοια, ότι το έλεος δίδεται υπό τού Κυρίου, περιέχεται εις τον προηγούμενο στίχο κατά τρόπο απλό: «Δώη έλεος ο Κύριος τω Ονησιφόρω οίκω», και δεν ήταν ανάγκη να επαναληφθεί κατά τρόπο δύσκολο. Αν η εξήγηση αυτή ήτο ορθή, εις τον στίχ.18 θα αρκούσε να εγράφετο: «Δώη αυτώ ο Κύριος ευρείν έλεος εν εκείνη τη ημέρα». 
     Η ορθή εξήγηση είναι, ότι την έκφραση ‘ο Κύριος παρά Κυρίου’ την χρησιμοποιεί ο Απόστολος, επειδή έχει εις τον νου του την διάκριση μεταξύ Χριστού και Θεού Πατρός. Υπέρ αυτής τής διακρίσεως συνηγορεί και η διαφορά ως προς το άρθρο «ο Κύριος (ενάρθρως) παρά Κυρίου (ανάρθρως)». Αλλά ενώ οι περισσότεροι ερμηνευτές συμφωνούν προς την γνώμη περί διακρίσεως προσώπων, κατά τον καθορισμό τού ‘Κυρίου’ εις κάθε μία από τις περιπτώσεις υπάρχει διαφωνία. Κατά την μία άποψη ‘ο Κύριος’ είναι ο Θεός, και εις την δεύτερη περίπτωση, ‘παρά Κυρίου’, ‘Κύριος’ είναι ο Χριστός ως κριτής. Αντιθέτως κατά την άλλη άποψη, ‘ο Κύριος’ είναι ο Χριστός ως μεσίτης υπέρ τών ανθρώπων παρά τω Πατρί ( ΜΑΤΘ. Ι:32-33), οπότε ‘Κύριος’ εις την δεύτερη περίπτωση είναι ο Θεός.
   Τασσόμεθα υπέρ τής τελευταίας αυτής απόψεως, όχι μόνον διότι τον Χριστό η Εκκλησία τον αισθάνεται περισσότερο ως μεσίτη  παρά ως κριτή, αλλά καθ’ ημάς και για ακόμη δύο λόγους. Το έναρθρον ‘ο Κύριος’ ταιριάζει περισσότερο εις τον Χριστό ως προσιτό και οικείο εις τον άνθρωπο και ως πρόσωπο τού οποίου πάντες, λόγω τής ενανθρωπίσεως, έχουμε μέσα εις την ψυχή μας κάποια συγκεκριμένη παράσταση (ΙΩΑΝ. Κ:20, 25 «χρησαν ον ο μαθητα δντες τν Κριον...εωράκαμεν τον Κύριον», ΚΑ:7 «Σμων ον Πτρος κοσας τι Κρις στι...»), ενώ το άναρθρον ‘Κύριος’ ταιριάζει περισσότερο εις τον αόρατο και απρόσιτο Θεό.
    Επίσης, λόγω τού προηγουμένου λόγου ακριβώς, εις την Καινή Διαθήκη το έναρθρον ‘ο Κύριος’ ως επί το πλείστον χρησιμοποιείται επί τού Χριστού. Αλλά ασχέτως προς την μία ή την άλλη άποψη, αφού εις το Αποστολικό χωρίο πρόκειται για ΤΗΝ ΙΔΙΑ εβραϊκή έκφραση που απαντάται και εις το ΓΕΝ. ΙΘ:24, εις την οποίαν και τα δύο ‘Κύριος’ είναι Γιαχβέ, είτε εις την μία περίπτωση είτε εις την άλλη ο Κύριος Ιησούς Χριστός τού Αποστολικού χωρίου είναι Γιαχβέ!
 Ο περίφημος ‘Άγγελος Κυρίου’ τής Παλαιάς Διαθήκης και οι εμφανίσεις αυτού.   
    Επειδή τινές Χριστιανοί, ορμώμενοι εκ τού ΕΒΡ. ΙΓ:2 «...λαθν τινες ξενσαντες γγλους», ίσως διατυπώσουν ενστάσεις περί τής ημετέρας ερμηνείας. Γι’αυτό θα εμβαθύνουμε περαιτέρω εις το θέμα τής φιλοξενίας τού Αβραάμ εν σχέσει προς χωρία τινά τής Καινής Διαθήκης. Εις το προαναφερθέν χωρίο ο Απόστολος μιλώντας περί φιλοξενίας έχει υπ’οψιν του τον Αβραάμ (ΓΕΝ. ΙΗ) και τον Λωτ (ΓΕΝ. ΙΘ). Σπουδαίο ζήτημα εδώ είναι η έννοια, υπό την οποίαν χρησιμοποιείται η λέξη ‘άγγελος’. Η επικρατούσα γνώμη, ότι η λέξη αυτή σημαίνει τον άγγελο κατά διάκριση προς τον άνθρωπο και τον Θεό, είναι εσφαλμένη. Διότι τα τρία πρόσωπα, τα οποία ενεφανίσθησαν εις τον Αβραάμ και από τα οποία εις την συνέχεια τα δύο ενεφανίσθησαν εις τον Λωτ, λέγονται μεν ‘άγγελοι’ όπως λέγονται και ‘άνδρες‘ (ΓΕΝ. ΙΗ:2, ΙΘ:5, 8, 10, 12, 16), αλλά ούτε άνδρες είναι, ούτε άγγελοι!
    Συμφώνως προς το ΓΕΝ. ΙΗ:1-2 τα τρία αυτά πρόσωπα είναι η ορατή εμφάνιση τού αοράτου Θεού (κατά τούς Ο΄) ή Γιαχβέ (κατά το Μασ.). Διότι ο Μωυσής δεν γράφει ότι ‘ώφθησαν άγγελοι’, αλλά γράφει ότι ‘ώφθη ο Θεός’ (κατά τούς Ο΄) ή ‘ώφθη ο Γιαχβέ’ (κατά το Μασ.). Ο αόρατος Θεός ή Γιαχβέ ενεφανίσθη οφθαλμοφανώς, αφού έλαβε την μορφή τριών ανδρών. Τα τρία αυτά πρόσωπα, όπως και απεδείξαμε λεπτομερώς ανωτέρω, είναι ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, η Αγία Τριάς, μία ουσία, μία Θεότης. Και ‘άνδρες’ δε λέγονται διότι ενεφανίσθησαν υπό μορφή ανδρών, ‘άγγελοι΄ δε λέγονται διότι ήγγειλαν, ενήργησαν ως αγγελιαφόροι. Επειδή δε ήσαν πρόσωπα τής Θεότητος, δια τούτο, ωμιλούν συγχρόνως, ως δι’ ενός στόματος, κι έτσι εκδηλώνουν ισοτιμία μεταξύ των (ΓΕΝ. ΙΗ: 5, 9, 10, 13, 15, 17, 20, ΙΘ:2). Και επειδή επίσης ήσαν μία ουσία, ένας Θεός, δια τούτο παραδόξως και κατά θεία προφανώς παρόρμηση ο Αβραάμ προσεφώνησε τα τρία πρόσωπα και ο Λωτ τα δύο εξ αυτών δια τού ενικού ‘Κύριε’ (ΓΕΝ. ΙΗ:3, ΙΘ:18).
     Έχοντες δε υπ’ όψιν όλη την ανωτέρω λεπτομερή ανάλυση που κάναμε επί τών δύο παραδόξων κεφαλαίων τής Γενέσεως, ερχόμεθα τώρα να ερμηνεύσουμε την φράση τού Αποστόλου «...εξένισαν αγγέλους». Όπως εις τον ΛΟΥΚ. ΚΔ:4 «κα γνετο ν τ πορεσθαι ατς περ τοτου κα δο νδρες δο πστησαν ατας (τις Μυροφόρες) ν σθτι στραπτοσ», και εις τις ΠΡΑΞ.Α:10 «κα ς τενζοντες (οι μαθητές) σαν ες τν ορανν πορευομνου ατοῦ͵ κα δο νδρες δο παρειστκεισαν ατος ν σθτι λευκή», οι ‘άνδρες’ δεν είναι άνδρες, αλλά άγγελοι.
    Όπως εις τις ΠΡΑΞ. Β:42 «σαν δ προσκαρτεροντες τ διδαχ τν ποστλων κα τ κοινωνίᾳ͵ τ κλσει το ρτου κα τας προσευχας» και εις την Α΄ ΚΟΡ. Ι:16 «...τν ρτον ν κλμεν, οχ κοινωνα το σματος το Χριστο στιν;» ο ‘άρτος’ δεν είναι άρτος αλλά το σώμα τού Χριστού.
   Όπως εις τον ΙΑΚ.Β:25 «μοως δ κα Ραβ πρνη οκ ξ ργων δικαιθη, ποδεξαμνη τος γγλους κα τρ δ κβαλοσα» και την ΑΠΟΚ.Α:20 «...ο πτ στρες γγελοι τν πτ κκλησιν εσι...», οι ‘άγγελοι’ δεν είναι άγγελοι, αλλά άνθρωποι.
   Όπως εις την ΓΕΝ.ΛΒ:24 «Ο δε Ιακώβ έμεινε μόνος και επάλαιε μετ’αυτού άνθρωπος έως τα χαράματα τής αυγής», και τον ΙΗΣ. ΝΑΥΗ Ε:13 «Και ότε ο Ιησούς (τού Ναυή) ήτο πλησίον τής Ιεριχούς, ύψωσε τούς οφθαλμούς αυτού και είδε και ιδού, ίστατο κατέναντι αυτού άνθρωπος και η ρομφαία αυτού ήτο γεγυμνωμένη εν τη χειρί αυτού», ο ‘άνθρωπος’ δεν είναι άνθρωπος, αλλά Θεός.
   Όπως εις τούς ΚΡΙΤ. ΙΓ:6-22 (Εβρ.) «Και υπήγε η γυνή και είπε προς τον άνδρα αυτής, λέγουσα, Άνθρωπος Θεού ήλθε προς εμέ, και το είδος αυτού ήτο ως είδος αγγέλου Θεού, φοβερός σφόδρα...Δέομαι, Κύριέ μου, ο άνθρωπος τού Θεού, τον οποίον απέστειλας...και ήλθεν πάλι ο άγγελος τού Θεού προς την γυναίκα...Ιδού εφάνη εις εμέ ο άνθρωπος...ήλθε προς τον άνθρωπο, και είπε προς αυτόν, Συ είσαι ο άνθρωπος όστις ελάλησας προς την γυναίκα;...Και είπεν ο άγγελος τού Κυρίου προς τον Μανωέ...Και είπεν ο Μανωέ προς τον άγγελο τού Κυρίου, Τι είναι το όνομά σου, δια να σε δοξάσωμεν...Ο δε άγγελος τού Κυρίου είπε προς αυτόν, Διά τί ερωτάς περί τού ονόματός μου; διότι είναι θαυμαστόν...ο δε Μανωέ και η γυνή αυτού έπεσαν κατά πρόσωπον επί την γην. Και δεν εφάνη πλέον ο άγγελος τού Κυρίου...Τότε εγνώρισεν ο Μανωέ ότι ήτο άγγελος Κυρίου. Και είπεν ο Μανωέ προς την γυναίκα αυτού, Βεβαίως θέλομεν αποθάνει, διότι είδομεν τον Θεόν», ο ‘άγγελος τού Κυρίου’ ή ο ‘άνθρωπος τού Θεού’ δεν είναι ούτε άγγελος ούτε άνθρωπος αλλά ο Θεός (στίχ.22), έτσι και εις την περίπτωση τής φιλοξενίας τού Αβραάμ και τού Λωτ, οι ‘άγγελοι’ δεν είναι άγγελοι αλλά πρόσωπα τής Θεότητος!
     Κατά το ΓΕΝ. ΜΗ:15-16 (Εβρ.) Ο Ιακώβ ή Ισραήλ ευλογώντας τούς δύο υιούς τού Ιωσήφ λέγει: «Ο Θεός έμπροσθεν τού οποίου περιεπάτησαν οι πατέρες μου Αβραάμ και Ισαάκ, ο Θεός όστις με εποίμανεν εκ γεννήσεως μου έως τής ημέρας ταύτης, ο άγγελος όστις με ελύτρωσεν εκ πάντων τών κακών, να ευλογήσει τα παιδία ταύτα». Το ίδιο δηλαδή πρόσωπο που αποκαλεί Θεό το αποκαλεί ταυτοχρόνως και άγγελο! Κατά δε το ΩΣΗΕ ΙΒ:3-4 «Εν τη κοιλία επτέρνισε τον αδελφό αυτού (ο Ιακώβ ή Ισραήλ), και εν τη ανδρική ηλικία αυτού ενίσχυσεν προς τον Θεόν. Ναι, ενίσχυσε μετά αγγέλου, και υπερίσχυσεν». Ο λόγος αυτός αναφέρεται εις την πάλη τού Ιακώβ προς τον Θεόν, κατά την οποία ο πατριάρχης ενίκησε τον Παντοδύναμο (ΓΕΝ. ΛΒ:24-30). Το «ενίσχυσε προς Θεόν και ενίσχυσε μετά αγγέλου» κατά τούς Ο΄ είναι ισοδύναμο προς το ενίσχυσε προς Θεόν ναι ενίσχυσε μετά αγγέλου» κατά το Εβραϊκό.
    Εις τις δύο δηλαδή τελευταίες παραθέσεις εκ τού ΓΕΝ. ΜΗ:15-16 και τού ΩΣΗΕ ΙΒ:3-4 ο ‘Θεός’ ονομάζεται και ‘άγγελος’! Άξιον δε παρατηρήσεως, ότι εις το ΓΕΝ. ΛΒ:24 ονομάζεται και ‘άνθρωπος’ λόγω τής μορφής, υπό την οποίαν ενεφανίσθη κατά την πάλη προς τον Ιακώβ. Όπως δηλαδή εις την περίπτωση τής φιλοξενίας τού Αβραάμ και τού Λωτ περί τών υψηλών επισκεπτών αυτών, έχουμε τις ονομασίες ‘Θεός’, ‘Κύριος’, ‘άνδρες’, ‘άγγελοι’, έτσι και εις την περίπτωση τής πάλης τού Ιακώβ περί τού ‘αντιπάλου’ αυτού έχουμε τις ονομασίες ‘Θεός’, ‘άνθρωπος’, ‘άγγελος’.
     Εις τον προφήτη ΜΑΛΑΧ. Γ:1 (Εβρ.) περιέχεται: «Ιδού, εγώ αποστέλλω τον άγγελόν μου, και θέλει κατασκευάσει την οδόν έμπροσθέν μου, και ο Κύριος τον οποίον ζητείτε, εξαίφνης θέλει ελθεί εις τον ναόν αυτού, ναι, ο άγγελος τής διαθήκης, τον οποίον σεις θέλετε. Ιδού, έρχεται, λέγει ο Κύριος τών δυνάμεων» και εις τον ΗΣΑ. Θ:6 (Ο΄) περιέχεται: «τι παιδον γενθη μν, υἱὸς κα δθη μν, ο ρχ γενθη π το μου ατο, κα καλεται τ νομα ατο μεγλης βουλς γγελς, θαυμαστς σμβουλος, Θες σχυρς, ξουσιαστς, ρχων ερνης, πατρ το μλλοντος αἰῶνος».
   Εις το πρώτο εκ τών χωρίων τούτων, η λέξη ‘άγγελος’ χρησιμοποιείαι δύο φορές. Σε καμία δε περίπτωση σημαίνει κατά φύσιν άγγελο. Αλλά εις την πρώτη περίπτωση σημαίνει τον Πρόδρομο Ιωάννη και εις την δευτέραν τον Μεσσία, ο οποίος είναι πρόσωπο τής Θεότητος, Θεός και Κύριος. Εις το δεύτερον δε χωρίο, ‘άγγελος’ λέγεται πάλι ο Μεσσίας. Τα δύο αυτά χωρία, εις τα οποία ‘άγγελος’ ονομάζεται ο Γιαχβέ Χριστός, έχουν ιδιαιτέραν σημασίαν, διότι φανερώς και αναμφισβήτως δεικνύουν, ότι η λέξη ‘άγγελος’ δύναται να χρησιμοποιείται ΚΑΙ ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ!
    Η ονομασία ‘άγγελος’ αρμόζει εις τον Θεό, όταν Αυτός έρχεται εις κοινωνία με τον άνθρωπο κατά τρόπον αισθητό, όταν λαμβάνει μορφή και φωνή και αγγέλλει τούτο ή εκείνο το πράγμα. Όπως είναι ο Θεός, κατά την φύσιν Του δηλαδή, δεν έχει μορφή και φωνή, ώστε να τον δει κάποιος ή να τον ακούσει. Ως ασώματος και Πνεύμα ο Θεός είναι ανώτερος σχημάτων και φθόγγων. Γι’αυτόν ακριβώς τον λόγον ο Χριστός είπε περί τού Θεού Πατρός: «οτε φωνν ατο πποτε κηκατε οτε εδος ατο ωρκατε» (ΙΩΑΝ. Ε:37) δηλαδή «Ούτε φωνή Του ακούσατε ποτέ, ούτε μορφή Του είδατε».
    Αλλά όταν ο Θεός θέλει να έλθει εις αισθητή κοινωνία με τον άνθρωπο, προσαρμόζεται προς αυτόν, λαμβάνει μορφή και φωνή, και έτσι οράται και ακούεται υπό τών ανθρώπων, ενώ βεβαίως καθ’ Εαυτόν, κατά την φύσιν Του, παραμένει αόρατος και άνευ φωνής. Πρέπει επίσης να παρατηρηθεί, ότι η ονομασία ‘άγγελος’ αρμόζει εις τον Θεό, όταν ο Θεός λαμβάνει φωνή και αγγέλλει, έστω κι αν δεν λαμβάνει μορφή. Ο Θεός λοιπόν γίνεται ‘άγγελος’ όταν λαμβάνει μορφή ανθρώπου και λαλεί. Εις την έννοια τού ‘άγγελος’ πρώτον και κυρίως περιέχεται η έννοια τού λαλείν εν μορφή ανθρώπου.
    Υπ’ αυτή δε την έννοια ο Στέφανος ομιλεί περί ‘το γγλου το λαλοντος’ προς τον Μωυσή εις το Σινά λέγων: «οτς στιν γενμενος ν τ κκλησίᾳ ν τ ρμ μετ το γγλου το λαλοντος ατ ν τ ρει Σιν κα τν πατρων μν, ς δξατο λγια ζντα δοναι μν» (ΠΡΑΞ. Ζ:38)
     ΓΑΛ. Γ:19-20 «Τ ον νμος; τν παραβσεων χριν προσετθη, χρις ο λθ τ σπρμα πγγελται, διαταγες δι γγλων ν χειρ μεστου. 20. δ μεστης νς οκ στιν, δ θες ες στιν» (σημ. Εις τον στίχ.20 έχουν αριθμηθεί υπέρ τις 400 ερμηνείες!) δηλαδή «Ποίος είναι τότε ο σκοπός τού νόμου; Προσετέθη (εις την υπόσχεση τού Θεού) για τις παραβάσεις (για να φανεί ότι παραβαίνουμε το θέλημα τού Θεού), μέχρις ότου έλθει το σπέρμα (ο Χριστός), για το οποίο εδόθη η υπόσχεση. Και διετυπώθη υπό αγγέλους με το χέρι μεσίτου. 20. Ο δε μεσίτης δεν είναι ενός (αλλά δύο), ο δε Θεός είναι ο ένας (από τούς δύο· ο άλλος είναι ο λαός. Αφού δε ο Θεός κατά την παράδοση τού νόμου χρησιμοποίησε μεσίτη, εστάθη εις απόσταση από το λαό. Αυτή δε η απόσταση δεικνύει, όπως και άλλα πράγματα που ανεφέρθησαν προηγουμένως, τη σχετική αξία τού νόμου εν αντιθέσει προς την απόλυτον αξία τού Ευαγγελίου, που ο Θεός παρέδωσεν εις τούς ανθρώπους αυτοπροσώπως ως σαρκωμένος Λόγος).
    Συμφώνως προς το ανωτέρω χωρίο, ο ένας εκ τών δύο, μεταξύ τών οποίων ο Μωυσής, ήτο μεσίτης κατά την παράδοση τού νόμου, ήτο ο Θεός. Ο Μωυσής δηλαδή ήτο μεσίτης μεταξύ Θεού και λαού, όχι μεταξύ αγγέλου και λαού. Με άλλες λέξεις ο Μωυσής παρέλαβε τον νόμο απ’ ευθείας παρά τού Θεού και τον μετέδωσε εις τον λαό. Εξ αυτών καθίσταται φανερό, ότι εις το Σινά τα ρήματα τού νόμου δεν λαλούσε εις τον Μωυσή άγγελος, αλλά ο Θεός ή Κύριος (Γιαχβέ). Και άρα μιλώντας ο Στέφανος περί ‘το γγλου το λαλοντος’ προς τον Μωυσή, δεν εννοεί άγγελο, αλλά τον Θεό ως ωμιλούντα με φωνή ανθρώπου και αγγέλοντα τα ρήματα τού νόμου.
    Εν σχέσει προς το ζήτημα τής χρήσεως τού όρου ‘άγγελος’ επί Θεού παραθέτουμε και σχολιάζουμε ένα ακόμη χαρακτηριστικό χωρίο:
Ανάλυση τής περιφήμου στιχομυθίας μεταξύ Θεού-Μωυσέως εις το όρος Χωρήβ.
 Εις το χωρίο με την περίφημη στιχομυθία Θεού–Μωυσέως (ΕΞΟΔ. Γ΄ κεφ.), αυτός που λέει τού Μωυσέως (στίχ.14 ) ‘Εχγέ Ασέρ Εχγέ’ (אֶהְיֶ֖ה אֲשֶׁ֣ר אֶֽהְיֶ֑ה  Ειμί Όστις Ειμί), αμέσως μετά ‘Εχγέ’ (אֶֽהְיֶ֖ה  ο Ων) και εις τον επόμενο στίχ.15Γιαχβέ Ελόχε’ (יהוָ֞ה אֱלֹהֵ֣י  Κύριος ο Θεός), ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΕΧΩΒΑ, όπως ψευδώς διδάσκει η Σκοπιά και προσπαθεί να πείσει τούς ακολούθους της γράφοντας τα εξής:
«Μια μέρα, καθώς ο Μωυσής εργαζόταν σαν βοσκός στη Μαδιάμ, βόσκοντας πρόβατα, είδε ένα καταπληκτικό πράγμα. Ήταν ένας θάμνος που είχε πιάσει φωτιά αλλά δεν καιγόταν! Όταν πλησίασε για να δει καλύτερα, όπως μπορείτε να δείτε εδώ, ήρθε μια φωνή μέσα από τον καιγόμενο θάμνο, που έλεγε: Μωυσή! Μωυσή!’ Μιλούσε ο Θεός», Σκοπιά 15.01.1983, σελ.4-5, αλλά ο ‘άγγελος τού Κυρίου’ που ενεφανίσθη τού Μωυσέως εν μέσω τής βάτου. Εις δε την φράσιν ‘άγγελος Κυρίου’ πόσα πρόσωπα αναφέρονται; ΔΥΟ. Ο άγγελος και ο Κύριος. Ας διαβάσουμε όμως το κείμενο χωρίς τα ‘γυαλιά’ τής Σκοπιάς, ξεχνώντας δηλαδή για λίγο την πλάνη που διδάσκει η Σκοπιά, και θα δούμε πόσο ξεκάθαρο είναι:
 «Εφάνη δε εις αυτόν άγγελος Κυρίου εν φλογί πυρός, εκ μέσου τής βάτου, και είδε, και ιδού, η βάτος εκαίετο υπό τού πυρός, και η βάτος δεν κατεκαίετο.» (στίχ.2 Εβρ.),
«Και ως είδεν ο Κύριος τον Μωυσήν  ότι έστρεψε να παρατηρήσει, εφώνησε προς αυτόν ο Θεός εκ μέσου τής βάτου, και είπεν, Μωυσή, Μωυσή...» (στίχ.4 Εβρ.),
 «Έκρυψεν δε το πρόσωπον αυτού ο Μωυσής διότι εφοβείτο να εμβλέψει εις τον Θεόν» (στίχ.6 Εβρ.)
    Προσέξτε, αγαπητοί Μάρτυρες τού Ιεχωβά, ότι το ίδιο πρόσωπο εκ μέσου τής βάτου, ονομάζεται ‘άγγελος Κυρίου’, ‘Κύριος’ και ‘Θεός’!!! Ο Μωυσής τον άγγελο τού Κυρίου έβλεπε και μιλούσε αλλά το κείμενο λέει ότι φοβόταν να κοιτάξει ‘εις τον Θεόν’! (στίχ.6) Εάν αυτός ο περίφημος άγγελος είναι ο Πατήρ τότε ποίου αγγελιαφόρος είναι ο Πατήρ; Ποιος τον απέστειλε; Εάν δε αυτός ο άγγελος είναι ένας απλός άγγελος, αντιπρόσωπος τού Θεού, με ποίο δικαίωμα οικειοποιείται το προσωπικό και ακοινώνητο όνομα τού Θεού;
   Η εκδοχή δηλαδή κατά την οποία ο άγγελος αυτός είναι ένας από τούς αγγέλους τού Θεού και παρουσιάζεται ως Γιαχβέ, στερείται σοβαρότητος. Αντιπρόσωπος κάποιου δεν ταυτίζεται εις τον λόγο προς εκείνον, τον οποίον αντιπροσωπεύει. Αντιπρόσωπος κάποιου ουδέποτε ομιλεί ως αυτός ο αντιπροσωπευόμενος, ιδιοποιούμενος όσα ανήκουν εις εκείνον, και ουδέποτε ονομάζει τον εαυτό του ή ονομάζεται από άλλους δια τού ονόματος εκείνου, αλλά δια τού ιδίου αυτού ονόματος. 
   Και εάν αυτό ισχύει περί αντιπροσώπων ανθρώπων, πόσο περισσότερο ισχύει περί αντιπροσώπων τού Θεού, τού οποίου τα ιδιώματα και το όνομα είναι αποκλειστικώς προσωπικά. Το όνομα δηλαδή τού αληθινού Θεού είναι ακοινώνητο, και συνεπώς άγγελος δεν δύναται να λαμβάνει το όνομα Κύριος (Γιαχβέ), πρβλ. Ησα. ΜΒ:8 «Εγώ είμαι ο Κύριος· τούτο είναι το όνομά μου· και δεν θέλω δώσει την δόξα μου εις άλλον, ουδέ την αίνεσίν μου εις τα γλυπτά» και ΜΗ:11 «Ναι, δεν θέλω δώσει την δόξα μου εις άλλον» (αμφότερα κατά το Εβραϊκό).
    Εκ τών μεγαλυτέρων αντιπροσώπων τού Θεού επί τής γης, τών Αποστόλων, ουδείς ποτέ ωμίλησε ως να ήτο αυτός ο Θεός, και ουδείς ωνόμασε τον εαυτό του ή ωνομάσθη υπό άλλων ‘Γιαχβέ’. Από τούς μεγαλυτέρους δε αγγέλους ο Γαβριήλ, όταν απεστάλλει υπό τού Θεού και ενεφανίσθη εις τούς ανθρώπους, δεν ωμίλησε ως Θεός, αλλά ως πραγματικός άγγελος, και δεν εσυστήθη δια τού ονόματος Γιαχβέ, αλλά με το δικό του όνομα (ΔΑΝ. Η:16-26, Θ:21-27, ΛΟΥΚ. Α:11-20, 26-38). Επίσης ο αρχάγγελος Μιχαήλ, που βεβαίως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ αγαπητοί Μάρτυρες τού Ιεχωβά, καλείται από την Γραφή με το ίδιο του το όνομα πρβλ. ΔΑΝ. Ι:13, 21, ΙΒ:1, ΙΟΥΔΑ 9
    Αλλά και αν ακόμη υποθέσουμε, ότι ένας από τούς αγγέλους, λόγω τού ότι είναι αντιπρόσωπος τού Θεού, ήτο δυνατόν να παρουσιασθεί ως αυτός ο Γιαχβέ, εις αυτήν την περίπτωση δεν θα διέκρινε τον εαυτό του από τον Γιαχβέ, διότι αλλιώς θα παρουσίαζε συγχρόνως τον εαυτό του ΚΑΙ ΩΣ ΓΙΑΧΒΕ ΚΑΙ ΩΣ ΑΓΓΕΛΟ, πράγμα αντιφατικό και κωμικό!!!
    Ο εν λόγω ‘άγγελος ΚυρίουΤΑΥΤΙΖΕΙ τον εαυτό του με τον Γιαχβέ, διότι δεν είναι πραγματικός άγγελος, αλλά ένας εκ τών προσώπων τής Θεότητος (στίχ.7-8 «είδον την ταλαιπωρία τού λαού ΜΟΥ...και κατέβην για να ελευθερώσω αυτούς...», στίχ.10 «...και θέλεις εξαγάγει τον λαό ΜΟΥ...τούς υιούς Ισραήλ...»). Εν προκειμένω δηλαδή ο ‘άγγελος Κυρίου’ δεν είναι ‘άγγελος’ με την ειδική και συνηθισμένη έννοια τής λέξεως, όπως ο Γαβριήλ, αλλά με την ευρυτέρα αυτής έννοια, δηλαδή εξάγγελος, μηνυτής, απεσταλμένος. Όπως η ελληνική λέξη ‘άγγελος’ έχει στενοτέρα και ευρυτέρα έννοια, έτσι και η αντίστοιχη εβραϊκή מַלְאָכִים (ΓΕΝ. ΚΗ:12, ΨΑΛΜ. ΡΔ:4 (ΡΓ Ο΄)-ΓΕΝ. ΛΒ:3, ΑΡΙΘ. Κ:14, ΑΓΓ. Α:3, ΜΑΛ. Β:7, Γ:1)
    Και ‘άγγελος’ μεν καλείται αυτή η μυστηριώδης ύπαρξη, ως απεσταλμένος και εξάγγελος τών βουλών τού Κυρίου και Θεού Πατρός, ‘Κύριος’ δε ή ‘Θεός’ καλείται ως ένας τής Τριάδος, ο οποίος έχει την Θεία ουσία και συνεπώς είναι Θεός ή Κύριος.       
   Τα δε χωρία εις τα οποία έχουμε παρόμοιες εμφανίσεις τού ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ περιφήμου ‘αγγέλου Κυρίου’ ή ‘αγγέλου Θεού’, ο οποίος παρουσιάζεται ως Θεός  και ρητώς καλείται ‘Θεός’ και ‘ΚύριοςΤΑΥΤΙΖΩΝ εαυτόν μετά τού Θεού, και ταυτοχρόνως ΔΙΑΚΡΙΝΩΝ εαυτόν από τού Θεού, είναι άφθονα: ΓΕΝ. ΙΣΤ:7-14, ΚΑ:17-19, ΚΒ:11-18, ΛΑ:11-13, ΚΡΙΤ. Β:15 (Εβρ.), ΣΤ:11-24, ΙΓ:3-12. Πρβλ. ΓΕΝ. ΛΒ:24-32, ΜΗ:15-16, ΕΞΟΔ. ΙΓ:21 εν συνδιασμώ προς τα ΙΔ:19, ΚΓ:20-21 τα 3 τελευταία εν συνδιασμώ προς το ΗΣ. ΞΓ:9. Ως προς τον περίφημο δε ‘άγγελο τής διαθήκης’ πρβλ. τα ΑΡΙΘΜ. ΚΒ:31-35, ΙΗΣ. Ε:13, ΣΤ:5, ΚΡΙΤ. Ε:23, ΜΑΛ. Γ:1.
 Ανάλυση και ερμηνεία τής δυσκόλου φράσεως ‘ν χειρ γγλου (ΠΡΑΞ. Ζ:35).
    Τινές εκ τών αναγνωστών ενιστάμενοι, ίσως επικαλεστούν το χωρίο «Τοτον τν Μωσν ν ρνσαντο επντες· τς σε κατστησεν ρχοντα κα δικαστν; τοτον Θες ρχοντα κα λυτρωτν πστειλεν ν χειρ γγλου το φθντος ατ ν τ βτ» (ΠΡΑΞ. Ζ:35)
    Εις το χωρίο τούτο, το οποίο είναι μέρος τού λόγου τού Στεφάνου, ο ‘άγγελος Κυρίου’ είναι απεσταλμένος τού Κυρίου, δηλαδή τού Θεού Πατρός, για να λαλήσει και αγγείλει εις τον Μωυσή το θείο θέλημα περί τού Ισραήλ. Λαλών δε ο ‘άγγελος’ αυτός, δεν λαλεί ως άγγελος, αλλά ως Θεός, αφού εκτός τών άλλων λέγει: «δν εδον τν κκωσιν το λαο μου... κα κατβην ξελσθαι ατος» (στίχ.34) δηλαδή «Είδα με προσοχή την κάκωση τού λαού μου...και κατέβηκα να τούς λυτρώσω».
   Ο Θεός Πατήρ, όπως παρίσταται το πράγμα, δεν κατέβη, αλλά έμεινε εις τον ουρανό και απέστειλε τον ‘άγγελο’ αυτού. Επίσης ο εν λόγω ‘άγγελος’, τέσσερεις (4) φορές ονομάζει τον εαυτό του Θεό: «Εγώ ο Θεός τών πατέρων σου, ο Θεός Αβραάμ και ο Θεός Ισαάκ και ο Θεός Ιακώβ» (στίχ.32). Θεό δε ονομάζει αυτόν και ο Στέφανος, και επανειλημμένως Κύριον, εβραϊστί Γιαχβέ: «προσερχομνου δ ατο κατανοσαι γνετο φων Κυρου πρς ατν... επε δ ατ Κριος... τοτον Θες ρχοντα κα λυτρωτν πστειλεν...» (ΠΡΑΞ. Ζ:31, 33, 35)
    Κατόπιν δε τούτων γεννάται το ερώτημα: Εάν ο ‘άγγελος’ εδώ είναι άγγελος, όπως ερμηνεύουν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά, πώς δύναται ο άγγελος να οικειοποιείται τα τού Θεού, να ομιλεί ως Θεός και να ονομάζεται Θεός και Κύριος; Εις αυτό το ερώτημα δίδεται η απάντηση, ότι ο άγγελος ομιλεί και ονομάζεται έτσι, διότι αντιπροσωπεύει τον Θεό. Αλλά αυτός ο ισχυρισμός στερείται σοβαρότητος, όπως προανεφέραμε και εις την ανάλυση του Γ΄ κεφαλαίου τής Εξόδου.
    Η εις τον στίχ.35 φράση «τοτον Θες ρχοντα κα λυτρωτν πστειλεν ν χειρ γγλου το φθντος ατ ν τ βτ», εκ πρώτης όψεως φαίνεται, ότι εισηγείται διάκριση μεταξύ ‘Θεού’ και ‘άγγέλου’ ως δύο προσώπων, και εις αυτό το συμπέρασμα έχουν καταλήξει οι περισσότεροι τών ερμηνευτών. Αλλά αυτή η εντύπωση και γνώμη είναι εσφαλμένη. Ο ‘Θεός’ τής φράσης αυτής, ο οποίος ‘απέστειλε’ τον Μωυσή, δεν είναι ο Θεός Πατήρ, αλλά ΑΥΤΟΣ οάγγελος, ο οποίος, όπως ήδη είπαμε, ονομάζεται Θεός και Κύριος, και ο οποίος εις τον προηγούμενο στίχ.34 λέγει προς τον Μωυσή «νν δερο ποστελ σε».
    Ο ‘Θεός’ δηλαδή και ο ‘άγγελος’ είναι ένα και το αυτό πρόσωπο, το οποίο είπε ‘αποστελώ’ και πράγματι ‘απέστειλεν’. Η έκφραση ν χειρ είναι εβραϊσμός και πρώτον μεν σημαίνει «διά, διά μέσου’, όπως εις τον προφήτη ΑΓΓΑΙΟ Α:1 «...γνετο λγος Κυρου ν χειρ ᾿Αγγαου το προφτου...» προς το οποίο πρβλ. Μασ. «...έγινε λόγος Κυρίου δι Αγγαίου τού προφήτου...», καθώς και ΩΣΗΕ ΙΒ:10 (Μασ.) «Ελάλησα έτι δια προφητών...και παρέστησα ομοιώσεις δια χειρός τών προφητών», έπειτα δε και συναφώς σημαίνει ‘κατά τον τρόπο, υπό την μορφή’, όπως εις τούς ΑΡΙΘ. ΙΕ:30 «ποισει ν χειρ περηφανας» δηλαδή «Θα πράξει κατά τον τρόπο τής υπερηφανείας, κατά τρόπον υπερήφανο, υπερηφάνως» και εις την ΣΟΦ.ΣΕΙΡ. ΜΘ:6 «...ρμωσαν τς δος ατς ν χειρ Ιερεμου» δηλαδή «...ηρήμωσαν τα οδούς αυτής κατά τον τρόπο τού Ιερεμίου, καθ’ όν τρόπον προεφήτευσεν ο Ιερεμίας».
    Εις την συγκεκριμένη φράση ο εβραϊσμός ‘ν χειρ’ έχει την έννοια τού τρόπου ή τής μορφής: Ο Θεός απέστειλε τον Μωυσή με το να εμφανισθεί υπό την μορφήαγγέλου’ ή με το να ενεργήσει κατά τον τρόπο τούαγγέλου’, ομιλούντος δηλαδή και αγγέλοντος προσώπου, αγγελιαφόρου. Μεταφράζουμε την επίμαχη φράση: «Τούτον ο Θεός υπό την μορφή αγγελιαφόρου, ο οποίος ενεφανίσθη εις αυτόν εις την βάτο, απέστειλε άρχοντα και ελευθερωτή». Ή «Τούτον ο Θεός ως αγγελιαφόρος, ο οποίος ενεφανίσθη εις αυτόν εις την βάτο, απέστειλε άρχοντα και ελευθερωτή».
   Συμφώνως λοιπόν με όλα αυτά, ο λόγος τού Στεφάνου, ότι ο Θεός απέστειλε τον Μωυσή ‘ν χειρ γγλου’, είναι ανάλογος προς το να πούμε εμείς, ότι ο Θεός έσωσε τον κόσμο «δια Ιησού Χριστού», εννοούντες, ότι ο Θεός έσωσε τον κόσμο με το να εμφανισθεί υπό την μορφή τού Ιησού Χριστού, ή κατ’ άλλην διατύπωσιν, ότι ο Θεός έσωσε τον κόσμο ως Ιησούς Χριστός. Όπως δηλαδή εις την δευτέρα περίπτωση Θεός και Ιησούς Χριστός είναι ένα πράγμα, μία ουσία ή Θεότης, έτσι και εις την πρώτη περίπτωση Θεός και ‘άγγελος’ είναι ένα πράγμα, ως προς την ουσία δηλαδή ταυτίζονται.
    Και για να το διατυπώσουμε με άλλον τρόπο: «Όπως ο Χριστός ως πρόσωπο είναι ο Υιός τού Θεού και ταυτοχρόνως ως ουσία ο Θεός, όπως ως πρόσωπο είναι επίσης ο Υιός τού αληθινού Θεού και συγχρόνως ως ουσία ο αληθινός Θεός (πρβλ. Α΄ ΙΩΑΝ. Ε:20) έτσι, κατά τον ίδιο δε τρόπο, ως πρόσωπο είναι ο ‘άγγελος τού Κυρίου ή Θεού’ δηλαδή ο ‘αγγελιαφόρος τού Κυρίου ή Θεού’ και ταυτοχρόνως ως ουσία είναι ο ίδιος ο Κύριος ή Θεός»! (Για λεπτομερή όμως ανάλυση τού θέματος περί τού ‘Υιού τού Θεού’ δύναται ο αναγνώστης να ανατρέξει εις την ειδικήν και πρωτότυπον ημών μελέτην με τον τίτλο ‘Είναι ‘ο Υιός τού Θεού’ Θεός Αληθινός; Ποία η έννοια τής ονομασίας ‘ο Υιός τού Θεού’; που υπάρχει δημοσιευμένη εδώ http://www.oodegr.com/oode/biblia/yios_theou/perieh.htm)

    Δια πλήθους λοιπόν χωρίων απεδείχθη, ότι το ‘άγγελος’ λέγεται και επί Θεού, όταν ο Θεός προσαρμόζεται προς τον άνθρωπο, λαμβάνει φωνή και αγγέλλει, γίνεται αγγελιαφόρος. Το ‘άγγελος’ επί Θεού είναι όνομα οικονομίας και συγκαταβάσεως τού Θεού.  
Ανάλυση και ερμηνεία τού Αποστολικού λόγου ‘λαθν τινες ξενσαντες γγλους’.
    Ήδε δε επανερχόμεθα εις το υπό εξέταση χωρίο ΕΒΡ. ΙΓ:2 «...λαθν τινες ξενσαντες γγλους». Ο Απόστολος, όπως ο Μωυσής, ονομάζει τα θεία πρόσωπα ‘αγγέλους’, διότι αυτά φιλοξενήθησαν, όχι όπως είναι εις την πνευματική και αόρατο αυτών ουσία, αλλά με το να εμφανισθούν υπό αισθητή μορφή, ως άνδρες ομιλούντες και αγγέλοντες αγγελίες, δηλαδή ως αγγελιαφόροι. Περί τών προσώπων τής Θεότητος καθ’ εαυτά, εις την πνευματική και αόρατο αυτών ουσία, δεν θα ηδύνατο να λεχθεί ότι φιλοξενήθησαν, ότι έφαγαν και ήπιαν. Ο Απόστολος λοιπόν ονομάζει τα θεία πρόσωπα ‘αγγέλους’, επειδή αποβλέπει εις την εμφάνισή των υπό αισθητή μορφή. Επίσης ο Απόστολος ονομάζει τούς ουράνιους επισκέπτες ‘αγγέλους’, διότι ήγγειλαν σπουδαίες αγγελίες.
   Προτρέποντας προς φιλοξενία και λέγοντας «δι τατης γρ λαθν τινες ξενσαντες γγλους», ο Απόστολος εννοεί ότι οι φιλόξενοι εκείνοι άνθρωποι τής Παλαιάς Διαθήκης, ένεκα τής αρετής τής φιλοξενίας, ανταμοίφθησαν πλουσίως. Διότι χωρίς να γνωρίζουν ποίους εδέχοντο προς φιλοξενία, αξιώθηκαν να φιλοξενήσουν ‘αγγέλους’, αγγελιαφόρους, φορείς σπουδαίων αγγελιών, όπως ήτο η ευχάριστη είδηση, ότι η Αβραάμ και η Σάρρα θα αποκτούσαν σύντομα υιό, η αποκάλυψη τού σχεδίου τού Θεού περί τής καταστροφής Σοδόμων και Γομόρρων, και η σωτήριος οδηγία προς τον Λωτ.
   Δια τής φράσεως «τινες ξενσαντες γγλους», αυτό ακριβώς θέλει να πει και να τονίσει ο Απόστολος, ότι οι φιλόξενοι εκείνοι άνθρωποι, ενώ ασκούσαν την φιλοξενία απλώς εξ αγάπης, χωρίς να αναμένουν ανταμοιβή από τούς φιλοξενούμενους, και χωρίς να γνωρίζουν ποίους υποδέχοντο προς φιλοξενία, έτυχαν μεγάλης ανταμοιβής, αξιώθηκαν να φιλοξενήσουν φορείς αγγελιών, ουράνιους μηνυτές, και να ακούσουν παρ’ αυτών σπουδαία γι’ αυτούς και σωτήρια μηνύματα. 
    Εις το σημείο δε αυτό πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι ο Αβραάμ και ο Λωτ αγνοούσαν ποίους υποδέχοντο εις φιλοξενία (‘λαθν ξενσαντες’), αν και, όπως ήδη είπαμε, ο μεν προσεφώνησε τα τρία πρόσωπα, ο δε τα δύο εξ αυτών με ενικό, δια τού ‘Κύριε’, το οποίο σημαίνει, ότι αυτά τα πρόσωπα ήσαν μία ουσία, ο Θεός. Η παράδοξος προσφώνηση, όπως ήδη είπαμε, έγινε κατά παρόρμηση Θεού. Ο Αβραάμ και ο Λωτ την στιγμή τής υποδοχής και προσφωνήσεως, κατά την γνώμη μας, δεν είχαν την συνείδηση, ότι έτσι προσφωνούντες προσεφώνουν τον Θεό. Την στιγμή τής προσφωνήσεως τών υψηλών επισκεπτών των ο Αβραάμ και ο Λωτ ωμίλησαν όπως ο Καϊάφας, ο οποίος προεφήτευσε χωρίς συνείδηση τής αληθινής έννοιας τού προφητικού του λόγου:

«ες δ τις ξ ατν Καῑάφας, ρχιερες ν το νιαυτο κενου, επεν ατος· μες οκ οδατε οδν, 50. οδ διαλογζεσθε τι συμφρει μν να ες νθρωπος ποθν πρ το λαο κα μ λον τ θνος πληται. 51. τοτο δ φ᾿ αυτο οκ επεν, λλ ρχιερες ν το νιαυτο κενου προεφτευσεν τι μελλεν ᾿Ιησος ποθνσκειν πρ το θνους» (ΙΩΑΝ. ΙΑ:49-51)
«Τότε ένας απ’αυτούς, ο Καιάφας, ο οποίος ήτο αρχιερεύς τού έτους εκείνου, τούς είπε: ‘Εσείς δεν ξέρετε τίποτε, 50. ούτε σκέπτεστε, ότι μάς συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος για τον λαό, και να μη χαθεί όλο το έθνος’. 51. Τούτο όμως δεν είπε αφ’ εαυτού, αλλά επειδή ήτο αρχιερεύς τού έτους εκείνου προφήτευσε, ότι ο Ιησούς επρόκειτο να πεθάνει για όλο το έθνος».   
    Εις δε την Γένεση ο Αβραάμ ρητώς ονομάζεται ‘προφήτηςΓΕΝ. Κ:7 (Ο΄) «...νν δ πδος τν γυνακα τ νθρπ, τι προφτης στ κα προσεξεται περ σο κα ζσ». Άρα εις το υπό έρευνα χωρίο «...λαθν τινες ξενσαντες γγλους» το ‘αγγέλους’ μεταφράζεται ‘αγγελιαφόρους’, ‘φορείς σπουδαίων αγγελμάτων’, ‘ουρανίους μηνυτές’.  
    Πριν κλείσουμε την μελέτη μας αξίζει να αναφέρουμε ένα σχετικά πρόσφατο περιστατικό που έλαβε χώρα προ ολίγων ετών (περίπου 60), και αφορά εις τον βίο τού Αγίου Γέροντος Ιωσήφ τού Ησυχαστού. Αυτό και ένα αντίστοιχο που αναφέρεται εις τον βίο τού Ρώσου Αγίου Αλεξάνδρου τού Σβίρ (κι έχει δημοσιευθεί εδώ: http://proskynitis.blogspot.com/2010/08/blog-post_30.html), ίσως είναι τα μόνα αντίστοιχα περιστατικά με αυτό τής φιλοξενίας τού Αβραάμ, διαδραματισθέντα όμως εις την μετά Χριστόν εποχήν. Ας αφήσουμε όμως τον ίδιον τον Άγιο Γέροντα Ιωσήφ να μάς περιγράψει την εμπειρία του:
«Άλλην φοράν πάλιν αγρυπνώντας μόνος εις το πολύ μικρό καλυβάκι μου διότι μόνοι μας με τον Γέρο Αρσένιο αγρυπνούσαμε κατά νύχτα ο καθείς εις το κελλί του με την ευχήν και με δάκρυα ήλθον πάλιν εις θεωρίαν. Εγέμισεν φως το κελλί μου, καθώς όταν είναι μέρα. Και εις το μέσον εφάνησαν τρία παιδάκια έως δέκα ετών το καθένα. Ένα ανάστημα. Μία μορφή. Μία ενδυμασία. Ένα πρόσωπον, εις την ευμορφίαν. Και εγώ εθαύμαζων εις την θεωρίαν τους ήμην όλος εκστατικός. Αυτά δε ακουμβώντας το ένα εις το έτερον με ηυλόγουν τα τρία ομού, όπως ευλογεί ο ιερεύς, και μελωδικώς έψαλλον: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Αλληλούια»! Και εβάδιζον επάνω μου, και πάλιν οπίσω-οπίσω επήγαιναν, χωρίς να κάμουν μεταβολήν, και πάλιν εβάδιζον κατ’ επάνω μου ψάλλοντας. Εγώ δε έλεγον διαλογιζόμενος· πού έμαθαν τόσον μικρά να ψάλλουν τόσον ωραία και να ευλογούν; Χωρίς να έλθη εις τον νουν μου ότι εις το Άγιο Όρος δεν υπάρχουν τόσον μικρά και τόσον ωραία παδάκια. Και ούτως πάλιν, καθώς ήλθον, έφυγαν να υπάγουν να ευλογήσουν και άλλους. Και εγώ έκθαμβος, ημέρες παρήρχοντο δια να διαλυθή η χαρά και να εξαλειφθούν από την μνήμη μου. Αλλά μήτε εξαλείφονται ποτέ τα τοιαύτα». (Γέροντος Ιωσήφ Ησυχαστού, ‘Έκφραση Μοναχικής Εμπειρίας’, επιστολή ΛΖ΄, σελ. 214, έκδοση 1979 Ι.Μ. Φιλοθέου Άγιον Όρος)              
   Περατώνοντας την ανάλυσή μας περί τού περιφήμου αγγέλου τής Παλαιάς Διαθήκης και τών εμφανίσεων αυτού, επειδή τινές ευσεβείς Χριστιανοί, μάλιστα δε ασχολούμενοι εις βάθος με τα Θεολογικά θέματα και τα ζητήματα τής Γραφής ισχυρίζονται, ότι εις την περίφημη φιλοξενία τού Αβραάμ, ο είς εκ τών τριών ανδρών είναι ο Υιός ενώ δε οι άλλοι δύο απλοί άγγελοι. Το αυτό ισχύει και εις τινάς Πατέρας τής Εκκλησίας όπου άλλοι κάνουν λόγο περί φιλοξενίας υπό τού Αβραάμ τής Αγίας Τριάδος και άλλοι περί φιλοξενίας τού Υιού και δύο αγγέλων. Το θέμα λύεται άπαξ δια παντός διά τής υμνολογίας τής Εκκλησίας, που όπως ξέρουμε είναι εις αυτήν αποτυπωμένο όλο το δόγμα τής πίστεώς μας αλανθάστως. Κατόπιν ερεύνης λοιπόν που πραγματοποιήσαμε επί τού συγκεκριμένου θέματος εκμαιεύσαμε τα εξής τροπάρια τα οποία δικαιώνουν την ημετέραν θέσιν περί τής φιλοξενίας πράγματι τής Αγίας Τριάδος και όχι φιλοξενίας τού Υιού συνοδευομένου υπό δύο αγγέλων.

TΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΕΣΠΕΡΑΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΩ (& ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ, ΗΤΟΙ Η ΨΗΛΑΦΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ)
Σύ πάλαι σαφώς τώ Αβραάμ, ως ώφθης τρισυπόστατος, μοναδικός τε φύσει θεότητος, θεολογίας τό ακραιφνέστατον, τυπικώς ενέφηνας, Kαί πιστώς υμνούμέν σε, τόν μονάρχην Θεόν, καί τρισήλιον.

                                         ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

                                          (Κανών Μεσονυχτικού, Ωδή ς')
                                    
Μέτοικος υπάρχων ο Αβραάμ κατηξιώθη τυπικώς υποδέξασθαι ενικόν μεν Κύριον εν τρισίν υποστάσεσιν, υπερούσιον, ανδρικαίς μεν μορφώσεσιν.
                                           (Κανών Μεσονυχτικού, Ωδή ζ')
Εφάνη τώ Αβραάμ, Θεός τρισυπόστατος, εν τή δρυϊ πάλαι τή Μαμβρή, τής φιλοξενίας μισθόν, τόν Ισαάκ αντιδούς δι' έλεον, όνπερ νύν δοξάζομεν, ως Θεόν τών Πατέρων ημών.

                                    ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ   
                                       (Κανών Μεσονυχτικού, Ωδή γ')
Τώ Πατριάρχη, Αβραάμ ότε ώφθης, εν σχήματι ανδρικώ, τριττή μονάς, τό απαράλλακτον έδειξας, τής σής αγαθότητος καί κυριότητος.

                                           ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ  
                                         (Κανών Μεσονυχτικού, Ωδή η')
Ίνα τής μιάς, ανακαλύψης πάλαι, σαφώς Κυριότητος, τριττήν υπόστασιν, ώφθης Θεέ μου, εν σχήματι ανθρώπων, Αβραάμ υμνούντι, σόν κράτος ενιαίον.

                                    ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
                                       (Κανών Μεσονυχτικού, Ωδή α')

Ιερομύστης Αβραάμ γενόμενος, ιεροτύπως το πρίν, τόν Ποιητήν πάντων, καί Θεόν καί Κύριον, τρισί μέν υποστάσεσιν, υπεδέξατο χαίρων, τών δέ τριών υποστάσεων, κράτος ενιαίον εγνώρισεν.                                            

 

                                                           ΜΗΝΑΙΑ

                ΤΗ ΣΤ' ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Μνήμη τού εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων τής Λυκίας, τού θαυματουργού.
Νέος Αβραάμ, εδείχθης Νικόλαε, ως μονογενή υιόν προσάξας τόν νούν, τώ Δεσπότη σου, αναιμάκτους θυσίας προσφέρων αεί, καντεύθεν ευλογήθης ως φιλόξενος, Πάτερ, καί Τριάδος γέγονας, οικητήριον θείον καί άμωμον.
                                              
                                                11-17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
                               ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ
Κατείδες ως θέμις, ανθρώπω ιδείν, τήν Τριάδα, καί ταύτην εξένισας, ως φίλος γνησιώτατος, παμμάκαρ Αβραάμ, όθεν μισθόν κομίζη, τής ξένης ξεναγίας τό γενέσθαι απείρων, Εθνών Πατήρ διά τής πίστεως.


                        ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

                         ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ  Ωδή α'  Ήχος πλ. β' Ο Ειρμός

Πάλαι δεξιούται, θεότητα μίαν, τήν τρισυπόστατον, ο Ιερός Αβραάμ, νύν δέ ο σύνθρονος Λόγος, τώ Πατρί καί θείω Πνεύματι, τοίς παισί προέρχεται, ενδόξως ευφημούμενος.


                                  ΤΗ ΙΕ' ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
    Οσίου Πατρός ημών Μνήμη του Παύλου τού Θηβαίου καί τού Αγίου Ιωάννου τού Καλυβίτου.
Άλλος εδείχθης Αβραάμ, τήν Τριάδα ξεναγών τή σή καλύβη, αναβάσεσι θείαις, καί λογισμοίς καθαροίς, καί άκρα πτωχεία Μακάριε, ταύτην θεραπεύσας εις πάντας τούς αιώνας.