ΠΟΤΕ ΕΡΗΜΩΘΗΚΕ Η ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΤΟ 607 Ή ΤΟ 587 Π.Χ.;

 Αγαπητοί αναγνώστες, βασική διδασκαλία τού                    δογματικού οικοδομήματος τής Εταιρίας Σκοπιά είναι ο χρονικός υπολογισμός τών ‘καιρών τών εθνών’ (ΛΟΥΚ. ΚΑ:24), που θεωρεί ότι είναι μια περίοδος 2.520 ετών τα οποία αρχίζουν από το 607 π.Χ. και λήγουν το 1914 μ.Χ.  Το κεντρικό της άγγελμα βασίζεται εις αυτόν ακριβώς τον υπολογισμό. Προβάλλει τον ισχυρισμό, ότι η Βασιλεία τού Θεού ιδρύθηκε εις τον ουρανό το 1914 και ότι η παρουσία τού Χριστού άρχισε εκείνο το έτος. Ακόμη διακηρύττει ότι η φράση τού Χριστού ‘τούτο το ευαγγέλιο της Βασιλείας’ (ΜΑΤΘ. ΚΔ:14) αναφέρεται ειδικώς εις την διακήρυξη τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά, ότι η Βασιλεία τού Θεού ιδρύθηκε αόρατα το 1914.

Το σκεπτικό τής Σκοπιάς βάσει τού οποίου καταλήγει εις το 1914.

    Η Σκοπιά ισχυρίζεται, ότι εφόσον η Γραφή προφητεύει για την πρώτη έλευση τού Χριστού (ΔΑΝ.Θ:25), είναι λογικό να περιμένουμε να προφητεύει και την δευτέρα (Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη, έκδ.1982, σελ.137-138, παρ.12-13). Η προφητεία αυτή υποτίθεται ότι ευρίσκεται εις το ΔΑΝ. Δ:10-37, όπου το δέντρο το οποίο είδε ο Ναβουχοδονόσορ εις το ενύπνιό του, η Σκοπιά υποστηρίζει ότι εξεικόνιζε την ανωτάτη ηγεσία τού Θεού, ειδικά εις την σχέση της με την γη. Διακηρύσσει επίσης, ότι αυτή η διακυβέρνηση ασκήθηκε για ένα χρονικό διάστημα μέσω τής βασιλείας τού Ισραήλ, που ίδρυσε ο ίδιος ο Θεός. Γι’ αυτό και οι βασιλείς αυτοί ‘εκάθηντο εις τον θρόνο τού Ιεχωβά’: «Τότε ο Σολομών εκάθισεν επί τού θρόνου τού Κυρίου βασιλεύς αντί Δαβίδ τού πατρός αυτού...» [Α΄ ΧΡΟΝ. (Α΄ ΠΑΡ Ο΄) ΚΘ:23]

    Όταν λοιπόν η Ιερουσαλήμ κατεστράφη το 607 π.Χ., λέγει η Σκοπιά, ανετράπη το στέμμα τού Σεδεκίου, τού τελευταίου βασιλέως της, και εφόσον εκάθητο εις τον θρόνο τού Ιεχωβά, διεκόπη και η διακηβέρνηση τού Θεού εις την γη, ώσπου να έλθει ο Χριστός ως βασιλέας, ‘εις τον οποίον ανήκε η βασιλεία’ («Και συ, βέβηλε ασεβή, ηγεμών τού Ισραήλ, τού οποίου ήλθεν η ημέρα, ότε η ανομία έφθασεν εις πέρας, 26. ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Σήκωσον το διάδημα, και αφαίρεσον το στέμμα· αυτό δεν θέλει είσθαι τοιούτον· ο ταπεινός θέλει υψωθή και ο υψηλός θέλει ταπεινωθεί» ΙΕΖ. ΚΑ:25-27 Εβρ., Ο Παράδεισος Αποκαθίσταται, κεφ.8, σελ.128-129, παρ.14, Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη, έκδ.1982, σελ.138-139, παρ.14-16, Σκοπιά 01.12.1983, σελ.19). Αυτή η διακοπή, υποτίθεται ότι είχε εξεικονισθεί από το δέντρο τού ενυπνίου τού Ναβουχοδονόσορος που εκόπη.

     Η περίοδος αυτή, συνδέεται κατόπιν με τούς ‘καιρούς τών εθνών’ που ανέφερε ο Χριστός εις το κατά ΛΟΥΚ. ΚΑ:24 «και πεσούνται στόματι μαχαίρας, και αιχμαλωτισθήσονται εις πάντα τα έθνη, και Ιερουσαλήμ έσται πατουμένη υπό εθνών άχρι πληρωθώσι καιροί εθνών», και που, συμφώνως προς την Σκοπιά, είναι ο καιρός που ο Θεός δεν είχε εις την γη εξουσία μέσω βασιλικού εκπροσώπου και κυβερνούσαν τα έθνη για επτά καιρούς. Οι επτά αυτοί καιροί συμφώνως προς την ΑΠΟΚ. ΙΒ:6-14 είναι 2.520 ημέρες (εάν εκληφθεί κάθε καιρός ως ένα έτος), και συμφώνως τώρα προς τα χωρία ΑΡΙΘΜ. ΙΔ:34 («κατά τον αριθμό τών ημερών εις τα οποίας κατεσκοπεύσατε την γην, ημέρας τεσσαράκοντα, εκάστης ημέρας λογιζομένης δι’ εν έτος, τεσσαράκοντα έτη θέλετε φέρει εφ’ εαυτούς τας ανομίας σας, και θέλετε γνωρίσει την εγκατάληψίν μου») και ΙΕΖ. Δ:6 («Και αφού τελειώσεις ταύτας, πλάγιασον πάλιν επί την πλευράν σου την δεξιάν, και θέλεις βαστάσει την ανομίαν τού οίκου Ιούδα τεσσαράκοντα ημέρας· εκάστην μίαν ημέραν προσεδιώρισα εις σε αντί ενός έτους»), οι 2.520 ημέρες είναι 2.520 έτη (εάν εκληφθεί κάθε ημέρα από κάθε καιρό ως ένα έτος).

    Εάν τώρα προστεθούν τα 2.520 έτη εις το 607 π.Χ. που (υποτίθεται) έπεσε η Ιερουσαλήμ και ο τελευταίος της βασιλεύς (Σεδεκίας), καταλήγουμε εις το 1914 μ.Χ., όπου θα έπρεπε να λήξουν οι ‘καιροί τών εθνών’ και να βασιλεύσει κάποιος ως βασιλεύς τής ουρανίας κυβερνήσεως τού Θεού. Λεπτομερή ανάλυση τού ανωτέρω σκεπτικού περιγράφεται εις αρκετά βιβλία τής Οργανώσεως μεταξύ τών οποίων και τα εξής: Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη, έκδ.1982, σελ.140-141, παρ.17-21, Πως να συζητάτε λογικά από τις Γραφές, έκδ.1987, σελ.424-428, Ελθέτω η Βασιλεία σου, έκδ.1982, σελ.136-139 και Σκοπιά 01.12.1983, σελ.17-21)

    Εφόσον όμως ο αναμενόμενος βασιλεύς Χριστός δεν έγινε ορατός το 1914, όπως πίστευε ο ιδρυτής τής Εταιρίας Σκοπιά Charles Russell (Η χιλιετής βασιλεία τού Θεού έχει πλησιάσει, έκδ.1985, σελ.188-189, παρ.7-9), ανεκοινώθη επισήμως από την Σκοπιά, ότι ανέλαβε βασιλεία εις τον ουρανό ΑΟΡΑΤΩΣ πλέον (!!!) εις το ίδιο έτος (Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη, έκδ.1982, σελ.147, παρ.16-17).

    Ως ορατή απόδειξη αυτού τού ‘γεγονότος’, οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά παρουσιάζουν τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο καθώς και τα δεινά που ακολούθησαν, ο οποίος προεκλήθη από την αυξημένη ενεργητικότητα τού Σατανά που ερίφθη εις την γη το 1914 (Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη, έκδ.1982, σελ.21-22, παρ.17-19). Όλα αυτά τα δεινά θεωρούνται ως σύνθετο σημείο τής Δευτέρας Παρουσίας τού Χριστού (Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη, έκδ.1982, σελ.149, παρ.5 και σελ.150-154).

   Όλο αυτά τα προαναφερθέντα, αν και ελάχιστοι ακόλουθοι τής Οργανώσεως δύνανται να τα συγκρατήσουν και να τα αποδείξουν, εν τούτοις σχεδόν όλοι τους τα δέχονται χωρίς καμία αμφιβολία ή σοβαρό έλεγχο. Επίσης, ελάχιστοι είναι ενήμεροι τού πόσο πολύ επηρεάζει το δόγμα τού 1914 όλα τα υπόλοιπα δόγματα τής Οργανώσεώς τους. Αποδεικνύοντας λοιπόν ως εσφαλμένη την χρονολογία 607 π.Χ. που υποδεικνύει η Σκοπιά, ως το έτος τής απομακρύνσεως τού τελευταίου βασιλέως τού Ιούδα τού Σεδεκίου από τον θρόνο τής Ιερουσαλήμ, καταρρέει αυτομάτως και όλο το ανωτέρω σκεπτικό, που αφορά εις την χρονολογία ενάρξεως τών ‘καιρών τών εθνών’ και τής Δευτέρας Παρουσίας τού Χριστού εις το 1914!

   Το γεγονός τής καταστροφής τής Ιερουσαλήμ υπό τού Ναβουχοδονόσορος, είναι σπουδαιοτάτης σημασίας για τούς Μάρτυρες τού Ιεχωβά, διότι από αυτό το γεγονός πρέπει να αρχίσουν να μετρούν τα 2.520 χρόνια για να φθάσουν εις την εσχατολογική χρονολογία τους κατά την οποία άρχισε η Δευτέρα Παρουσία τού Ιησού Χριστού. Αυτό λοιπόν το γεγονός, που συμπίπτει με το 18^ον έτος τής βασιλείας τού Ναβουχοδονόσορος, οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά το τοποθετούν εις το έτος 607 π.Χ., δηλαδή, ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 20 ολόκληρα έτη ενωρίτερα από την ημερομηνία που όλοι οι σύγχρονοι ιστορικοί το τοποθετούν, και όλος ο αρκετά μεγάλος όγκος τών ιστορικών ντοκουμέντων υποδεικνύει.

    Πολύ εύκολα και γρήγορα δύναται ο καθένας να το ελέγξει, αρκεί να ανοίξει την οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια έχει εις την βιβλιοθήκη τής οικίας του και να αναγνώσει στο λήμμα ‘Σεδεκίας’, ή ‘Ιερουσαλήμ’, ή ‘Ναβουχοδονόσορ’, και να εξακριβώσει πότε ακριβώς άρχισε η βασιλεία του και να υπολογίσει ποίο ήτο το 18^ον έτος του. Όλες οι ιστορικές πηγές  μαρτυρούν και συμφωνούν, ότι αυτό ήτο το 587 π.Χ. και όχι το 607  π.Χ.!

   Εάν λοιπόν το έτος ενάρξεως τών «καιρών τών εθνών» δεν ήτο το 607  π.Χ., αλλά το 587 π.Χ., τότε και το έτος λήξεώς των δεν είναι το 1914 μ.Χ., αλλά το 1934 μ.Χ.! Κάτι τέτοιο όμως, γκρεμίζει συθέμελα ολόκληρο το εσχατολογικό οικοδόμημα τής Εταιρίας Σκοπιά και μαζί με αυτό και ολόκληρο το δογματικό «πιστεύω» τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά!

   Με λίγα λόγια, αν η περί τού 1914 διδασκαλία τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά είναι εσφαλμένη, γκρεμίζονται σχεδόν όλα τα άλλα δόγματά τους!

1. Τα 70 έτη ΔΟΥΛΕΙΑΣ τού Ιερεμία 25/κε΄ 11,12

"11. Και πάσα αύτη η γη θέλει είσθαι εις ερήμωσιν και θάμβος. Και τα έθνη ταύτα θέλουσι δουλεύσει τον βασιλέα τής Βαβυλώνος 70 έτη. 12. Και όταν συμπληρωθώσι τα 70 έτη, θέλω ανταποδώσει επί τον βασιλέα τής Βαβυλώνος και επί το έθνος εκείνο, (λέγει Κύριος), την ανομίαν αυτών, και επί την γην τών Χαλδαίων, και θέλω καταστήσει αυτήν ερήμωσιν αιώνιον".

Σε αυτό το εδάφιο, παρατηρούμε τα εξής:

α. Τα 70 έτη αναφέρονται ως έτη δουλείας τών γύρω εθνών, και όχι ως έτη ερήμωσης τής Ιερουσαλήμ, όπως υποστηρίζει η Σκοπιά. (Βιβλίο "Ελθέτω" σελ. 188 παρ.2). Αυτό φαίνεται στο συμφραζόμενο, στο εδάφιο 9 τού ιδίου κεφαλαίου: "επί την γην ταύτην, και επί πάντα ταύτα τα έθνη κύκλω". (Σκοπιά 1968 σ.456. "Ελθέτω" σ.23).

β. Μόλις ΘΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΝ τα 70 έτη, θα γινόταν ανταπόδοση εναντίον τού "βασιλέα τής Βαβυλώνος". Αυτό δείχνει, ότι τα 70 έτη τελείωσαν το 539 π.Χ., το έτος που και η εταιρία Σκοπιά παραδέχεται ότι έπεσε η Βαβυλώνα. Τότε έγινε η ανταπόδοση στο βασιλιά της.

Όμως, αντίθετα απ' αυτό το εδάφιο τής Αγίας Γραφής, η Σκοπιά λέει ότι τα 70 έτη τελείωσαν το 537 π.Χ., δηλαδή 2 χρόνια μετά την πτώση τής Βαβυλώνας, όταν εξεδόθει το διάταγμα τού Κύρου. ("Ελθέτω" σ. 188 παρ. 2, και σελ. 189 προ τελευταία παράγραφος). Επίσης, το βιβλιο τής Σκοπιάς " Όλη η Γραφή ...ωφέλιμος" σελ. 127 παράγρ. 21, παραδέχεται ότι πρώτα τελειώνουν τα 70 έτη, και μετά γίνεται η ανταπόδοση!! Από την άλλη όμως, η Σκοπιά 15-12-1979 σ. 23, παραδόξως λέει, ότι η έκφραση: "Βασιλέας τής Βαβυλώνος", εφαρμόστηκε για 2 ακόμα χρόνια, μετά την πτώση τής Βαβυλώνας, και στον Κύρο βασιλιά τής Περσίας(!!!), επειδή ως κατακτητής τής Βαβυλώνας έγινε... βασιλιάς της.

Έτσι, φαίνεται η εκούσια παραποίηση τής Αγίας Γραφής από την εταιρία Σκοπιά. Πουθενά η Αγία Γραφή δεν επαναλαμβάνει κάτι τέτοιο. Αλλοιώς, θα μπορούσε ο βασιλιάς τής Βαβυλώνας, να αναφέρεται ως βασιλιάς τής Ασσυρίας, μια και τη νίκησε. Αυτό όμως οδηγεί σε παραλογισμό. Άλλωστε, η Αγία Γραφή παντού, ονομάζει τους βασιλείς τής Περσίας ως Πέρσες, και όχι ως Βαβυλώνιους βασιλείς. (Β΄ Χρονικών 36/λς΄ 20).

Και το ίδιο το εδάφιο που εξετάζουμε όμως, το Ιερεμίας 25/κε΄ 12, δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι όταν μιλάει για "ανταπόδωση στο βασιλέα τής Βαβυλώνας", εννοεί ακριβώς αυτό που λέει, και όχι αυτό που συμφέρει την εταιρία Σκοπιά. Μιλάει όχι μόνο για ανταπόδωση στο βασιλιά τής Βαβυλώνος, αλλά και για "ανταπόδωση...και επί το έθνος εκείνο, (δηλαδή τους Βαβυλώνιους), και επί την γην τών Χαλδαίων... ερήμωσιν αιώνιον".

Αυτό που ερημώθηκε λοιπόν ήταν η Βαβυλώνα, και όχι η Περσία. Συνεπώς, η ανταπόδωση δεν αναφέρεται στο βασιλιά τής Περσίας, ο οποίος άλλωστε δεν χρειαζόταν τέτοια κακή ανταπόδωση, μια και έκανε καλό στον τότε λαό τού Θεού, με το διάταγμα επιστροφής τού Ισραήλ! (Δες και Ησαϊας 13/ιγ΄ 19,20,22). Ο Ιερεμίας λοιπόν εδώ, λέει καθαρά ότι τα 70 έτη θα έληγαν με την καταστροφή τής Βαβυλώνας και τού Βασιλιά της, και όχι 2 έτη μετά όπως βολεύει τη Σκοπιά.

Έτσι έχουμε: Καταστροφή τής Βαβυλώνας το 539 π.Χ., - 70 έτη κυριαρχίας της, = 609 π.Χ. αρχή τών 70 ετών κυριαρχίας της.

Εφ' όσον λοιπόν αυτά τα 70 χρόνια δεν σχετίζονται με την Ιερουσαλήμ και με την εκθρόνιση τού Σεδεκία, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βρούμε τη χρονολογία ερήμωσής της.

Ακόμα και αν δεχόμασταν ότι τότε αρχίζουν οι Καιροί τών Εθνών σύμφωνα με τη Σκοπιά, φθάνουμε στο 1912 και όχι στο 1914. (609 π.Χ. + 2520 έτη = 1912 μ.Χ.).

Γνωρίζουμε όμως, ότι η Ιερουσαλημ καταστραφηκε στο 18ο έτος τού Ναβουχουδονόσορα, (Ιερεμίας 52/νβ΄ 28,29), ενώ η Βαβυλώνα κυριαρχούσε ήδη στο 1ο έτος του (Ιερεμίας 25/κε΄ 1. Β΄ Βασιλέων 24/κδ΄ 1,7).

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

Τα εδάφια Ιερεμίας 25/κε΄ 11,12, μιλάνε για 70 έτη δουλείας τών γύρω εθνών στη Βαβυλώνα, που θα τελείωναν με την πτώση της.

Δεν μιλάνε για 70 χρόνια Ιουδαϊκής ερήμωσης, που θα τελείωναν 2 έτη μετά.

2. Τα 70 έτη ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ τού Ιερεμία 29/κθ΄ 10

"...αφού πληρωθώσι 70 έτη εν Βαβυλώνι, (πληρούσθαι Βαβυλώνι Μτφ.Ο΄), θέλω επισκεφθεί υμάς, και θέλω εκτελέσει προς υμάς τον λόγον μου τον αγαθόν, να επαναφέρω υμάς εις τον τόπον τούτον".

Αυτό είναι το βασικότερο επιχείρημα τής εταιρίας Σκοπιά για τα 70 έτη Ιουδαϊκής ερήμωσης, και στηρίζεται στη λεξούλα: "εν". (Ελθέτω σελ. 190). Το επιχείρημά της, είναι το εξής:

"Εφ' όσον ο Θεός μιλάει στους Εβραίους αιχμαλώτους, και τους λέει ότι θα έμεναν 70 έτη μέσα ("εν") στη Βαβυλώνα, σημαίνει ότι αυτά είναι 70 έτη Ιουδαϊκής αιχμαλωσίας και ερήμωσης. Η Ιερουσαλήμ, κατοικήθηκε πάλι το 537 π.Χ., συνεπώς η ερήμωσή της, πρέπει να έγινε 70 έτη ενωρίτερα, δηλαδή το 607 πΧ. (537 + 70 = 607)".

Στην πραγματικότητα όμως, είδαμε στο προηγούμενο χωριο που εξετασαμε, (Ιερεμίας 25/κε΄ 11,12), ότι τα 70 χρόνια ήταν έτη κυριαρχίας τής Βαβυλώνας στα γύρω έθνη. χωρίο που εξετάσαμε, Τι συμβαίνει λοιπόν εδώ;

Μερικοί ερμηνευτές, προσπαθώντας να εξηγήσουν το εδάφιο αυτό, μετράνε τα 70 έτη από το 1ο έτος τού Ναβουχοδονόσορα, δηλαδή από το 605 π.Χ. (κατά τους ιστορικούς), όπου οι Ιουδαίοι υποδουλώθηκαν στη ("εν") Βαβυλώνα (Β΄ Βασιλέων 24/κδ΄ 1). Η επιστροφή τους λοιπόν, θα γινόταν κατά προσέγγισιν σε 70 έτη.

Φυσικά η Σκοπιά απορρίπτει και αυτή τη θέση, (Ελθέτω σελ 190), αλλά δεν είναι αυτή η πραγματική απάντηση. Η απάντηση βρίσκεται στη λέξη: "εν".

Το Εβραϊκό κείμενο, έχει εκεί την πρόθεση "λε", (),

 που σημαίνει επίσης: "για την" Βαβυλώνα. Έτσι, το εδάφιο που εξετάζουμε, πρέπει να μεταφρασθεί: "αφού πληρωθώσιν 70 έτη για την Βαβυλώνα", και όχι στην " Βαβυλώνα", όπως κακώς μεταφράσθηκε από τον αρχιμανδρίτη Νεόφυτο Βάμβα στη Νεοελληνική Μετάφραση, που είναι σε ευρεία χρήση στη χώρα μας. Έτσι, η μετάφραση Ο΄ (Εβδομήκοντα) που χρησιμοποιείτο από τον Κύριο Ιησού Χριστό και τους αποστόλους, δεν λέει "εν Βαβυλώνι", αλλά το μεταφράζει ως εξής: "Όταν μέλλη πληρούσθαι Βαβυλώνι 70 έτη, επισκέψομαι υμάς...". (Λόγω διαφορετικής αρίθμησης, η Ο΄ το έχει στο Ιερεμίας 36/λς΄ 10).

Ομοίως, οι παρακάτω μεταφράσεις, το αποδίδουν σωστά, "για την" Βαβυλώνα: Αναθεωρημένη Μετάφραση, Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφραση, Νέα Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφραση, Εμφατική Βίβλος, Βίβλος τής Ιερουσαλήμ, (Πλήρης Βίβλος), Νέα Αγγλική Βίβλος, Η Βίβλος στη ζωντανή Αγγλική τού Μπάϊγκτον, κλπ.

Για όποιον "Μάρτυρα τής Σκοπιάς" έχει αμφιβολίες για την έννοια αυτής τής λέξης, μπορεί να ανοίξει το βιβλίο τής οργάνωσής του: "Βιβλικές Ιστορίες", στην ιστορία Νο. 39. Εκεί, μπορεί να δει στην εικόνα, το χρυσό πέταλο που είχε στο κεφάλι του ο αρχιερέας, και έγραφε: "Αγιασμός για τον Γιαχβέ". Εκεί η πρόθεση "λε" (), φαίνεται καθαρά, ώστε να πεισθεί και ο πιο δύσπιστος.

Η σωστή ερμηνεία λοιπόν είναι: "Αφού συμπληρωθούν 70 έτη ΓΙΑ ΤΗΝ Βαβυλώνα", (δηλαδή που παραχωρήθηκαν ως διορία για την Βαβυλώνα). Πρόκειται για παραχώρηση 70 ετών παγκόσμιας κυριαρχίας, όπως είδαμε στο Ιερεμίας 25/κε΄ 11,12).

Έτσι, ούτε αυτό το εδάφιο δεν έχει σχέση με τα 70 χρόνια ερήμωσης τής Ιερουσαλήμ, όπως θέλει η εταιρία Σκοπιά, αλλά με τα 70 έτη κυριαρχίας τής Βαβυλώνας, σε όλα τα γύρω έθνη, που είδαμε και πριν.

Όμως, ακόμα και αν δεχόμασταν την εσφαλμένη μετάφραση τού Βάμβα όπως έχει, δηλαδή: "70 έτη εν Βαβυλώνι", και αν μιλούσε πράγματι για 70 έτη Ιουδαϊκής αιχμαλωσίας όπως θέλει η Σκοπιά, και πάλι το 607 μ.Χ. βγαίνει λάθος, συμπαρασύροντας όλο το οικοδόμημα τού 1914.

Ας δούμε τα συμφραζόμενα, από την αρχή τού κεφαλαίου Ιερεμίας 29/κθ΄ που εξετάζουμε, στα 1 και 2 εδάφια. Εκεί διαπιστώνουμε, ότι τα λόγια αυτά, ειπώθηκαν στους αιχμαλώτους τού 7/8ου έτους τού Ναβουχοδονόσορα, (Β΄ Βασιλέων 24/κδ΄ 12 και Ιερεμίας 52/νβ΄ 28 - 30), και όχι στους αιχμαλώτους τής τελικής καταστροφής τής Ιερουσαλήμ, που έγινε στο 17ο έτος του, δηλαδή 11 έτη μετά (Ιερεμίας 52/νβ΄ 28 - 30).

Αυτό, η εταιρία Σκοπιά, αναγκάζεται να το παραδεχθεί, στη Σκοπιά 1-2-1980 σελ.26,27. Άλλωστε, αν αναφερόταν στους αιχμαλώτους τής τελικής πτώσης τής Ιερουσαλήμ, ο Ιερεμίας δεν θα βρισκόταν ακόμα στην Ιερουσαλήμ! (Ιερεμίας 29/κθ΄ 1,2. Παράβαλλε με Β΄ Βασιλέων 24/κδ΄ 12, όπου φαίνεται καθαρά ότι αυτοί ήταν οι αιχμάλωτοι τού 8ου έτους τού Ναβουχοδονόσορα).

Έτσι λοιπόν, αυτοί που θα έπρεπε να μείνουν 70 έτη στην Ιερουσαλήμ, ήταν οι μετοικισθέντες στο 7/8ο έτος τού Ναβουχουδονόσορα. Όταν όμως η Ιερουσαλήμ ερημώθηκε, αυτοί βρίσκονταν ήδη εκεί επί 11 χρόνια, από το 7ο ως το 18ο έτος τού Ναβ/ρα, (σύμφωνα με το Ιερεμίας 52/νβ΄ 28 - 30). Έτσι, τους έμεναν μόνο 59 χρόνια αιχμαλωσίας ως την επιστροφή τους με το διάταγμα τού Κύρου. (70 - 11 = 59). Και εφ' όσον κατά την εταιρία Σκοπιά επέστρεψαν το 537 π.Χ., η ερήμωση πρέπει να έγινε 59 έτη νωρίτερα, δηλαδή: 537 π.Χ. + 59 = 596 π.Χ., και όχι 607 π.Χ.

Τότε, το 1914 γίνεται 1925!

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

Και το χωρίο τού Ιερεμία 29/κθ΄ 10, μιλάει για 70 έτη κυριαρχίας τής Βαβυλώνος στα γύρω έθνη, και όχι για 70 έτη Ιουδαϊκής αιχμαλωσίας.

Το λάθος είναι μεταφραστικό, και έπρεπε να λέει: "για την", και όχι: "στην" Βαβυλώνα.

Όπως κι αν το δεχθούμε όμως, η χρονολογία 607 π.Χ. τής εταιρίας Σκοπιά, βγαίνει λάθος, γιατί απευθύνεται σε αιχμαλώτους προηγούμενης αιχμαλωσίας.

Η διαφορά τού ενός έτους (7/8) μεταξύ τών εδαφίων Β΄ Βασιλέων 24/κδ΄ 12, και Ιερεμίας 52/νβ΄ 28, δεν οφείλεται σε αντίφαση τής Αγίας Γραφής, αλλά σε διαφορετική μέθοδο μέτρησης τού χρόνου από τους 2 συγγραφείς. Ο ένας λογαριάζει και το έτος ενθρόνισης τού κάθε βασιλιά, ενώ ο άλλος όχι.

3. Τα 70 έτη ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ τού Δανιήλ 9/θ΄ 1,2

"Εν τω πρώτω έτει τού Δαρείου,...εγώ ο Δανιήλ ενόησα εν τοις βιβλίοις τον αριθμόν τών ετών, περί τών οποίων ο λόγος τού Κυρίου έγεινε προς Ιερεμίαν τον προφήτην, ότι ήθελον συμπληρωθεί 70 έτη εις τας ερημώσεις τής Ιερουσαλήμ".

Εδώ, η Σκοπιά ερμηνεύει ότι η Ιερουσαλήμ θα ήταν έρημη για 70 έτη, σύμφωνα με τον Ιερεμία. (Σκοπιά 1965 σελ. 155. Ελθέτω σελ. 190). Όμως, το εδάφιο αυτό δεν λέει τίποτα τέτοιο. Με προσεκτική ανάλυση, παρατηρούμε τα εξής:

α. Αναφέρεται στην προφητεία τού Ιερεμία που μόλις εξετάσαμε στα δύο προηγούμενα χωρία, και συνεπώς μιλάει για 70 έτη Βαβυλωνιακής κυριαρχίας, και όχι για 70 έτη Ιουδαϊκής ερήμωσης.

β. Δεν λέει: "70 έτη εις την ερήμωσιν τής Ιερουσαλήμ", αλλά "εις τας ερημώσεις". (Πληθυντικός). Δεν μιλάει λοιπόν για την μία και τελική ερήμωση τής Ιερουσαλήμ. (Ιερεμίας 52/νβ΄ 28 - 30).

Μία άλλη μετάφραση, είναι: "εις τα ερείπεια τής Ιερουσαλήμ". Το Ιερεμίας 25/κε΄ 11 που περιέχει αυτούσια αυτή την προφητεία στην οποία αναφέρεται ο Δανιήλ, χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη στον Ενικό: "Και όλη αυτή η γη, πρέπει να καταστεί τόπος ερειπωμένος" (Μετάφραση Νέου Κόσμου στα Αγγλικά).

Στο Δανιήλ 9/θ΄ 1,2 όμως, το Εβραϊκό κείμενο, χρησιμοποιεί τη λέξη: "λε χορμπάχ", που συχνά σημαίνει: "ερείπεια". Η "Βίβλος τού Ερμηνευτή", τόμος 6 σελ. 495, λέει για τη λέξη "χορμπάχ": "Μια λέξη που συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κατάσταση μιας κατεστραμένης γης από το πέρασμα εχθρικών στρατευμάτων". (Δέστε και συγκρίνετε τη λέξη στο Εβραϊκό, στα εδάφια: Λευϊτικό 26/κς΄ 31,33. Ησαϊας 49/μθ΄ 19. Ιερεμίας 44/μδ΄ 22, Ιεζεκιήλ 36/λς΄ 34. Μαλαχίας 1/α΄ 4).

Έτσι λοιπόν, αν το εδάφιο σημαίνει "διαδοχικές ερημώσεις", δεν υπάρχει σημείο αρχής υπολογισμού τών 70 ετών, επειδή οι ερημώσεις ήταν τέσσερεις, και άρχισαν από το 605, και κράτησαν ως 587 π.Χ.

Αν όμως σημαίνει: "τόπος ερημωμένος" ή "ερείπεια", (και προφανώς αυτό εννοεί), τότε το εδάφιο έχει την εξής ερμηνεία: "Θα συμπληρώνονταν 70 έτη στα ερείπεια τής Ιερουσαλήμ". (ή "Ενώ η Ιερουσαλήμ θα ήταν ακόμη ένας ερημωμένος τόπος").

Για παράδειγμα, αν κάποιος σας πει: "Συμπληρώθηκε η νύχτα ενώ ήμουν σε βαθύ ύπνο", δεν σημαίνει ότι κοιμήθηκε όλη τη νύχτα! Θα μπορούσε να είχε κοιμηθεί και στις 4:00 το πρωί.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

Και το Δανιήλ 9/θ΄ 2, δεν λέει ότι η Ιερουσαλήμ θα ήταν έρημη σε όλη τη διάρκεια τών 70 ετών, όπως ισχυρίζεται η εταιρία Σκοπιά.

Θα μπορούσε να ήταν έρημη για μικρότερο διάστημα, αλλά η λήξη τών 70 ετών κυριαρχίας τής Βαβυλώνας, θα την έβρισκε ερειπωμένη.

Και αυτό το εδάφιο, μιλάει για τα 70 έτη Βαβυλωνιακής κυριαρχίας τού Ιερεμία.

4. Τα 70 έτη ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ τού Β΄ Χρονικών 36/λς΄ 20,21

"Και τους εκφυγόντας την μάχαιραν μετώκισεν εις Βαβυλώνα, όπου ήσαν δούλοι εις αυτόν και εις τους υιούς αυτού, μέχρι τού καιρού τής βασιλείας τών Περσών. Δια να πληρωθεί ο λόγος τού Κυρίου ο δια στόματος Ιερεμίου, εωσού η γη χαρεί τα Σάββατα αυτής. Διότι πάντα τον καιρόν τής ερημώσεως εφύλαττε Σάββατον, εωσού συμπληρωθώσιν 70 έτη".

Και σ' αυτό το εδάφιο, η Σκοπιά βλέπει 70 έτη ερήμωσης τής Ιερουσαλήμ. (Ελθέτω σελ. 190). Ούτε κι αυτό το χωρίο όμως δεν λέει κάτι τέτοιο. Κατ' αρχήν, και αυτό επίσης αναφέρεται στην προφητεία τού Ιερεμία 25/κε΄ 11,12, που είδαμε ότι μιλάει για 70 έτη Βαβυλωνιακής κυριαρχίας.

Επίσης ισχύει κι εδώ το ίδιο με το Δανιήλ 9/θ΄ 1,2. Δεν λέει ότι θα ήταν η Ιερουσαλήμ έρημη για 70 έτη, αλλά ότι θα ήταν έρημη, ώσπου να συμπληρωθούν τα 70 έτη Βαβυλωνιακής κυριαρχίας.

Όμως ο Ιερεμίας στην προφητεία του, δε μιλάει πουθενά για Σαββατιαία ανάπαυση. Το εδάφιο, παραθέτει εδώ από το Λευϊτικό 26/κς΄ 34,35: "Τότε η γη θέλει απολαύσει (αποπληρώσει ΜΝΚ), τα Σάββατα αυτής, καθ' όλον τον καιρόν όσον αυτή μείνει έρημος..." Ο Έσδρας λοιπόν στο εδάφιο που εξετάζουμε, αναφέρει ότι και αυτή η προφητεία εκπληρώθηκε, όπως και τού Ιερεμία 27/κζ΄ 7.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

Το χωρίο αυτό, αναφέρεται επίσης στα 70 έτη κυριαρχίας τής Βαβυλώνας, τής προφητείας τού Ιερεμία, και στην προφητεία τού Λευϊτικού 26/κς΄ 34,35.

Σκοπό έχει να δηλώσει, ότι η Ιερουσαλήμ θα έμενε έρημη ώσπου να εκπληρωθούν κάποιες προφητείες. Όχι τη διάρκεια ερήμωσης.

5. Τα 70 έτη ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ τού Ζαχαρία 1/α΄ 7,12

"...εν τω 2ω έτει τού Δαρείου, έγινε λόγος Κυρίου προς Ζαχαρίαν... και ο άγγελος τού Κυρίου απεκρίθει και είπε: "Κύριε τών δυνάμεων, έως πότε δεν θέλεις σπλαγχνισθεί συ την Ιερουσαλήμ και τας πόλεις τού Ιούδα, κατά τών οποίων ηγανάκτησας τα 70 ταύτα έτη;""

Και σ' αυτά τα εδάφια, η εταιρία Σκοπιά λέει ότι πρόκειται για τα 70 χρόνια ερήμωσης τής Ιερουσαλήμ. (Ξύπνα 22-9-1972 σ.27).

Όμως, όχι μόνο δεν μιλάει γι' αυτό, αλλά τα εδάφια αυτά, αποδεικνύουν ότι η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 587 π.Χ., και πως η Αγία Γραφή συμφωνεί απόλυτα με τους ιστορικούς!

α. Παρατηρούμε ότι δεν μιλάει για 70 έτη ερήμωσης, αλλά για "70 έτη αγανάκτησης" τού Θεού εναντίον τής Ιερουσαλήμ.

β. Φαίνεται καθαρά, ότι η οργή αυτή και η αγανάκτηση τού Θεού κατά τής Ιερουσαλήμ  είχε ήδη διαρκέσει 70 έτη, ως την ώρα που μιλούσε ο άγγελος, και συνεχιζόταν ως εκείνη τη στιγμή. Αλοιώς η ερώτηση τού αγγέλου ήταν άχρηστη.

γ. Αν λοιπόν βρούμε πότε ειπώθηκαν τα λόγια τού αγγέλου, μπορούμε να υπολογίσουμε το πότε άρχισε η αγανάκτηση τού Θεού, και κατ' επέκτασιν η καταστροφή τής Ιερουσαλήμ.

Η εταιρία Σκοπιά, συμφωνεί με τους ιστορικούς, ότι το έτος ενθρόνισης τού Δαρείου, διήρκεσε από το 521 ως 520 π.Χ. ("Όλη η Γραφή...ωφέλιμος" σελ. 169 παράγρ. 3).

Οι Πέρσες, δεν μετρούσαν το έτος τους ξεκινώντας από τον Ιανουάριο, και γι' αυτό πέφτει ανάμεσα σε δύο δικά μας έτη. Έτσι το έτος ενθρόνισης τού Δαρείου άρχισε ενδιάμεσα στο 521, και τελείωσε ενδιάμεσα στο έτος 520 π.Χ. Οι Πέρσες, αντίθετα από τους Ιουδαίους, μετρούσαν ως 1ο έτος ενός βασιλιά, το επόμενο από το έτος ενθρόνισης. Έτσι, το 1ο έτος τού Δαρείου ήταν το 520/521 π.Χ.

Σύμφωνα με το εδάφιο 7, αυτά τα λόγια τού αγγέλου, ειπώθηκαν "στον 11ο μήνα, στο 2ο έτος τού Δαρείου", δηλαδή το 519 π.Χ.

Από το 519 ως το 607 π.Χ., δεν είναι 70 έτη όπως λέει η Σκοπιά, αλλά 88 (!!!)

Για να βρούμε λοιπόν πότε άρχισαν τα 70 έτη αγανάκτησης, πρέπει να πάμε 70 χρόνια πίσω από το έτος 519 π.Χ., που είπε αυτά τα λόγια ο άγγελος.

Έτσι, έχουμε:

519 + 70 = 589 π.Χ. ΑΡΧΗ 70 ΕΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ ΘΕΟΥ.

Η Αγία Γραφή μας πληροφορεί, ότι η αγανάκτηση τού Θεού κατά τής Ιερουσαλήμ, άρχισε με τη διετή πολιορκία της από τους Βαβυλώνιους:

Ιερεμίας 21/κα΄ 2,4 - 7: "...ο βασιλεύς τής Βαβυλώνος ήγειρε πόλεμον καθ' ημών... Ούτω λέγει Κύριος: ...ιδού εγώ στρέφω εις τα οπίσω τα όπλα τού πολέμου τα εν ταις χερσίν υμών, με τα οποία σεις πολεμείτε κατά τού βσιλέως τής Βαβυλώνος και τών Χαλδαίων οίτινες σας πολιορκούσιν έξωθεν τών τειχών... θέλω πολεμήσει εναντίον σας με... θυμόν, και με αγανάκτησιν, και με οργήν μεγάλην. ...θέλω παραδώσει Σεδεκίαν... και τον λαόν, και τους εναπολειφθέντας εν τη πόλει ταύτη... εις χείρας τού Ναβ/ρος βασιλέως τής Βαβυλώνας..."

Β΄ Βασιλέων 25/κε΄ 1 - 8: "Και εν τω 9ο έτει τής βασιλείας αυτού (τού Σεδεκία)..., ήλθε Ναβ/ορ ο βασιλεύς τής Βαβυλώνος ...και ωκοδόμησαν περιτειχίσματα εναντίον αυτής κύκλω. Και η πόλις επολιορκείτο μέχρι τού 11ου έτους τού βασιλέως Σεδεκίου (Δηλαδή 2 έτη)... και εξεπορθήθει η πόλις..."

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

Η οργή τού Θεού είχε ήδη αρχίσει πριν από την καταστροφή τής Ιερουσαλήμ, και μάλιστα δύο χρόνια ενωρίτερα από την καταστροφή, από τον καιρό τής πολιορκίας της.

Έχουμε λοιπόν: Αρχή 70 ετών αγανάκτησης: 589 π.Χ. - 2 έτη πολιορκίας =

Ερήμωση τής Ιερουσαλήμ το 587 π.Χ.

6. Τα 70 έτη ΠΕΝΘΟΥΣ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ τού Ζαχαρία 7/ζ΄ 1-5

"Και εν τω 4ω έτει τού βασιλέως Δαρείου, ...εξαπέστειλαν... να λαλήσωσι προς τους ιερείς,... λέγοντες: "Να κλαύσω εν τω μηνί τω 5ω, αποχωρισθείς καθώς ήδη έκαμον τοσαύτα έτη;" Και έγινε λόγος Κυρίου τών δυνάμεων προς εμέ λέγων: "Ότε ενηστεύετε και επενθείτε εν τω 5ω και εν τω 7ω μηνί τα 70 εκείνα έτη ενηστεύετε τωόντι δι' εμέ; δι' εμέ;"".

Και πάλι η εταιρία Σκοπιά ερμηνεύει τα 70 αυτά έτη, ως έτη ερήμωσης τής Ιερουσαλήμ. (Ξύπνα 22/9/1972 σελ. 27). Και πάλι όμως, βλέπει αυτά που θέλει να βλέπει, και όχι αυτά που λέει πράγματι το χωρίο.

Η υπόθεση τών εξεταζομένων εδαφίων, είναι η εξής:

Στο 4ο έτος τού Δαρείου, οι ιερείς τού ναού (που ήδη ξανακτιζόταν), ρώτησαν το Θεό, αν θα έπρεπε να συνεχίσουν ακόμα τη νηστεία και το πένθος τους, που γινόταν τον 5ο και τον 7ο μήνα κάθε έτους. Μετά, υπάρχει η απάντηση τού Θεού.

Εδώ λοιπόν, μιλάει για 70 έτη ΠΕΝΘΟΥΣ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ, και όχι για την πτώση τής Ιερουσαλήμ. Τα 70 αυτά έτη, συνεχίζονταν ως τη στιγμή που γίνεται η ερώτηση προς τους ιερείς, αλλοιώς δεν θα ρωτούσαν αν θα έπρεπε να συνεχίσουν τη νηστεία.

Η εταιρία Σκοπιά, παραδέχεται ότι αυτή είναι η νηστεία που γινόταν κάθε 5ο και 7ο μήνα κάθε έτους, σε ένδειξη πένθους για την καταστροφή τής Ιερουσαλήμ από το Ναβουζαραδάν τον αρχισωματοφύλακα τού Ναβουχοδονόσορα τον 5ο μήνα, (Ιερεμίας 52/νβ΄ 12,13. Β΄ Βασιλέων 25/κε΄ 8,9), και για τη δολοφονία τού Γεδαλία, και την πλήρη ερήμωση τής Ιερουσαλήμ τον 7ο μήνα. (Ιερεμίας 41/μα΄ 1 - 3,10. Β΄ Βασιλέων 25/κε΄ 22 - 25). Αυτά η εταιρία Σκοπιά τα παραδέχεται στο Βοήθημα για κατανόηση τής Βίβλου, σελ. 11,339 στην Αγγλική.

Όπως είδαμε στο Ζαχαρίας 1/α΄ 7,12 που εξετάσαμε, το 2ο έτος τού Δαρείου ήταν το 519 π.Χ. ("Όλη η Γραφή...ωφέλιμος" σελ. 169 παρ. 3). Συνεπώς, το 4ο έτος τού Δαρείου, είναι το 517 π.Χ.

Εφ' όσον όμως η νηστεία και το πένθος συνεχιζόταν χωρίς διακοπή επί 70 έτη, (Ζαχαρία 7/ζ΄ 3,5), και εφ' όσον τα 70 αυτά έτη άρχισαν το έτος ερήμωσης τής Ιερουσαλήμ, μπορούμε να βρούμε αυτό το έτος ερήμωσης, μετρώντας 70 έτη πίσω, από το 517 πΧ τού 4ου έτους τού Δαρείου, που έγινε η ερώτηση στο Θεό.

Έτσι έχουμε:

517 πΧ+70 έτη πένθους = 587 πΧ έτος ερήμωσης Ιερουσαλήμ.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

Το Ζαχαρίας 7/ζ΄ 1 - 5, μιλάει για 70 έτη ΠΕΝΘΟΥΣ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ, που ξεκίνησαν από την ερήμωση τής Ιερουσαλήμ, το 587 πΧ, και συνεχίζονταν ως το 4ο έτος τού Δαρείου.

Καλούμε την εταιρία Σκοπιά να πάψει να ψεύδεται εκουσίως και να παραπλανά εκατομμύρια ανθρώπους, πως δήθεν η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 607 πΧ, πως δήθεν η Παρουσία τού Κυρίου έγινε το 1914 μΧ, και πως δήθεν τους κατέστησε δική Του οργάνωση.

Ἡ ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ.

Ἡ ψυχή μετά τό σωματικό θάνατο Θέλουμε νά ξεχωρίσουμε τά πράγματα• Τί ἐννοοῦμε ὅταν λέμε «ζωή τῆς ψυχῆς μετά τό σωματικό θάνατο, μέση κατάσταση, Παράδεισο, ῞Αδη, Κόλαση, Βασιλεία, Αἰώνια ζωή»; Ζωή τῆς ψυχῆς μετά τό σωματικό θάνατο, ἤ ὅπως τήν ὀμομάζουν ἄλλοι «μέση κατάσταση τῶν ψυχῶν» γιά τούς ὀρθόδοξους εἶναι ἡ ζωἠ πού ζεῖ ἡ ψυχή μετά τήν ἔξοδό της ἀπό τό σῶμα μέχρι τή Δευτέρα Παρουσία, ὁπότε, μετά τήν κοινή ᾿Ανάσταση, θά λάβη τό «οἰκεῖον» σῶμα μεταμορφωμένο καί ἄφθαρτο. Τήν ὀνόμασαν αὐτή τήν κατάσταση οἱ Πατέρες «μέση κατάσταση», διότι ἡ ψυχή βρίσκεται σέ κατάσταση ἀναμονῆς καί προσμονῆς τῆς ἀναστάσεως καί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου. Παραμένοντας στήν κατάσταση αὐτή ἡ ψυχή, προγεύεται τήν παραδείσια μακαριότητα ἤ τίς τιμωρίες τῆς Κολάσεως. Στή μέση κατάσταση δηλαδή οὔτε οἱ δίκαιοι ἀπολαμβάνουν ὅσα θά ζήσουν καί θά ἀπολαύσουν στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, οὔτε οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί ὑφίστανται τήν τέλεια κόλαση. Σέ πολλά πατερικά κείμενα πού εἶναι σχετικά μέ τήν ἐσχατολογία παρατηροῦμε νά γίνεται διάκριση ἀνάμεσα στόν Παράδεισο καί στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ἀνάμεσα στόν ῞ᾼδη καί στήν Κόλαση. ῎Ετσι ὀνομάζουν Παράδεισο, τήν κατάσταση ἐκείνη ὅπου ἔρχονται οἱ δίκαιοι καί οἱ ῞Αγιοι μετά τήν κοίμησή τους. Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν κατάσταση ἐκείνη ὅπου θά εἰσέλθουν οἱ ῞Αγιοι μετά τήν ἀνάσταση τῶν σωμάτων τους. ῞Αδη, ἐκεῖ μεταβαίνουν οἱ μή σεσωσμένοι ἁμαρτωλοί μετά τό θάνατό τους. Κόλαση, ἐκεῖ θά εἰσέλθουν οἱ μή σεσωσμένοι ἁμαρτωλοί μετά τήν ἀνάσταση τῶν σωμάτων τους καί τήν τελική κρίση1. Σέ πολλούς Πατέρες ὅμως ὁ Παράδεισος καί ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ταυτίζονται καθώς καί ὁ ῞Αδης καί ἡ Κόλαση, ὅπως θά δοῦμε ἀναλυτικά στό οἰκεῖο κεφάλαιο. ῾Ο Μέγας ᾿Αθανάσιος μᾶς λέει ὅτι οἱ δίκαιοι μετά τό θάνατό τους δοκιμάζουν «μερικήν ἀπόλαυσιν» οἱ δέ ἁμαρτωλοί «μερικήν κόλασιν» «Τί οὖν, ἀπέλαβον οἱ δίκαιοι τὰ ἀγαθά καί οἱ ἁμαρτωλοὶ τὴν κόλασιν; Οὐδαμῶς. ῞Ομως δὲ τὴν χαρὰν ταύτην ἔχουσιν αἱ τῶν ἁγίων ψυχαί• καὶ ἔστιν αὕτη μερικὴ ἀπόλαυσις, ὥσπερ καὶ ἡ λύπη, ἣν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἔχουσι, μερικὴ κόλασις … »2. Δηλαδή• «Τί νομίζετε λοιπόν, ὅτι ἔλαβαν οἱ δίκαιοι τά ἀγαθά πού τούς ἀνήκουν καί οἱ ἁμαρτωλοί τήν Κόλαση; Καθόλου. ῞Ομως προαπολαμβάνουν τήν χαρά αὐτή τοῦ Παραδείσου οἱ ψυχές τῶν ῾Αγίων. Καί εἶναι αὐτή μερική ἀπόλαυση, ὅπως καί ἡ λύπη, πού ἔχουν οἱ ἁμαρτωλοί, μερική κόλαση». ῾Ο ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπίσης, ἑρμηνεύοντας τό χωρίο «ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι» (῾Εβρ. ια´ 39-40) ὑποστηρίζει ὅτι οἱ δίκαιοι, οἱ ὁποῖοι μετέστησαν στήν ἄλλη ζωή, δέν ἔχουν ἀπολαύσει ἀκόμη τά ἀγαθά τῆς αἰώνιας ζωῆς, διότι περιμένουν ἐμᾶς• «Οἱ δίκαιοι ἐκεῖνοι, ἄν καί ἐγκωμιάστηκαν γιά τήν πίστη τους, ὅμως δέν ἔχουν ἀπολαύσει ἀκόμη τά ἀγαθά τῆς αἰώνιας ζωῆς• περιμένουν καί ἐμᾶς»3. ῞Οταν λέμε Παράδεισο, Κόλαση κλπ. ἐννοοῦμε κάποιους τόπους αἰσθητούς; Φυσικά ὄχι. Πρόκειται γιά τόπους νοητούς. Λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης• «Τὸν μνημονευθέντα νῦν ῞Αδην μὴ τόπον τινὰ οὕτως ὀνομαζόμενον οἴεσθαι, ἀλλὰ τινὰ κατάστασιν ζωῆς ἀειδῆ καὶ ἀσώματον …»4. ῾Ο δέ ᾿Αρέθας Καισαρείας λέει γιά τόν Παράδεισο• «Παράδεισον τὴν μακαρίαν καὶ αἰωνίζουσαν ἐκληπτέον ζωήν»5. Καί ὁ Νικήτας Στηθάτος θά μᾶς ὑπογραμμίσει ὅτι ὁ Παράδεισος εἶναι καθαρά τρόπος ζωῆς, λέγοντας ὅτι αὐτός πού ἔχει τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος φτάνει στόν Παράδεισο μέ τό νά ἔχει μεταβληθεῖ ὁ ἴδιος σέ Παράδεισο, ὅπως ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος• «῞Οταν γίνει κανείς μέτοχος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, καί γνωρίσει τὴν ἐπιφοίτησή Του μέ κάποια ἀνέκφραστη μέσα του ἐνέργεια καί εὐωδία, ὥστε ἡ εὐωδία νά περνᾶ καί στήν ἐπιφάνεια τοῦ σώματος, τότε δέν ὑποφέρει στό ἑξῆς νά μένει στά ὅρια τῆς φύσεως. ᾿Αλλά ἐπειδή ἔχει ὑποστεῖ τήν καλή ἀλλοίωση μέ ἐνέργεια τοῦ ῾Υψίστου, λησμονεῖ τήν τροφή, τόν ὕπνο, ξεπερνᾶ τὰ σωματικά, περιφρονεῖ τή σωματική ἀνάπαυση• ὅλη τήν ἡμέρα, ἐνῶ βρίσκεται σέ κόπους καί ἀγῶνες σωματικοὺς, δέν αἰσθάνεται κανένα κόπο ἢ σωματική ἀνάγκη, πείνα, δίψα, ὕπνο ἢ τίς ἄλλες ἀνάγκες τῆς φύσεως, γιατί ἔχει χυθεῖ ἀόρατα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέ ἀνέκφραστη χαρά μέσα στήν καρδιὰ του (Ρωμ. 5, 5). Καὶ ὅλη τή νύχτα, παραμένοντας σὲ πύρινο φωτισμό, ἐργάζεται τή νοερὴ ἐργασία μέ σωματικά γυμνάσματα, καί ἀπολαμβάνει τό ἀθάνατο συμπόσιο τῶν ἀθανάτων φυτῶν τοῦ Παραδείσου. Σ᾿ αὐτόν ὁ Παῦλος ἀφοῦ ὑψώθηκε, ἄκουσε ἄρρητα ρήματα, τά ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπεται νά τά ἀκούσει ἄνθρωπος (Β´ Κορ. 12, 4) πού εἶναι ἀκόμη ἐμπαθῶς προσκολλημένος στά ὁρατά»6. Κατά δέ τήν ἐμπειρία τῶν ῾Αγίων μας, ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἐν σχέσει μέ τόν ἄνθρωπο βιώνεται ὡς Παράδεισος, ἤ βιώνεται ὡς Κόλαση. ῾Ο π. ᾿Ιωάννης ὁ Ρωμανίδης λέει ἐπιγραμματικά• «Τὸ ἴδιον τὸ ἐκπηγάζον ἐκ τοῦ Χριστοῦ χρυσὸν φῶς τῆς δόξης, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον περικλείονται οἱ φίλοι του, γίνεται κόκκινον καθὼς κυλᾶ πρὸς τὰ κάτω, διὰ ν᾿ ἀγκαλιάσῃ αὐτὴ ἡ ἰδία θεία ἀγάπη, τοὺς “κατηραμένους” πού τήν βλέπουν ὡς δύναμιν κολαστικήν»7. Ποιός μᾶς βεβαιώνει ὅτι οἱ ψυχές ζοῦν μετά τό θάνατο; Στήν ῾Αγία Γραφή ἔχουμε πολλά χωρία πού μᾶς βεβαιώνουν ὅτι οἱ ψυχές ζοῦν μετά θάνατο• 1) Στήν Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρεται ὅτι «ὁ ᾿Αβραὰμ ἀπέθανε καὶ προσετέθη τῷ λαῷ αὐτοῦ» (Γεν. 25, 4), δηλαδή στούς δίκαιους προγόνους του. ῾Ο προφήτης ᾿Ηλίας ἀνέστησε τόν υἱό τῆς χήρας στά Σαρεπτά. Προσευχήθηκε στό Θεό καί εἶπε• «Κύριε, ὁ Θεός, ἐπιστραφήτω δὴ ἡ ψυχὴ τοῦ παιδαρίου τούτου εἰς αὐτόν» (Γ´ Βασ. 17, 21-23). Καί πραγματικά, μετά τήν προσευχή, ἐπέστρεψε ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ στό σῶμα του καί ἔζησε πολλά χρόνια. ῾Ο τετραήμερος Λάζαρος, ἡ θυγατέρα τοῦ ᾿Ιαείρου, ὁ γιός τῆς χήρας τῆς Ναΐν, ὅλων αὐτῶν οἱ ψυχές ἐπέστρεψαν στά ἀντίστοιχα σώματά τους μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ. 18 ῾Ο ῎Ιδιος ὁ Κύριος εἶπε στό ληστή• «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τͺῷ Παραδείσῳ» (Λουκ. 23, 43). ᾿Αλλά ὁ ληστής βρισκόταν στό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του. ῾Επομένως ἀφοῦ τό σταυρωμένο του σῶμα σέ λίγο θά πέθαινε, ἡ ψυχή τοῦ Ληστῆ ἦταν ἐκείνη πού θά βρισκόταν μέ τόν Κύριο στόν Παράδεισο. Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμοῦσε διακαῶς «ἀναλῦσαι καί σύν Χριστῷ εἶναι» (Φιλιπ. 1, 23), δηλαδή εἶχε πόθο νά ἐκδημήσει ἀπ᾿ αὐτή τή ζωή καί νά ζεῖ μέ τόν Χριστό στή Βασιλεία Του, μᾶς πιστοποεῖ ὅτι οἱ ψυχές ζοῦν μετά τό θάνατο. Γιατί ἄν οἱ ψυχές δέν συνέχιζαν νά ζοῦν, δέν θά εἶχε τόση μεγάλη ἐπιθυμία καί ὁ θεόπνευστος ᾿Απόστολος νά φύγει ἀπ᾿ αὐτή τή γήινη ζωή καί νά βρεθεῖ στήν οὐράνια. ᾿Αλλά καί ἡ ἀποκαλυπτική ὀπτασία τοῦ ἁγίου ᾿Ιωάννου τοῦ εὐαγγελιστῆ, πού ἀναφέρεται στό βιβλίο τῆς ᾿Αποκαλύψεως, δείχνει τήν ὕπαρξη καί τήν ἀναμονή τῶν ψυχῶν, τῶν σφαγμένων γιά τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί γιά τή μαρτυρία πού ἔδωσαν γιά τό ᾿Αρνίο. «Καί κραύγασαν μέ μεγάλη φωνή καί εἶπαν• Μέχρι πότε Κύριε, ῞Αγιε καί ᾿Αληθινέ, δέν θά κάνεις κρίση καί δέν θά ζητεῖς τό δίκιο καί τήν τιμωρία, γιά τό ἀδικοχαμένο αἷμα μας ἀπό τούς κατοίκους τῆς γῆς; Δόθηκε τότε στόν καθένα λευκή στολή, σύμβολο δόξας καί μακαριότητας, καί τούς ἐλέχθη νά ἀναπαυθοῦν λίγο χρόνο ἀκόμη, μέχρι νά συμπληρωθεῖ ὁ ἀριθμός τῶν συνδούλων καί τῶν ἀδελφῶν τους πού ἔμελλαν νά θανατωθοῦν καί νά μαρτυρήσουν ὅπως καί ἐκεῖνοι» (᾿Αποκ. 6, 9-11). 2) Οἱ Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας μας. ᾿Ενδεικτικά θά ἀναφέρουμε δύο Πατέρες, ἄν καί εἶναι κοινός τόπος σέ κάθε πατερικό κείμενο ἡ μετά θάνατο ζωή τῆς ψυχῆς. ῾Ο ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στό λόγο του «Περί ψυχῆς καί ἀναστάσεως» μᾶς ἀναφέρει• «Οἱ δι᾿ ἀρετῆς τὸν παρόντα διαπλέοντες βίον, ὥσπερ ἐν ἀκατακλύστῳ λιμένι τῷ ἀγαθῷ κόλπῳ τὰς ψυχὰς ἐναρμονίζονται». Τό ἀντίθετο συμβαίνει στούς ἁμαρτωλούς• «῾Η τῶν ἀγαθῶν στέρησις γίνεται φλόξ τήν ψυχήν διασμήχουσα» 8. Οἱ ψυχές δηλαδή κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης, ὄχι μόνο ζοῦν μετά τόν θάνατο, ἀλλά, ὅσες εἶχαν ἐνδυθεῖ τήν ἀρετή, καταφεύγουν στόν ἀγαθό κόλπο τοῦ ᾿Αβραάμ, ἐνῶ τῶν ἁμαρτωλῶν οἱ ψυχές, λόγῳ τοῦ ὅτι δέν ἔχουν τό φωτεινό ἔνδυμα τῶν ἀρετῶν, ἡ ἔλλειψη αὐτή γίνεται φλόγα πού τίς κατατρώγει. ῾Ο ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐπίσης, σέ ἐρώτηση πού τοῦ ἀπηύθυναν σχετικά μέ τό ποῦ βρίσκονται τά πνεύματα, οἱ ψυχές, τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ῾Αγίων, δίνει τήν ἑξῆς ἀπάντηση• «Οὐκ ἐν τῷ ὑπερουρανίῳ φωτὶ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῆς αὐτῆς εἰσιν ἀπολαύοντα φωτοχυσίας;»9. ῾Οπότε καί ὁ μεγάλος θεολόγος τοῦ 14ου αἰώνα, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, μᾶς βεβαιώνει γιά τήν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς τῶν ῾Αγίων μετά τό θάνατό τους καί μάλιστα μᾶς δίνει καί στοιχεῖα γιά τήν κατάστασή τους. Βρίσκονται, λέει, μέσα στό ὑπερουράνιο φῶς μαζί μέ τους ᾿Αγγέλους καί μετέχουν καί ἀπολαμβάνουν τήν ἴδια μέ αὐτούς φωτοχυσία. ῾Η ψυχή λοιπόν συνεχίζει νά ἔχει δική της ὑπόσταση καί ὕπαρξη μετά τό χωρισμό της ἀπό τό σῶμα. Διότι τίποτε δέν ἐμποδίζει τήν ψυχή νά ζεῖ καί νά ὑπάρχει καί νά προγεύεται τή μακαριότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός μᾶς λέει πώς ἡ μακαριότητα αὐτή, εἴτε τήν ὀνομάσουμε θεωρία, εἴτε μετοχή, εἴτε κοινωνία Θεοῦ, εἴτε Βασιλεία, «ἀτελής ἐστι πᾶσα καὶ ἐλλιπὴς ὡς πρὸς ἐκείνην τὴν ἐλπιζομένην κατάστασιν», διότι οἱ ψυχές προσδοκοῦν τήν ἀνάστασιν, ὥστε νά λάβουν καί τά σώματά τους, γιά νά δοξασθοῦν τελείως καί νά μετάσχουν στήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ10. ῾Η ψυχή εὑρισκόμενη στή μέση κατάσταση, μετά τήν ἔξοδό της ἀπό τό σῶμα, διατηρεῖ τή συνείδησή της; ᾿Ενδιαφέρεται γιά τούς συγγενεῖς της πού ἔχουν ἀπομείνει σ᾿ αὐτή τή ζωή; ᾿Από τήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου βγαίνει τό συμπέρασμα ὅτι οἱ ψυχές τῶν κεκοιμημένων διατηροῦν πλήρη τή συνείδησή τους καί ἐνδιαφέρονται γιά τούς συγγενεῖς τους, τούς «ἀπολειφθέντας ἐν τῷ παρόντι βίῳ». Καί αὐτό μποροῦμε νά τό συναγάγουμε ἀπό τήν παράκληση πού ἀπευθύνει ὁ πλούσιος ἀπό τόν ῞ᾼδη πού βρίσκεται πρός τόν πατριάρχη ᾿Αβραάμ. «Στεῖλε, τοῦ λέει, τό Λάζαρο πρός τούς συγγενεῖς μου, γιά νά τούς μιλήσει γιά τά ὅσα συμβαίνουν ἐδῶ, ὥστε νά μήν ἔχουν καί αὐτοί τό ἴδιο μέ μένα τέλος» (Λουκ. 16, 19-31). ᾿Επίσης στήν ᾿Αποκάλυψη οἱ εἴκοσι τέσσερις πρεσβύτεροι, πού ἐκπροσωποῦν τήν ἐξ ᾿Εθνῶν καί ἐξ ᾿Ιουδαίων οὐράνια ᾿Εκκλησία τῶν κεκοιμημένων, παρουσιάζονται νά λατρεύουν τόν Θεό ἔχοντας πλήρη ἐπίγνωση, ταπείνωση καί εὐγνωμοσύνη (᾿Αποκ. 4, 8-14). Καί στή Μεταμόρφωση, ὁ Μωυσῆς, ὁ ὁποῖος ἦταν κεκοιμημένος, συνομιλεῖ μέ τόν Κύριο. ᾿Αλλά ἡ ψυχή μετά τό θάνατο διατηρεῖ, ὄχι μόνο τήν αὐτοσυνειδησία της, ἀλλά καί τήν ὑπόστασή της, τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά πού τήν διακρίνουν ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους• «Εἰ γὰρ καὶ χωρίζεται ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ θανάτῳ, ἀλλ᾿ ἡ ὑπόστασις ἀμφοτέρων μία καὶ ἡ αὐτή ἐστιν• μένει τό τε σῶμα καὶ ἡ ψυχή, ἀεὶ μία τὴν ἀρχὴν τῆς ἑαυτῶν ἔχοντα ὑπάρξεώς τε καὶ ὑποστάσεως, εἰ καὶ χωρισθῶσιν ἀλλήλων»11. Δηλαδή• ῎Αν καί χωρίζεται ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό σῶμα του, τή στιγμή τοῦ θανάτου του, παραμένει ὅμως ἡ μία καί ἡ αὐτή ὑπόσταση καί γιά τά δύο. Μένει δηλαδή καί τό σῶμα καί ἡ ψυχή πάντοτε ἔχοντας μίαν ἀρχή τῆς ὑπάρξεως καί ὑποστάσεώς τους.19 Γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς, ἐπειδή δέν καταργεῖται ἡ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου, καί στήν παραβολή τοῦ Λαζάρου ἀναφέρεται ὅτι ὁ πλούσιος εἶδε τό Λάζαρο στούς κόλπους τοῦ ᾿Αβραάμ. Δέν εἶπε, «εἶδε τήν ψυχή τοῦ Λαζάρου, ἀλλά τό Λάζαρο», μέ τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά του καί τόν ἀναγνώρισε12. Λέγεται ὅτι μετά τό χωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, ἐπακολουθεῖ «μερική κρίση» τῆς ψυχῆς. Εἶναι ἄλλη ἡ μερική καί ἄλλη ἡ γενική κρίση πού θά γίνει στή Δευτέρα Παρουσία; «᾿Απόκειται ἅπαξ τοῖς ἀνθρώποις ἀποθανεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις (῾Εβρ. 9, 27). Οἱ θεόπνευστοι Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας, ἑρμηνεύοντας τούς λόγους τῆς ῾Αγίας Γραφῆς, τονίζουν μέ τή διδασκαλία τους ὅτι «μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀποδημίαν παραστησόμεθα βήματι φοβερῷ καὶ λόγον δώσομεν τῶν πεπραγμένων ἁπάντων»13. Μέ τή «μερική» αὐτή κρίση, γίνεται καί ὁ διαχωρισμός τῶν δικαίων καί τῶν ἁμαρτωλῶν ψυχῶν, ὅπως ἀναφέρει ὁ ὅσιος πατέρας μας Γρηγόριος Νύσσης, παρατηρώντας ὅτι μετά τό θάνατο, ὅσοι εἶχαν ζήσει στόν παρόντα βίο μέ ἀρετή, καταφεύγουν στούς κόλπους τοῦ ᾿Αβραάμ, ἐνῶ οἱ ἁμαρτωλοί πηγαίνουν στόν ῞Αδη πού εἶναι «κατάστασις ἀειδὴς καὶ ἀσώματος». Εἶναι τόπος νοητός, διότι ἡ ἀσώματη φύση δέν ἔχει σχῆμα γιά νά περιχωρηθεῖ σωματικῶς καί γι᾿ αὐτό «οὐ σωματικῶς περιέχεται, ἀλλὰ νοητῶς». Καί παραμένουν σ᾿ αὐτή τήν κατάσταση οἱ ψυχές «τῇ προσδοκίᾳ τῆς μελλούσης Κρίσεως», περιμένοντας τήν μέλλουσα Κρίση. Εἶναι δυνατόν νά βελτιωθεῖ ἡ θέση τῆς ψυχῆς καί νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τήν Κόλαση ὅταν βρίσκεται σ᾿ αὐτή τήν κατάσταση τῆς προσμονῆς τῆς ἀναστάσεως τῶν σωμάτων; ῾Η ᾿Εκκλησία ἀνέκαθεν προσφέρει τή θυσία τῆς Θείας Εὐχαριστίας «ὑπέρ τῶν πίστει ἀναπαυσαμένων», ὑπέρ ἐκείνων δηλαδή πού «ἐκοιμήθησαν» μέ πίστη στόν Τριαδικό Θεό καί στήν αἰώνια ζωή. ῾Ο ἅγιος Κύριλλος ῾Ιεροσολύμων λέει ὅτι «πιστεύομεν μεγίστην ὄνησιν ἔσεσθαι ταῖς ψυχαῖς ὑπέρ ὧν ἡ δέησις ἀναφέρεται τῆς ἁγίας προκειμένης θυσίας»14. Δηλαδή πιστεύουμε ὅτι οἱ ψυχές, ὑπέρ τῶν ὁποίων δεόμαστε κατά τήν ὥρα τῆς ἁγίας θυσίας τοῦ Χριστοῦ, ἔχουν μεγάλη ὠφέλεια καί ἀνακούφιση. Καί ὁ ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος ὑποστηρίζει ὅτι δέν νομοθετήθηκε εἰκῇ καί ὡς ἔτυχε ἀπό τούς ἁγίους ἀποστόλους νά μνημονεύονται «οἱ ἀπελθόντες καί κεκοιμημένοι» τήν ὥρα πού τελοῦνται τά φρικτά μυστήρια, διότι ὅταν «λαός ὁλόκληρος χεῖρας ἀνατείνῃ, τῆς θυσίας προκειμένης, θά δυσωπήσῃ παρακαλῶν τόν Θεόν»15. ῾Ο ἴδιος ὅμως πατέρας τονίζει συγχρόνως ὅτι δέν ἔχει ἐλπίδα ἐκεῖνος πού φεύγει ἀπό αὐτή τή ζωή γεμάτος ἁμαρτήματα, ἀμετανόητος, καί πηγαίνει στόν ῞ᾼδη, ἐκεῖ ὅπου δέν ἔχει τή δυνατότητα νά ἐξαλείψει πλέον τά ἁμαρτήματά του. Γι᾿ αὐτό ὁμιλεῖ, ὄχι γιά ἀπαλλαγή ἀπό τήν Κόλαση, ἀλλά γιά τή δυνατότητα «τοῦ γενέσθαι κούφην τήν κόλασιν», νά ἀνακουφισθεῖ λίγο ὁ ἄνθρωπος πού ἔφυγε μέσα στίς ἁμαρτίες ἀμετανόητος. ᾿Εμεῖς βέβαια δέν γνωρίζουμε ποιός ἔφυγε ἀμετανόητος, γι᾿ αὐτό ὀφείλουμε νά προσευχόμαστε μέ τήν ἴδια ἐλπίδα γιά ὅλους. Στό βίο τοῦ ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου βρίσκουμε μιά τέτοια θέση. ῞Οταν ὁ ἅγιος Μακάριος συνάντησε στήν ἔρημο τό κρανίο ἑνός ἱερέως τῶν εἰδώλων καί τό ρώτησε ἄν ὠφελοῦν οἱ προσευχές μας ὅσους βρίσκονται στήν Κόλαση, τό κρανίο μίλησε ὡς ἐκ θαύματος καί τοῦ ἀπάντησε• «῞Οποια ὥρα σπλαγχνιστεῖς αὐτούς πού εἶναι στήν Κόλαση καί προσευχηθεῖς γι᾿ αὐτούς, παρηγοροῦνται λίγο»16. Γι᾿ αὐτό, ὅπως λέει ὁ ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος «μὴ ἀποκάμωμεν τοῖς ἀπελθοῦσι βοηθοῦντες καὶ προσφέροντες ὑπὲρ αὐτῶν εὐχάς• καὶ γὰρ τὸ κοινὸν τῆς οἰκουμένης κεῖται καθάρσιον»17. Δηλαδή• ῎Ας μήν κουραστοῦμε καί ἄς μήν ἀποκάμουμε νά βοηθοῦμε τούς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας καί νά προσευχόμαστε γι᾿ αὐτούς, διότι (στή θεία Λειτουργία) ἔχουμε μπροστά μας τόν Χριστό• «τὸ κοινὸν τῆς οἰκουμένης καθάρσιον».

Τι σημαίνει "ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ";

Ό,τι και όσα αν προσπαθήσουμε να αναφέρουμε για το Θεό δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προσδιορίσουμε και να καταλάβουμε αυτό που είναι ο Θεός. Θα είναι μια πράξη παιδική σαν αυτή που κάνουν τα παιδιά στις παραλίες το καλοκαίρι. Παίρνουν ένα κουβαδάκι και προσπαθούν με αυτό να βγάλουν τη θάλασσα στη στεριά αλλά δεν τα καταφέρνουν. Ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει: ¨Απειρον το Θείον και ακατάληπτον και τούτο μόνον καταληπτόν η απειρία και η ακαταληψία. Είναι άπειρος και ακατάληπτος ο Θεός και εκείνο που καταλαβαίνουμε εμείς είναι ότι είναι άπειρος και ακατάληπτος. Ο Χριστός στη Σαμαρείτισσα λέει ότι ο Θεός είναι Πνεύμα και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν. Ότι δηλαδή ο Θεός είναι Πνεύμα και αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη του Πνεύματος, που φανερώνει την αλήθεια (Ιω. 4,24). Πατέρας, Υιός και Αγιο Πνεύμα. Σύμφωνα με την χριστιανική πίστη ο Θεός είναι ο ΩΝ, ο υπάρχων, ο Κύριος και δημιουργός όλων των νοερών και υλικών δημιουργημάτων που φανερώθηκε (αποκαλύφθηκε) στον κόσμο με τρείς υποστάσεις. (Πατέρας, Υιός και Αγιο Πνεύμα). Και τα τρία πρόσωπα μαζί φανερώνονται για πρώτη φορά κατά τη βάπτιση του Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό. Ο Ιησούς Χριστός το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι ο Υιός ο αγαπητός, ο μονογενής, που γενιέται από τον Πατέρα, χωρίς μητέρα, αχρόνως και εν χρόνω από την Υπεραγία Θεοτόκο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, δηλαδή Θεάνθρωπος. Με το μυστήριο της σαρκώσεως, σταυρώσεως και αναστάσεώς Του ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά του θανάτου και τον λυτρώνει από τον διάβολο και την αμαρτία. Με την ανάληψή Του, ανεβάζει την ανθρώπινη φύση στον Πατέρα και την τοποθετεί εκεί που ήταν το πρότερον, στην κατάσταση πρίν από την πτώση των πρωτοπλάστων. Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που τώρα εργάζεται στη Εκκλησία και τελειώνει (καθαγιάζει) τα μυστήρια. Ο χριστιανός το δέχεται αρχικά στο μυστήριο του χρίσματος. Εκεί λαμβάνει όλες τις δωρεές Του τις οποίες, εάν θελήσει να αξιοποιήσει, μπορεί να καταξιωθεί της μεγάλης χάριτος που είναι η κοινωνία με τον Αγιο Θεό και τελικά η προσωπική του θέωση κατά χάρη και ο Αγιασμός. Εχουν προσπαθήσει πολλοί και έχουν γραφτεί πολλά για τον Αγιο Θεό. Η υπόθεση όμως είναι πολύ προσωπική. Ο καθένας μας νοιώθει μέσα του την παρουσία του Θεού μυστικά και δεν μπορεί να την εκφράσει με λόγια. Για το λόγο αυτό και εμείς ας αφήσουμε τον ίδιο τον Άγιο Θεό να αποκαλυφθεί μέσα μας και ας προσπαθήσουμε να τον αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο του κάθε αδελφού μας. Ο άνθρωπος σαν εικόνα του Θεού δείχνει το δημιουργό του. Αν προσέξουμε με προσοχή τον αδελφό, εκεί θα δούμε και τον τεχνίτη, τον δημιουργό. Εξ άλλου, ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι όποιος λέει ότι αγαπάει τον Θεό που δεν τον βλέπει και μισεί τον αδελφό που είναι δίπλα του είναι ψεύτης (Ιωάνν. 4,20).

ΟΙ ΝΗΣΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ.

Δύο λόγια για την νηστεία Η νηστεία αδελφέ είναι εντολή του Θεού. Η πρώτη και η πιο παλιά από όλες. Την έδωσε στούς πρωτοπλάστους μέσα στον παράδεισο,για να μπορέσουν να προφυλαχθούν οι πρωτόπλαστοι από επικίνδυνο και πρόωρο χρίση του δέντρου της γνώσεως . Έδωσε σε αυτούς εντολή ο καλός θεός να μην φάνε ( να νηστέψουν δηλαδή) από αυτό το δέντρο, έως ότου με την άσκηση και την τελείωση που από αυτήν θα προέλθει ,να γίνουν ώριμοι. Αυτοί όμως με την σύσταση του διαβόλου και την δική τους ελευθερία,παράκουσαν την εντολή του θεού και εξετροχιάσθηκαν από την οδό της τελειώσεως ,και ήταν αδύνατο πλέων να φτάσουν στην αθανασία και την θέωση για την οποίαν ήταν πλασμένοι. Η νηστεία έκτοτε θεωρείτε βασικό «εργαλείο» στην καταπολέμηση του διαβόλου και του κακού εαυτού μας ...; Ο Χριστός μας , τόνισε ακόμη περισσότερο την αξία της νηστείας. Είπε: "Το γένος τούτο ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία" . Δηλ. με τη νηστεία πολεμάμε τον διάβολο και νικάμε τις πονηρίες του καθώς και γίνεται ευαίσθητη η ανθρώπινη μας φύση στην αγάπη Του και στη χάρη Του. Δεν μπορούμε να λεγόμαστε Χριστιανοί και να λέμε ότι αγαπάμε το Χριστό ,όταν δεν τηρούμε τις εντολές Του ...;και μάλιστα την πρώτη από όλες. Η νηστεία που προηγείται Πάσχα ,Χριστουγέννων μας βοηθάει ακόμη για να ζήσουμε και να βιώσουμε στην ύπαρξη μας το γεγονός της κάθε εορτής. Μην ξεχνάμε επίσης πως μαζί με την νηστεία των τροφών πρέπει να φροντίζουμε και για την νηστεία των παθών μας ,σε πολλούς δε ύμνους τις Εκκλησίας μας καθώς και στην Πατερική πρακτική θεωρείτε ολοκληρωμένη η νηστεία μας μόνο, όταν φροντίζουμε απαραίτητα και για τα δύο, και την νηστεία των τροφών και την νηστεία των παθών. Έτσι λοιπόν, οι Άγιοι μας καθόρισαν εμπνεόμενοι από το άγιο Πνεύμα για την ζωή των Χριστιανών ,όσο αφορά το φαγητό ,στο τι πρέπει να τρώμε την κάθε ημέρα και εποχή. Για την νηστεία των παθών καλό είναι να μην κάνει ο καθένας όπως αυτός νομίζει ,αλλά να αφεθεί στην διάκριση και να συμβουλεύετε τον πνευματικό του πατέρα ,τον ( εξομολόγο του δηλαδή.) Ας ακούσουμε δυο χαρακτηριστικούς λόγους των αγίων Βασιλείου του Μεγάλου και του οσίου Ηλία για την πραγματική νηστεία. Λέει ο Άγιος Βασίλειος : ''MΗΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙΣ όμως το καλό της νηστείας μόνο στην αποχή από το φαγητό. Γιατί πραγματική νηστεία είναι μόνο να μην κάνεις τίποτε άδικο. "ΝΑ Λύνεις κάθε δεσμό αδικίας". Συγχώρησε τον πλησίον σου για το κακό που σου έκανε και ξέχασε αυτά πού σου χρωστάει. "Η νηστεία σας να είναι καθαρή απο δικαστικές πράξεις και προστριβές." Κρέας δέν τρως αλλά κατασπαράζεις τον αδελφό σου. Νηστεύεις το κρασί αλλα εισαι σπάταλος στις αδικίες. Περιμένεις να έρθει το βράδυ για να φάς αλλά ξοδεύεις ολη την ημέρα σου στα δικαστήρια. " Αλοίμονο σε κείνους που δεν μεθάνε απο κρασί αλλα απο τις αδικίες. ΝΟΜΙΖΩ λοιπόν οτι καμιά συμβουλή δεν μπορεί να αγγίξει τόσο την ψυχή του λαίμαργου και να τον αλλάξει οσο και μια τυχαία μόνο συνάντηση με τον εγκρατή. Και μού φαίνεται πως αυτό σημαίνει να τρως και να πίνεις με τέτοιο τροπο που να αποτελεί τιμή για το Θεό, ώστε ακόμα και στο τραπέζι να λάμπει η ζωή μας ενα καλό εργο, και να δοξάζεται ο ουράνιος Πατέρας μας. '' Λέει ο όσιος Ηλίας: Μερικοί προσέχουν πολύ την είσοδο των φαγητών ,αλλά αδιαφορούν για την έξοδο των λόγων .Δεν έχουν μάθει να διώχνουν την οργή απ'; την καρδιά τους ,και την επιθυμία από την σάρκα τους ,όπως λέει ο Εκκλησιαστής ,όμως έτσι μόνο κτίζεται η καθαρή καρδιά από το Πνεύμα που ανακαινίζει. Έτσι λοιπόν οι νηστείες της εκκλησίας έχουν αναλυτικά : Α) Hμέρες αυστηρής νηστείας: Είναι η Tετάρτη και η Παρασκευή όλου του χρόνου και ιδιαίτερα των περιόδων νηστείας (σαρακοστών). Νηστεία σημαίνει, φαγητό xωρίς λάδι,(πάντα βέβαια σύμφωνα και με την υγεία και την αντοχή κάποιου και φυσικά την συμβουλή του πνευματικού του ιερέα ). Την Παρασκευή νηστεύουμε επειδή Παρασκευή σταυρώθηκε ο Κύριος, σταυρώvουμε με την νηστεία μας τον κακό εαυτό μας, για να μας ελεήσει τους ανάξιους, όπως ελέησε τον σταυρωμένο ευγνώμονα ληστή. Την Tετάρτη για να θυμόμαστε ότι ένας φίλος του Τον πρόδωσε ημέρα Τετάρτη, και να το συνειδητοποιούμε ότι κι εμείς, παρ' ότι είμαστε φίλοι Του, είναι δυνατό, αν δεν προσέχουμε και δεν αγωνιζόμαστε , να Τον προδώσουμε. 'Όταν τις ημέρες που έχουμε χρέος να κάνουμε αυστηρή νηστεία συμπέσει κάποια εορτή, γίνεται "κατάλυση" (δηλ. χαλάρωση της νηστείας): Αν είναι εορτή αγίου τρώμε λάδι, αν είναι εορτή της Παναγίας ή του Προδρόμου τρώμε ψάρι. Οι ημέρες :Δευτέρα, Tρίτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή είναι ημέρες καταλύσιμες, δηλ. τρώμε απ' όλα ό,τι Θέλουμε, εκτός από τις περιόδους νηστειών. Το Σάββατο και την Κυριακή δεν επιτρέπεται ποτέ να γίνει αυστηρή νηστεία, δηλ. χωρίς λάδι. 'Όλο το xρόνo ένα μόνο Σάββατο νηστεύουμε το λάδι, δηλ. το Μεγάλο Σάββατο, επειδή την ημέρα αυτή ο Xριστός είναι σωματικά στον τάφο και η ψυχή Του έχει κατέβει στον Άδη να αναστήσει τον προπάτορα Αδάμ. β) Σαρακοστές είναι οι εξής: Α. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή: Aρχίζει την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει την Κυριακή της Αναστάσεως. Είναι η πιο αυστηρή νηστεία όλου του χρόνου. Γίνεται προς τιμήν του Χριστού και ιδίως του Πάθους Του για μας. Κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή γίνονται οι εξής καταλύσεις: ΄Οποια μέρα και αν πέσει του Ευαγγελισμού τρώμε ψάρι, και των αγίων 40 Μαρτύρων τρώμε λάδι. Το ίδιο και στις 26 Μαρτίου εορτή της Συνάξεως αρχαγγέλου Γαβριήλ. Β. Η νηστεία της Σαρακοστής των Χριστουγέννωv: Από 15 Νοεμβρίου μέχρι και 24 Δεκεμβρίου. Κατά την νηστεία αυτή τρώμε ψάρι (όλες τις ημέρες πλην Τετάρτης και Παρασκευής) από την αρχή μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου (του Αγίου Σπυρίδωνα). Η Νηστεία της Παναγίας: Από 1 Αυγούστου μέχρι και 14 Αυγούστου. Νηστεύουμε προς τιμήν της Παναγίας και για την ψυχή μας. (Επειδή και η Παναγία νήστεψε 15 ημέρες, πριν από την Κοίμησή της για την ψυχή της σύμφωνα με την παράδοση ) Αν εκείνη νήστεψε για την ψυχή της, τι πρέπει να κάνουμε εμείς; Η νηστεία είναι αυστηρή. Ψάρι τρώμε μόνο στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας (6 Αυγούστου). 4. Νηστεία των Αγίων Αποστόλων: Από την Δευτέρα μετά την Kυριακή των Αγίων Πάντων μέχρι τις 28 Ιουνίου. Συνήθως η νηστεία αυτή είναι πολύ μικρή. Νηστεύουμε Τετάρτη και Παρασκευή. 'Όλες τις άλλες ημέρες, τρώμε αν θέλουμε ψάρι, μέχρι τις 24 Ιουνίου (Γενέθλιον του Προδρόμου). Από 25 μέχρι 28 Ιουνίου νηστεύουμε αυστηρότερα προς τιμήν των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Αν η εορτή της Παναγίας (15 Αυγούστου) και των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου) πέσουν ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, τρώμε μόνο ψάρι. Αν πέσουν οποιαδήποτε άλλη ημέρα τρώμε από όλα. Γ) Αυστηρή Νηστεία κάνουμε και στις εξής ημέρες: 5 Ιανουαρίου (Παραμονή Θεοφανείων). 14 Σεπτεμβρίου (Ύψωση του Τιμίου Σταυρού), γιατί είναι κάτι το ανάλογο με την Μεγάλη Παρασκευή. 29 Αυγούστου (αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Προδρόμου) σε ένδειξη πένθους για την άδικη θανάτωση του αγιοτέρου ανθρώπoυ της παγκόσμιας Ιστορίας (Aνώτερη από τον Πρόδρομο είναι μόνο η Παναγία). Αν οι τρεις αυτές ημέρες τύχουν Σάββατο ή Kυριακή, τρώμε λάδι. Ξανά υπογραμμίζουμε: ένα Σάββατο νηστεύουμε το λάδι, το Μ. Σάββατο, και καμιά Kυριακή!!! Γιατί η Kυριακή είναι εορτή χαρμόσυνη, εορτή της Ανάστασης του Χριστού. δ) Περίοδοι Απολυτές. Η Εκκλησία δεν καθώρισε μόνο περιόδους νηστείας, καθώρισε και περιόδους "απολυτές" , που τρώμε από όλα, όλες τις ημέρες και την Tετάρτη και την Παρασκευή. Τέτοιες περίοδοι είναι οι εξής: 1. Το Δωδεκαήμερο. Δηλ. από 25 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Iανουαρίου, με εξαίρεση την παραμονή των Θεοφανείων, που νηστεύουμε . 2. Η Διακαινήσιμος, δηλ. η εβδομάδα του Πάσχα. 3. Η εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή (μέχρι των αγίων Πάντων). 4. Οι τρεις εβδομάδες που προηγούνται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (Απόκριες). Κατά τις 3 αυτές εβδομάδες έχουμε μια ποικιλία διατάξεων, που είναι οι εξής: - Την πρώτη εβδομάδα (του Τελώνου και Φαρισαίου) τρώμε όλες τις ημέρες από όλα. - Την δεύτερη εβδομάδα ( από του Ασώτου μέχρι των Απόκρεω ) τρώμε από όλα, αλλά νηστεύουμε την Τετάρτη και την Παρασκευή χωρίς λάδι. - Την Τρίτη εβδομάδα, της Τυρινής, τρώμε από όλα τα άλλα εκτός από κρέας, όλες τις ημέρες΄ τρώμε και την Tετάρτη και την Παρασκευή. Πηγή:http://www.imerovigli.org

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ.

Τα βιβλία της Καινής Διαθήκης άρχισαν να γράφονται είκοσι περίπου έτη μετά την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, το τελευταίο από αυτά συγγράφηκε περί το 90 μ.Χ.. Έως ότου λοιπόν γραφούν όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και αποτελεσθεί ο Κανόνας (η συλλογή των βιβλίων) της Κ. Διαθήκης, η διδασκαλία του Κυρίου και των Αποστόλων παραδιδόταν από στόμα σε στόμα προφορικά. Επιπλέον στα Ευαγγέλια και τα άλλα βιβλία της Κ. Διαθήκης δεν γράφτηκαν όλα όσα δίδαξε και είπε και έκανε ο Κύριος. Όπως γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, υπάρχουν ακόμη:«καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ’ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία» (Ιωάν. κα΄25). Είναι , λέει, τόσο πολλά αυτά που έκανε και είπε ο Ιησούς Χριστός, ώστε, εάν γράφονταν ένα-ένα λεπτομερώς δεν θα χωρούσαν όλα τα βιβλία του κόσμου. Γραπτώς αλλά και προφορικώς λοιπόν παραδόθηκαν από τους αγίους Αποστόλους στους διαδόχους τους και από εκείνους στους δικούς τους διαδόχους και έφθασαν μέχρι σε μας αυτές οι διδασκαλίες. Σαφώς το γράφει αυτό ο απόστολος Παύλος προς τους Χριστιανούς με τα εξής: «Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου (προφορικώς) εἴτε δι’ ἐπιστολῆς (γραπτώς) ἡμῶν» (Β΄ Θεσσαλ. β΄ 15). Αποτελούν οι άγραφες αυτές και προφορικώς παραδεδομένες αποστολικές διδασκαλίες μαζί με τα θεόπνευστα βιβλία, που συνέγραψαν οι μαθητές και Απόστολοι του Κυρίου, τη λεγόμενη Ιερά Αποστολική Παράδοση, η οποία είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας της Ορθοδόξου Πίστεως. Αυτή η άγραφη καταρχάς ιερή Αποστολική Παράδοση λίγο-λίγο στους κατόπιν αιώνες συστηματοποιήθηκε από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας και διατυπώθηκε γραπτώς και περιλήφθηκε στους δογματικούς όρους και τους κανόνες των αγίων Οικουμενικών Συνόδων. Σε τούτο συντέλεσε και το ότι με την πάροδο των ετών άρχισαν να διαδίδονται μεταξύ των Χριστιανών εσφαλμένες και ψευδείς διδασκαλίες. Τότε λοιπόν οι Επίσκοποι της Εκκλησίας μαζεύονταν και συγκροτούσαν Οικουμενικές Συνόδους. Με οδηγό τη γραπτή διδασκαλία της Αγίας Γραφής και τη γραπτή ή άγραφη διδασκαλία της Αποστολικής Παραδόσεως, υπό την έμπνευση, το φωτισμό και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος εξέταζαν τις νεοφανείς αιρετικές διδασκαλίες και καταδείκνυαν το ψεύδος και την πλάνη που υπήρχαν σε αυτές και τις καταδίκαζαν. Έτσι διατύπωναν βάσει της Αγίας Γραφής και της Αποστολικής Παραδόσεως τα δόγματα και τους όρους της Πίστεως. Κάθε διδασκαλία, η οποία δεν ήταν σύμφωνη προς όσα οι άγιοι Απόστολοι δίδαξαν είτε γραπτώς είτε προφορικώς, καταδικαζόταν. Με τον τρόπο αυτόν, η Ιερή Παράδοση πλουτιζόταν τώρα πλέον με τις εν Αγίω Πνεύματι αποφάσεις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων. Στις Οικουμενικές Συνόδους έλαβαν μέρος μεγάλοι της Εκκλησίας Πατέρες, όπως ο Μέγας Αθανάσιος στην πρώτη το 325 μ.Χ. στη Νίκαια, ο Θεολόγος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός στη δεύτερη το 381 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη κλπ.. Αλλά και όταν αυτοί για οποιονδήποτε λόγο δεν ήταν παρόντες, λαμβάνονταν σοβαρά υπόψιν τα συγγράμματά τους και η διδασκαλία τους μέχρι σημείου, ώστε ολόκληρη η έκτη Οικουμενική Σύνοδος να υιοθετεί γνώμες και κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου και να γράφει στον 102ο κανόνα της ότι διατυπώνει την απόφασή της: «καθώς ὁ ἱερός ἡμᾶς ἐκδιδάσκει Βασίλειος». Τοιουτοτρόπως η Ιερά Παράδοση βάσει πάντοτε της Αγίας Γραφής και της Αποστολικής Παραδόσεως και της λατρευτικής ζωής της ολοένα αναπτυσσομένης Εκκλησίας ολοκληρώθηκε και συμπληρώθηκε τον όγδοο αιώνα με την έβδομη Αγία και Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 787 μ.Χ.. Έτσι σύμφωνα με τη ζωή της Εκκλησίας και τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και της Αποστολικής Παραδόσεως απαρτίσθηκε η ιερή Εκκλησιαστική Παράδοση, η οποία περιλαμβάνει και μερικά τα οποία δεν αναφέρονται μεν συγκεκριμένα στην Αγία Γραφή, είναι όμως σύμφωνα με τη διδασκαλία της. ΤΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ Η ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ Η Ιερή Παράδοση περιέχει ό,τι διαλαμβάνει και διδάσκει και η Αγία Γραφή, αλλά και κάτι περισσότερο, μερικά που, όπως και παραπάνω είπαμε, δεν τα έχει η Αγία Γραφή. Να αναφέρουμε μερικά προς κατατόπισή μας. Το να κτίζουμε τις εκκλησίες μας και να προσευχόμαστε κατά Ανατολάς δεν το λέει η Γραφή, είναι της Παραδόσεως. Ομοίως το να κάνουμε το σημείο του Σταυρού, και αυτό της Παραδόσεως είναι. Η τέλεση του Βαπτίσματος, όπως γίνεται, η ευλογία του ύδατος της ιερής κολυμβήθρας, ο νηπιοβαπτισμός, η χρίση του βαπτιζομένου με άγιο έλαιο, η τριττή κατάδυση στο νερό της κολυμβήθρας, η χρίση και σφράγιση του βαπτισθέντος με το Άγιο Μύρο, της Παραδόσεως είναι και αυτά. Από την Παράδοση επίσης είναι ο τρόπος, κατά τον οποίο τελείται η θεία Λειτουργία, όπως και οι διάφοροι λειτουργικοί τύποι, οι ευχές της αγίας Αναφοράς και του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, ο τρόπος της κοινωνίας των πιστών. Ακόμη οι νεκρώσιμες ακολουθίες, τα μνημόσυνα, τα μνημονεύματα ζώντων και τεθνεώτων και άλλα. Όλα αυτά τα διδασκόμαστε από την άγραφη, όπως ήταν στην αρχή, Παράδοση. Και για τα μνημόσυνα λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Οὐκ εἰκῆ ταῦτα (όχι δηλαδή τυχαία και άσκοπα) ἐνομοθετήθη ὑπό τῶν Ἀποστόλων τό ἐπί τῶν φρικτῶν μυστηρίων μνήμην γίνεσθαι τῶν ἀπελθόντων». Αυτή λοιπόν η Ιερή Παράδοση, η οποία περιλαμβάνει την Αποστολική Παράδοση και την Εκκλησιαστική Παράδοση, είναι η δεύτερη πηγή της Ορθοδόξου πίστεως. Σαν επίλογος και επισφράγιση τρόπον τινά της Ιερής Παραδόσεως τέθηκαν από την έβδομη Οικουμενική Σύνοδο οι εξής λόγοι: «Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν… ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν… Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν οἰκουμένην ἐστήριξε». Την Ιερή αυτή Παράδοση, έτσι όπως διαμορφώθηκε οριστικά και τελικά και έκλεισε με την έβδομη Οικουμενική Σύνοδο, μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ως πηγή της διδασκαλίας της γνήσια και ισόκυρη της Αγίας Γραφής. Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Διότι οι μεν Προτεστάντες έχουν απορρίψει τελείως την Ιερή Παράδοση και αρκούνται μόνο στην Αγία Γραφή. Και επειδή δεν έχουν ως οδηγό της ερμηνείας της Αγίας Γραφής την Ιερή Παράδοση, έχουν περιπέσει σε πλήθος κακοδοξιών και είναι διηρημένοι σε εκατοντάδες κοινοτήτων και παραφυάδων. Οι δε Ρωμαιοκαθολικοί (Παπικοί) και μετά την έβδομη Οικουμενική Σύνοδο πρόσθεσαν νέα δόγματα, τα οποία ή είναι σαφώς αντίθετα προς την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοση (όπως είναι το δόγμα τους ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται «και εκ του Υιού», το περίφημο filioque), ή δεν μαρτυρούνται και δεν στηρίζονται ούτε στην Αγία Γραφή ούτε στην Ιερή Παράδοση των οκτώ πρώτων αιώνων. Μόνο λοιπόν η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τις δύο αυτές θείες και ουράνιες πηγές της διδασκαλίας της, την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοση. Και η μεν Αγία Γραφή είναι γνωστή σε όλους. Της δε Ιερής Παράδοσης συντομότατη και περιληπτική έκθεση είναι το ιερό Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω».

ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ;

Η εταιρεία «Σκοπιά» από τον πρώτο ακόμη ιδρυτή της, τον Κάρολο Ρώσσελ, διδάσκει ότι ο Χριστός είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Και παλαιότεροι αιρετικοί, μη δεχόμενοι τον Λόγον ως υπόσταση και δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος, προκειμένου να ερμηνεύσουν αγιογραφικά χωρία, τα αναφερόμενα στην προ της ενανθρωπίσεως ύπαρξη του Χριστού, τον ταύτιζαν με τον Αρχ. Μιχαήλ. Ο Ρώσσελ παρέλαβε την διδασκαλία αυτή από τους Αντβεντιστάς, στους οποίους ανήκε πριν δημιουργήσει την δική του ομάδα. Μέχρι τώρα η οργάνωση των ΜτΙ έχει ειπεί τα κάτωθι αντιφατικά για το θέμα αυτό: Ο Χριστός είναι ανώτερος των αγγέλων κατά μία βαθμίδα και μέτοχος της θείας φύσεως του Ιεχωβά (Α΄ τόμ. Γραφικών Μελετών, σελ. 200-201). Ο Χριστός είναι αρχάγγελος, ο αρχ. Μιχαήλ, ο πρώτος των αγγέλων (Ε΄ τόμ. Γ.Μ., σ. 101). Ο αρχ. Μιχαήλ είναι ο Πάπας, οι άγγελοι δε του Μιχαήλ είναι οι επίσκοποι του Πάπα (Ζ΄ τόμ. Γ.Μ., σ. 236). Ο Πάπας είναι ο Αντίχριστος, ο άνθρωπος της ανομίας (Β΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 330-407). Ο Πάπας είναι ο Βηλ, ο Θεός της Βαβυλώνος, τον οποίο θα τιμωρήσει ο Ιεχωβά (Δ΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 39). Το 1918 ο Ιεχωβά είχε στείλει φως, πολύ φως, κατά το οποίο ο Αββαδών, αυτό το τέρας της Αποκαλύψεως και αρχηγός των ακρίδων με το φαρμακερό κεντρί, που βγήκε από το Φρέαρ της Αβύσσου, είναι ο Διάβολος ή ο Μεθοδισμός (Ζ΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 199). Το 1970 έρχεται νέο φως από τον Ιεχωβά. Το φως του 1918 ήταν σκότος και μέσα στο σκοτάδι ο Αββαδών φαινόταν ως διάβολος.

 Όμως το νέο φως δείχνει ότι ο Αββαδών είναι ο Χριστός και οι ακρίδες, που πριν ήταν σατανάδες ή οι Μεθοδισταί, τώρα είναι οι ΜτΙ, που έχουν δόντια βρυκόλακα και ουρά σκορπιού και έρχονται να βασανίσουν, σταλμένοι από τον Ιεχωβά, όσους αρνούνται να ενταχθούν στην ανατριχιαστική και παράλογη οργάνωσή του (Σκοπιά 1-3-70, σ. 143-144). Δηλαδή ο Χριστός είναι ανώτερος των αγγέλων, είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο Μιχαήλ είναι ο Πάπας, ο Πάπας είναι ο Αντίχριστος, ο Πάπας είναι ο Βηλ, ο Αββαδών είναι ο Διάβολος, ο Αββαδών είναι ο Χριστός… *** Κατά τους Χιλιαστές ο Χριστός είναι το πρώτο κτίσμα του Θεού, ο αρχάγγελος Μιχαήλ. Με όργανο τον Μιχαήλ και πιθανώς και μερικούς αγγέλους ως βοηθούς ακόμη, κατασκευάζει τον κόσμο ολόκληρο (Στ΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 21). Ετέθη ζήτημα μεταξύ Θεού και Σατανά για την διακυβέρνηση του ανθρωπίνου γένους, το καλούμενο επίμαχο ζήτημα. Ο Θεός απεδέχθη την πρόκληση του Διαβόλου, διότι δεν μπορούσε να την αρνηθεί επειδή έγινε μπροστά στους άλλους αγγέλους, και παρεχώρησε στον Διάβολο μια χρονική περίοδο 6.000 ετών για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του. Πριν παρέλθουν τα 6.000 χρόνια ζήτησε από τον Μιχαήλ, τον πρώτο και υπάκουο γιο του, να αποβάλει την αγγελική ιδιότητα, να γίνει άνθρωπος και να θυσιασθεί για την σωτηρία των ανθρώπων. Ο Μιχαήλ απεδέχθη την πρόταση του Θεού, απέβαλε προς καιρόν την αγγελική ιδιότητα, έγινε άνθρωπος για 33 ½ χρόνια.

Εχρίσθη Χριστός κατά την βάπτιση, εκήρυξε, έπαθε, εσταυρώθη, απέθανε, ετάφη. Δεν ανέστη όμως ως άνθρωπος. Είχε καταβάλει την ζωή του ως αντίστοιχο απολυτρωτικό τίμημα και, ως εκ τούτου, δεν εδικαιούτο να την ξαναπάρει. Ανεστήθη ξανά ως Αρχάγγελος Μιχαήλ, ως πνευματικό ον, εισήλθε στους ουρανούς και από το 1914 βασιλεύει και κυβερνά την παγκόσμιο οργάνωση του Ιεχωβά βοηθούμενος από τους κεχρισμένους ως συμβασιλείς και υφιερείς του. Κατά την προσφιλή τακτική των αιρετικών, οι Χιλιαστές στηρίζουν την κακοδοξία τους στα εξής χωρία της Αγίας Γραφής: Δανιήλ ιβ΄/12, 1, Αποκάλυψις, ιβ΄/12, 7, Ιούδα 9, στα οποία μνημονεύεται ο αρχάγγελος Μιχαήλ και τον οποίο θεωρούν αυθαιρέτως οι Χιλιαστές ως τον Χριστόν προ της σαρκώσεως. Ας δούμε τα χωρία καθένα χωριστά. «Και εν τω καιρώ εκείνω αναστήσεται Μιχαήλ ο άρχων ο μέγας ο εστηκώς επί τους υιούς του λαού σου» (Δανιήλ, ιβ΄/12, 1). Τα ανωτέρω λέγει στον Δανιήλ ο αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος αποκαλεί τον Μιχαήλ προστάτη των Ιουδαίων. Φαίνεται εκ τούτου ότι στον αρχ. Μιχαήλ είχε ανατεθεί η προστασία του ιουδαϊκού λαού υπό του Θεού, ο οποίος είχε ορίσει φύλακες αγγέλους για κάθε έθνος (Δαν. ι΄/10, 13, 20, Δευτερονόμιον, λβ΄/32, 8). Στα προηγούμενα κεφάλαια ο Δανιήλ αναφέρεται στον πρόδρομο και τύπο του Αντιχρίστου, στον Αντίοχο. Εδώ δι’ ενός προφητικού άλματος μεταφέρεται και στα περιστατικά της Β΄ Παρουσίας. Προλέγει την συμμετοχή του αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Β΄ Παρουσία του Κυρίου. Σύμφωνα με το Α΄ Θεσσαλονικείς, δ΄/4 16, «ότι αυτός ο Κύριος εν κελεύσματι, εν φωνή Αρχαγγέλου και εν σάλπιγγι Θεού, καταβήσεται απ’ ουρανού», και Ματθ. κε΄/25 6 «μέσον δε νυκτός κραυγή γέγονεν», άγγελος θα προηγηθεί της δευτέρας ελεύσεως του Χριστού. Ο ιερός Χρυσόστομος έτσι ερμηνεύει, ότι δηλαδή Αρχάγγελος θα κραυγάσει εν τω μέσω της νυκτός: Ιδού ο νυμφίος…

Το ίδιο λέγει και ο Θεοδώρητος• ο δε Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει «Αρχάγγελος προσφωνεί και λέγει τοις πάσιν• εγείρεσθε εις απάντησιν του Κυρίου» (Κατηχ. ιε΄/15). Κατά τους Γεώργιο Κορέσιο και Γεώργιο Σύγκελο, αυτός ο Αρχάγγελος είναι ο Άρχων Μιχαήλ, και βεβαιώνουν τούτο εκ της ανωτέρω προφητείας του Δανιήλ (Νικ. Γ΄ τόμος, σ. 36, Α΄ Θεσ. δ΄/4 16). Στο βιβλίο του Δανιήλ ο Χριστός διαστέλλεται από τον Μιχαήλ. Στα ιβ΄/12 6-7 και ι΄/10 5-6 δίδεται η περιγραφή ενός προσώπου ως Υιού ανθρώπου, η αυτή όπως στον Ιεζεκιήλ θ΄/9 4 και Αποκάλυψις α΄/1 13-15. Επίσης, στον Δανιήλ ι΄/10 13 ο Μιχαήλ αναφέρεται ως ένας εκ των πρώτων αρχόντων, ως ένας εκ των αρχαγγέλων, και στον στίχο 21 ως Άρχων, προστάτης των Εβραίων. Ο δε Χριστός χαρακτηρίζεται από τον Δανιήλ ως άρχων του στρατεύματος, ως άρχων αρχόντων, ως θέα ανθρώπου, ως Χριστός ηγούμενος, τον οποίον λατρεύουν πάντες οι λαοί, τα έθνη και οι γλώσσες• ο Χριστός είναι υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος (Εφεσίους α΄/1 21). Κατά ταύτα ο Μιχαήλ του Δανιήλ αποκλείεται να είναι ο Χριστός. «Και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανώ• ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού του πολεμήσαι μετά του δράκοντος» (Αποκ. ιβ΄/12, 7). Ο Ιωάννης περιγράφει ανωτέρω έναν πόλεμο, που διεξήχθη μεταξύ του αρχαγγέλου Μιχαήλ και των αγγέλων του, και του δράκοντος διαβόλου και των δαιμόνων του. κατά τους Χιλιαστές, ο πόλεμος αυτός έγινε το 1914, ο δε Μιχαήλ είναι ο Χριστός. Στο ανωτέρω κεφάλαιο γίνεται μνεία ενός πολέμου που διεξήχθη στους ουρανούς. Πότε έγινε;

Η Παλαιά Διαθήκη στο Ησαΐα ιδ΄/14 9-13, και Ιεζεκιήλ κη΄/28 13 και κατωτέρω, περιγράφει την πτώση του Σατανά λόγω της επάρσεώς του και την εκδίωξή του εκ του ουρανού. Στο Λουκ. ι΄/10 18 γράφει «εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα». Ο Χριστός αναφέρεται σ’ αυτήν την πτώση του Διαβόλου η οποία έλαβε χώρα προ της δημιουργίας του ανθρώπου, εφ’ όσον βρίσκουμε τον Σατανά παρασύροντα τον Αδάμ στην αμαρτία (Γένεσις β΄/2 15 και γ΄/3 15). Υπάρχει δε και σχετική παράδοση των Ιουδαίων, κατά την οποία της πτώσεως του Σατανά προηγήθη σύγκρουσις αυτού και του αρχ. Μιχαήλ. Νικητής ανεδείχθη ο Μιχαήλ και ο διάβολος έπεσε συντετριμμένος από τον ουρανό στην γη. Την πτώση αυτή πιθανώς υπονοεί και ο Δαβίδ στον Ψαλμό πα΄/81 7: «Υμείς δε ως άνθρωποι αποθνήσκετε. Και ως είς των αρχόντων πίπτετε», το οποίο ερμηνεύων ο Δίδυμος λέγει «Αποθνήσκετε δε ου μόνον τον κοινόν και φυσικόν θάνατον, αλλά και τον επόμενον τη αμαρτία πίπτοντες παραπλησίως τω πεσόντι ενί των αρχόντων, ούτε δε εστίν Διάβολος, εύρηται γαρ περί αυτού• πώς εξέπεσεν εκ του ουρανού ο εωσφόρος ο πρωΐ ανατέλλων» (Ησαΐας, ιδ΄/14 12).

 Ηττήθη ο Διάβολος, αλλά η πάλη δεν έπαυσε. Συνεχώς οι δυνάμεις του κακού εκπροσωπούμενες υπό του Σατανά, βάλλουν κατά των δυνάμεων του καλού, εκπροσωπουμένων εδώ υπό του Μιχαήλ. Τελικώς συντρίβεται ο Διάβολος σ’ αυτόν τον αγώνα, που διεξάγεται χάριν του αρνίου. Στους στίχ. Αποκ. ιβ΄/12 10-11 «Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εν τω ουρανώ λέγουσαν• άρτι εγένετο η σωτηρία και η δύναμις και η βασιλεία του Θεού ημών και η εξουσία του Χριστού αυτού, ότι εβλήθη ο κατήγορος των αδελφών ημών, ο κατηγορών αυτών ενώπιον του Θεού ημών ημέρας και νυκτός. Και αυτοί ενίκησαν αυτόν διά το αίμα του αρνίου και διά τον λόγον της μαρτυρίας αυτών…», λέγεται ότι ο πόλεμος διεξήχθη χάριν του αίματος του αρνίου, χάριν του Χριστού. Από ποιους διεξήχθη; Από τον Μιχαήλ και τους αγγέλους του. Επομένως διακρίνεται ο Χριστός του Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ είναι άγγελος, ο δε Χριστός είναι το εσφαγμένον αρνίον. «Ο δε Μιχαήλ ο αρχάγγελος ότε τω διαβόλω διακρινόμενος διελέγετο περί του Μωυσέως σώματος ουκ ετόλμησε κρίσιν επενεγκείν βλασφημίας, αλλ’ είπεν• επιτιμήσαι σοι Κύριος»(επιστολή Ιούδα, στίχ. 9).

Με τον ανωτέρω λόγο του ο απόστολος Ιούδας θέλει να φανερώσει ότι ουδ’ αυτός ο αρχάγγελος Μιχαήλ, τον οποίο ο Θεός είχε καταστήσει προστάτη του ιουδαϊκού λαού και του είχε αναθέσει την ταφή του σώματος του Μωυσέως, όπως μας πληροφορεί το βιβλίο απόκρυφα του Μωυσέως, κατά τον ιερόν Μητροφάνη και Θεοφύλακτο, Οικουμένιο, Σεβήρο και Ιώσηπο, δεν ετόλμησε να επιτιμήσει τον διάβολο, αλλ’ ο έλεγχος και η επιτίμησις ανήκει στον Θεό. Κατά τους Χιλιαστές, ο Μιχαήλ, που δεν ετόλμησε να επιτιμήσει τον διάβολο, είναι ο Χριστός. Ας εξετάσουμε το χωρίο. Ο Μιχαήλ είπε στο Διάβολο «επιτιμήσαι σοι Κύριος», δηλ. θα σε επιτιμήσει, θα σε τιμωρήσει ο Κύριος, ο Θεός. Υπάρχει και ένα αναλόγου περιεχομένου χωρίο στον προφήτη Ζαχαρία γ΄/3 2-3: «…και είπε Κύριος προς τον διάβολον• επιτιμήσαι Κύριος εν σοι διάβολε, και επιτιμήσαι Κύριος εν σοι ο εκλεξάμενος την Ιερουσαλήμ». Δηλαδή «είπε ο Κύριος ο Θεός προς τον διάβολο, πρόσεξε, θα σε επιτιμήσει ο Κύριος ο Θεός, να, θα σε επιτιμήσει ο Κύριος ο οποίος έχει εκλέξει την Ιερουσαλήμ».

 Όσον όμως και αν ερευνήσουμε στην Αγία Γραφή, πουθενά δεν θα βρούμε τον Θεό να επιτιμά τον διάβολο. Και όμως αμφότερα τα χωρία ομιλούν για επιτίμηση του διαβόλου από τον Κύριο και Θεό, και μάλιστα ο Ζαχαρίας προσδιορίζει ποιος Κύριος θα επιτιμήσει τον Διάβολο. Ερευνώντας την Καινή Διαθήκη βλέπουμε τον Χριστό να επιτιμά τον Διάβολο. «Και τα πνεύματα τα ακάθαρτα, όταν αυτόν εθεώρουν, προσέπιπτον αυτω και έκραζον λέγοντα ότι συ ει ο υιος του Θεού. και πολλά επετίμα αυτοίς ίνα μη φανερόν αυτόν ποιήσωσι»(Μάρκ. γ΄/3 11-12). «Και ην εν τη συναγωγή αυτών άνθρωπος εν πνεύματι ακαθάρτω, και ανέκραξε λέγων• έα, τι ημίν και σοί, Ιησού Ναζαρηνέ; ήλθες απολέσαι ημάς; οίδά σε τις ει, ο άγιος του Θεού. και επετίμησεν αυτω ο Ιησούς λέγων• φιμώθητι και έξελθε εξ αυτού. και σπαράξαν αυτόν το πνεύμα το ακάθαρτον και κράξαν φωνή μεγάλη εξήλθεν εξ αυτού. και εθαμβήθησαν πάντες, ωστε συζητείν προς εαυτούς λέγοντας• τι εστι τούτο; τις η διδαχή η καινή αύτη, ότι κατ’ εξουσίαν και τοις πνεύμασι τοις ακαθάρτοις επιτάσσει, και υπακούουσιν αυτω;» (Μάρκ. α΄/1 23-27). Δες και Ματθ. η΄/8 28-34, ιβ΄/12 22-30. Ο μόνος ο οποίος επετίμησε τα δαιμόνια ήταν ο Χριστός, ο οποίος είναι ο Κύριος, ο μόνος Κύριος (Α΄ Κορινθ. η΄/8 6, Ιούδα 4).

 Ο Χριστός μετ’ εξουσίας και επιτιμά και εκδιώκει και εκβάλλει και τιμωρεί τα δαιμόνια, τόλμη και εξουσία που στερείται ο Μιχαήλ. Ο Κύριος που εξέλεξε την Ιερουσαλήμ, που ενδιέτριψε σ’ αυτήν, και επετίμησε τον διάβολο, είναι ο Χριστός. Τούτον αποκαλεί Κύριο και ο αρχ. Μιχαήλ. Είναι ο μόνος Κύριος στην Αγ. Γραφή που έχει εξουσία όχι δοτή αλλά φυσική κατά πνευμάτων ακαθάρτων. Επομένως δεν είναι ο Χριστός ο αρχ. Μιχαήλ, αλλά είναι ο Κύριος και Θεός και Ιεχωβά που αναφέρει ο προφήτης Ζαχαρίας. Κατά τον Παύλο οι άγγελοι είναι «λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ. α΄/1 14) και απεστάλησαν να διακονούν (υπηρετούν) τον Κύριο: «και ιδού άγγελοι προσήλθον και διηκόνουν αυτώ» (Ματθ. δ΄/4 11). Οι άγγελοι προτρέπονται να τον προσκυνούν: «όταν δε πάλιν εισαγάγη τον πρωτότοκον εις την οικουμένην, λέγει• και προσκυνησάτωσαν αυτω πάντες άγγελοι Θεού» (Εβρ. α΄/1 6). Πάντες οι άγγελοι εντέλλονται να τον προσκυνούν, να λατρεύουν τον Χριστό ως Ιεχωβά, ως Θεό, όπως έχει προείπει ο Μωυσής (Δευτερονόμιον λβ΄/32 43) κατά τους Ο΄ και ο Δαβίδ (Ψαλμ. 96 (97) 7), άρα και ο Μιχαήλ. Κατά το Αποκ. κβ΄/22 8-9, οι άγγελοι αποποιούνται την προσκύνηση ως κτίσματα (Ρωμαίους α΄ 25), ενώ ο Χριστός την αποδέχεται ως κτίστης και δημιουργός (Ρωμ. α΄/1 25, Κολοσσαείς, α΄/1 16) και αυτών των αγγέλων ακόμη (Ψαλμ. 32 (33) 6). Κατά το Αποκ. κβ΄/22 6 «Και Κύριος ο Θεός των πνευμάτων των προφητών απέστειλε τον άγγελον αυτού…», ο Θεός έχει και εξουσιάζει αγγέλους, τους οποίους διατάσσει και εξαποστέλλει.

Αλλά και ο Υιός έχει αγγέλους, τους οποίους διατάσσει και αποστέλλει: «Εγώ Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου μαρτυρήσαι υμίν ταύτα επί ταις εκκλησίαις» (Αποκ. κβ΄22 16). Αν οι Χιλιαστές δεν δέχονται ότι ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο του Θεού, τότε είναι υποχρεωμένοι να τον ταυτίσουν με τον Κύριο Θεό του στίχ. 6, διότι προσεκτική μελέτη της περικοπής Αποκ. κβ΄/22 6-21, οδηγεί στην ταύτιση του Κυρίου Ιησού και του Κυρίου Θεού των πνευμάτων των προφητών. Ολόκληρος ο κόσμος των αγγέλων έχει υποταχθεί υπό τον Χριστό: «δι' αναστάσεως Ιησού Χριστού, ος εστιν εν δεξιά του Θεού πορευθείς εις ουρανόν, υποταγέντων αυτω αγγέλων και εξουσιών και δυνάμεων» (Α΄ Πέτρου γ΄/3 21-22 – δες και Εφεσίους α΄/1 20-22). Οι άγγελοι αποκαλούν τον Χριστό «Κύριο». Αν ο Χριστός ήταν άγγελος, πώς θα ήταν κύριος των αγγέλων, αυτός που ως άνθρωπος ήταν βραχύ τι παρ’ αγγέλους ηλαττωμένος («λίγο κατώτερος από τους αγγέλους»); «αποκριθείς δε ο άγγελος είπε ταις γυναιξί• μη φοβείσθε υμείς• οίδα γαρ ότι Ιησούν τον εσταυρωμένον ζητείτε• ουκ έστιν ώδε• ηγέρθη γαρ καθώς είπε. δεύτε ίδετε τον τόπον όπου έκειτο ο Κύριος» (Ματθ. κη΄/28 5-6). Ο Χριστός, αν και εσταυρωμένος ως άνθρωπος, δεν παύει από του να είναι ο Κύριος των αγγέλων ως Θεός, ο έναντι αυτών ηλαττωμένος: «ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ' αγγέλους, δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν. πάντα υπέταξας υποκάτω των ποδών αυτού» (Εβρ. β΄/2 7-8). Σε τι ήταν ηλαττωμένος; Διά το πάθημα του θανάτου (Εβρ. β΄/2 9), καθ’ ό άνθρωπος, διότι μετέχει σαρκός και αίματος (Εβρ. β΄/2 14). Μετά την εις ουρανόν ανάληψή του έγινε και ως άνθρωπος κρείττων πάντων των αγγέλων, και του Μιχαήλ επομένως: «Εκάθισεν εν δεξιά της μεγαλωσύνης εν υψηλοίς, τοσούτω κρείττων γενόμενος των αγγέλων, όσω διαφορώτερον παρ' αυτούς κεκληρονόμηκεν όνομα. τίνι γαρ είπέ ποτε των αγγέλων• υιος μου ει συ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε;» (Εβρ. α΄/1 3-5).

Ο Χριστός λέγεται άγγελος Θεού, όμως κατά την αποστολή, όχι κατά την φύση. «…ότι παιδίον εγεννήθη ημίν… και καλείται το όνομα αυτού μεγάλης βουλής άγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ισχυρός» (Ησαΐας, θ΄/9 6). Και οι ιερείς είναι άγγελοι Θεού (Μαλαχίας β΄/2 7) και ο Πρόδρομος (Μάρκ. α΄/1 2, Μαλ. γ΄/3 1) και ο Παύλος (Γαλάτας δ΄/4 14). Είναι άγγελοι κατά την αποστολή και το διακόνημα, όχι κατά την φύση. Κατά τα ανωτέρω, αποκλείεται ο Μιχαήλ να είναι ο Χριστός, όπως κακοδοξούν οι Χιλιαστές. Άλλωστε ο Χριστός είναι ο Δημιουργός των Αγγέλων (Ψαλμ. 32 (33) 6, Κολοσσαείς α΄/1 16). «Τω λόγω του Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν και τω πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών» και: «ότι εν αυτω εκτίσθη τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχαί είτε εξουσίαι• τα πάντα δι' αυτού και εις αυτόν έκτισται».

ΠΟΤΕ ΕΓΙΝΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ;

ΗΑίρεση των ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά ανάμεσα σε άλλες πλάνες διδάσκει και την εξής αντιγραφική δοξασία : Διδάσκει ότι ο Ιησούς έγινε Μεσσίας, Χριστός δηλαδή, την ημέρα της Βάπτισής του από τον Ιωάννη τον πρόδρομο. Προηγουμένως δηλαδή δεν ήταν Χριστός (Μεσσίας). Βλέπε απόσπασμα από το αιρετικό βιβλίο «ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ;» Διδάσκει τέτοια πράγματα η Αγία Γραφή ; Διδάσκει η Γραφή ότι όταν Βαπτίστηκε ο Ιησούς έγινε εκείνη την στιγμή Χριστός ; Διδάσκει η Γραφή ότι το Άγιο Πνεύμα είναι η «ενεργός δύναμη του Ιεχωβά» ; Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΛΕΓΕΙ : « ᾿Ιησοῦν τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ, ὡςἔχρισεναὐτὸν ὁ ΘεὸςΠνεύματι ῾Αγίῳκαὶδυνάμει» Πράξεις 10:38 Ο Θεός ΕΧΡΙΣΕ τον Ιησού με ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ και με ΔΥΝΑΜΗ. Άρα το Άγιο Πνεύμα δεν είναι δύναμη όπως ισχυρίζονται οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά. Διότι αν υποθέσουμε ότι το Άγιο Πνεύμα ότι είναι δύναμη, αυτό σημαίνει ότι ο Θεός έχρισε τον Ιησού με δύναμη και με δύναμη, με δύο δυνάμεις δηλαδή ! Και προκύπτει και το ερώτημα : Σε τι διαφέρει η μία δύναμη από την άλλη ; Ας μας απαντήσουν οι Χιλιαστές. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι δύναμη είναι ΠΡΟΣΩΠΟ. Άλλωστε η Γραφή μας λέγει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι η δύναμη του Θεού Πατρός : « αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, ᾿Ιουδαίοις τε καὶ ῞Ελλησι,Χριστὸν Θεοῦ δύναμινκαὶ Θεοῦ σοφίαν» Α Κορινθίους 1:24. Ο Χριστός όμως είναι Πρόσωπο όπως ο Πατήρ ο οποίος και αυτός ονομάζεται δύναμη από την Βίβλο : « λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· σὺ εἶπας· πλὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπουκαθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεωςκαὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ» Ματθαίος 26:64, « ῾Ο μὲν οὖν Κύριος μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτοῖς ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ» Μάρκος 16:19, «Είπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου» Ψαλμός 109/110 :1 Αν ψάξουμε την Γραφή να δούμε ΠΟΤΕ το Άγιο Πνεύμα συνεργάστηκε με την δύναμη του Θεού θα βρούμε το πότε έγινε ΧΡΙΣΤΟΣ ο Ιησούς. « καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῇ·Πνεῦμα ῞Αγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ» Λουκάς 1:35. Κατά την σύλληψή του στην μήτρα της Θεοτόκου ο Ιησούς ΕΧΡΙΣΘΗ. Ο Ιησούς γεννήθηκε Χριστός : « ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ,ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυΐδ» Λουκάς 2:11 Το βρέφος Ιησούς ονομάζεται ΧΡΙΣΤΟΣ Κύριος = ΧΡΙΣΜΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ (ΓΙΑΧΒΕ). « Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν ῾Ιεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ῞Αγιον ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον ᾿Ιησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησετὸν Θεὸνκαὶ εἶπε·νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου» Λουκάς 2: 25- 30. Ο Συμεών είχε λάβει χρηματισμό (αποκάλυψη) από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα πεθάνει πριν δει τον Χριστό. Μόλις είδε λοιπόν το παιδίον Ιησού είπε το « νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου», τώρα μπορείς Δέσποτα να απολύσεις από αυτήν την ζωή τον δούλο σου ! Άρα ο Συμεών είδε τον Χριστό Κυρίου, δηλαδή το παιδίον Ιησού. Συνεπώς ο Ιησούς ήταν πριν την Βάπτισή του Χριστός Κυρίου. Άξιο παρατηρήσεως και το εξής : Ο Συμεών είχε λάβει αποκάλυψη- πληροφορία από το Άγιο Πνεύμα. Και ο ίδιος ονομάζει το Άγιον Πνεύμα, που του έδωσε την πληροφορία, «ΔΕΣΠΟΤΑ» και η Γραφή «ΘΕΟ». Άρα ΠΡΟΣΩΠΟ της Θεότητος το Άγιο Πνεύμα και όχι δύναμη όπως μωρολογούν βλασφήμως οι μάρτυρες της Σκοπιάς ! Σύμφωνα με το χωρίο Λουκάς 2:25-30 ΔΕΣΠΟΤΗΣ ονομάζεται το Άγιον Πνεύμα «…καὶἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίουμὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. …………..καὶεὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σουἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου». Σύμφωνα με το χωρίο Πράξεις 4:24-27 ΔΕΣΠΟΤΗΣ ονομάζεται ο Θεός Πατήρ « οἱ δὲ ἀκούσαντες ὁμοθυμαδὸν ἦραν φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπον·Δέσποτα, σὺ ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ὁ διὰ στόματος Δαυῒδ παιδός σου εἰπών· ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά; παρέστησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ. συνήχθησαν γὰρ ἐπ᾿ ἀληθείας ἐπὶ τὸν ἅγιον παῖδά σου ᾿Ιησοῦν, ὃν ἔχρισας, ῾Ηρῴδης τε καὶ Πόντιος Πιλᾶτος σὺν ἔθνεσι καὶ λαοῖς ᾿Ισραήλ». Σύμφωνα δε με το εδάφιο Ιούδας 4 ΔΕΣΠΟΤΗΣ και μάλιστα ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ είναι ο Ιησούς Χριστός ! « παρεισέδυσαν γάρ τινες ἄνθρωποι, οἱ πάλαι προγεγραμμένοι εἰς τοῦτο τὸ κρῖμα, ἀσεβεῖς, τὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν χάριν μετατιθέντες εἰς ἀσέλγειαν καὶτὸν μόνον δεσπότην καὶ Κύριον ἡμῶν ᾿Ιησοῦν Χριστὸνἀρνούμενοι». Πώς γίνεται να είναι ο Ιησούς Χριστός ο ΜΟΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ αφού και ο Πατήρ και το Άγιο Πνεύμα είναι ΔΕΣΠΟΤΕΣ ;;; Γίνεται….Διότι τα τρία πρόσωπα (ΠΑΤΕΡΑΣ-ΥΙΟΣ-ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ) είναι ΟΜΟΟΥΣΙΑ, έχουν κοινή δηλαδή την θεία ουσία. Είναι ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ τα Τρία Πρόσωπα. Και ας ψάχνουν οι Χιλιαστές την Γραφή για να βρούν τις λέξεις ΤΡΙΑΔΑ και ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ……Όταν υπάρχουν τα νοήματα περιττεύουν οι λέξεις ! Επίσης ο Συμεών λέγει για τον Δεσπότη – Άγιον Πνεύμα ότι «νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα,κατὰ τὸ ρῆμά σου», αποκαλύπτει δηλαδή το ΠΩΣ «ἦν αὐτῷκεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίου» να δει τον Χριστό. Το Άγιον Πνεύμα έδωσε ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟ στον Συμεών με ΡΗΜΑ = με λόγο. Το Άγιο Πνεύμα δηλαδή ΟΜΙΛΕΙ ΡΗΤΩΣ, με πραγματικά λόγια, δεν ομιλεί συμβολικά ή με μεταφορική έννοια. «Το δὲ Πνεῦμαρητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως» Α Τιμόθεο 4:1 Το Άγιον Πνεύμα δεν «λέγει» απλώς, αλλά ομιλεί «ρητώς», με πραγματικά λόγια. Τα ΠΡΟΣΩΠΑ ομιλούν ΡΗΤΩΣ, όχι οι προσωποποιήσεις και οι απρόσωπες δυνάμεις ! Ακουέτωσαν ταύτα οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά… Επίσης η Γραφή λέγει ότι ο Χριστός γεννήθηκε Βασιλιάς, όχι ότι διορίστηκε Βασιλιάς όταν Βαπτίστηκε όπως λέγει η Σκοπιά. «Του δὲ ᾿Ιησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς ᾿Ιουδαίας ἐν ἡμέραις ῾Ηρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς ῾Ιεροσόλυμα λέγοντες· ποῦ ἐστινὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ». Ματθαίος 2:1-2

ΙΕΧΩΒΑΔΕΣ - ΧΙΛΙΑΣΤΕΣ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ .

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η παρούσα αντιαιρετική μελέτη δεν έχει σκοπό να αναιρέσει με επιστημονική πληρότητα την βλάσφημη και αιρετική διδασκαλία των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Αυτό ήδη έχει γίνει από έγκριτους επιστήμονες, ιερείς και θεολόγους. Από την πλούσια βιβλιογραφία τους αντλούμε και το υλικό, για να συντάξουμε τη μικρή αυτή μελέτη. Σκοπός μας είναι να εκτεθούν συνοπτικά οι κακοδοξίες αυτής της "αιρέσεως" (*) να αναιρεθούν και να βοηθήσουμε τον πιστό λαό και κάθε καλοπροαίρετο αναζητητή της αλήθειας, να κατανοήσει την κακοδοξία των Χιλιαστών, οι οποίοι μπορούν ανενόχλητα να παραπλανούν χρησιμοποιώντας τον αυτοπροσδιορισμό "Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά". Με απλά λόγια θα παραθέσουμε τις βασικές αρχές των Χιλιαστών και ακριβώς δίπλα, κατωτέρω, θα ξεσκεπάζουμε τις πλάνες τους με βάση τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας ελπίζοντας ταυτόχρονα ότι η μικρή αυτή εργασία θα γίνει αφορμή, για να μελετήσουμε και να ζήσουμε ακόμα βαθύτερα το θησαυρό της Ορθοδόξου πίστεώς μας. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ο Χιλιασμός είναι μία πολύ ύπουλη θρησκεία-"αίρεση", από τις πιο μεγάλες και φοβερές αιρέσεις που υπήρξαν ποτέ στο διάβα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι ρίζες του βρίσκονται στην ιουδαϊκή θεολογία και αντιμετωπίστηκε αρχικά από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας και τις Οικουμενικές Συνόδους. Η νέα μορφή του σύγχρονου Χιλιασμού εμφανίσθηκε το έτος 1881 από τον πλούσιο έμπορο εβραϊκής καταγωγής Κάρολο Ρώσελ και τους διαδόχους του Ρόδερφορδ και αργότερα Νάθαν Νόρ. Έχει ως έδρα το Μπρούκλιν των Η.Π.Α και πολλά μέλη σε όλο τον κόσμο, που υπηρετούν με αυταπάρνηση και ζήλο την πολυεθνική εταιρεία "Σκοπιά". Διαδίδει τις κακοδοξίες της μέσα από τη στρατολόγηση των οπαδών της με βιβλία, περιοδικά και τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα. Σεβόμενοι την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και την πίστη κάθε ανθρώπου προβαίνουμε σ’ αυτή την έκδοση ένεκα του χρέους πού έχουμε να προφυλάττουμε τους πιστούς από όλους όσους θέλουν να διαστρέφουν τη διδασκαλία του Χριστού και να την χρησιμοποιούν προς ίδιον όφελος. Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΧΩΒΑΔΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥΣ 1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Οι Χιλιαστές έχουν την Αγία Γραφή και τους αρέσει να την κρατούν στα χέρια τους και να την προβάλλουν σε δημόσιους χώρους πάντοτε μαζί με βιβλία τους ή με τα περιοδικά της αίρεσης ΞΥΠΝΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑ. Θεωρούν τον εαυτό τους ’’σπουδαστή των Γραφών’’ απαγγέλλουν από στήθους επιλεγμένα χωρία και προσφέρουν δωρεάν το ιερό κείμενο σε όποιον το ζητήσει. Επίσης απορρίπτουν την Ιερά Παράδοση. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Η Αγία Γραφή που χρησιμοποιούν δεν είναι η αυθεντική αλλά παραποιημένη και παραχαραγμένη. Οι Χιλιαστές έχουν παρέμβει στην Αγία Γραφή έχοντας αλλάξει λέξεις, ονόματα, σημεία στίξης ακόμα και ολόκληρες προτάσεις σύμφωνα πάντα με τις υποδείξεις της εταιρείας ’’ Σκοπιά’’. Επίσης δεν παραδέχονται τα Δευτεροκανονικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης ( Μακκαβαίων, Σοφία Σολομώντα, Σοφία Σειράχ,Ιουδίθ, Τωβίθ ) τα οποία εχρησιμοποιούντο στη Λατρεία από τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους. Η Ιερά Παράδοση περιέχει διδασκαλίες του Χριστού και των Αποστόλων, που δεν εγράφησαν αλλά παρεδόθησαν προφορικώς από γενιά σε γενιά. Γι αυτό είναι ισόκυρη με την Αγία Γραφή. 2. ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟΝ ΘΕΟΝ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Οι Χιλιαστές αρνούνται την Τριαδικότητα του Θεού και διδάσκουν ότι η διδασκαλία περί Τριαδικού Θεού προέρχεται από τη ’’ διάνοια του Σατανά’’, ότι είναι ένα θεολογικό κατασκεύασμα. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Η πίστη στην Αγία Τριάδα είναι βασική και στοιχειώδης αλήθεια της Αγίας Γραφής, η οποία μας διδάσκει ότι ο Θεός είναι Ένας κατά την ουσία και ταυτόχρονα Τριαδικός στις υποστάσεις. Δηλαδή τρία πρόσωπα Πατήρ, Υιός και Αγιον Πνεύμα συνεργούν στη σωτηρία μας. Γι’ αυτό ο Χριστός έδωσε εντολή στους μαθητές Του να κηρύξουν τη διδασκαλία Του σε όλο τον κόσμο και να βαπτίζουν τους πιστούς εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αντιπροσωπευτικά παραθέτουμε χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια. Από την Π.Δ.: Γεν. 1,26 - Γεν. 3,22 – Γεν.11,7 – Ησ.6,3 Από την Κ.Δ.: Ματθ.3,16 – Ματθ.28,19 – Α΄Κορινθ.12,4 – Β΄Κορινθ.1,21 – Γαλ.4,6 – Β΄Θεσ. 3,5 – Α΄Πετρ. 1,2. 3. ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Διδάσκουν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι κτίσμα, είναι δημιούργημα του Θεού όπως ο άνθρωπος, τα ζώα, τα φυτά. Αρνούνται τη Θεότητά Του λέγοντας ότι είναι ο πρώτος αξιωματούχος του Θεού, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Επίσης αρνούνται τη σωματική Ανάσταση του Χριστού. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Ο Ίδιος ο Χριστός μας διαβεβαιώνει ότι: ’’Εγώ και ο Πατήρ μου έν εσμέν’’ έχομε την Ίδια Φύση, Ουσία, Δύναμη… και όχι μόνο το είπε αλλά και το απέδειξε με τα θαύματά Του και κυρίως με την ένδοξη Ανάστασή Του. Η Αγία Γραφή μας παρέχει πάμπολλες μαρτυρίες, που μιλούν ξεκάθαρα περί της Θεότητας του Χριστού. Ο Θεός Πατήρ πουθενά δεν ονομάζει κάποιον Αγγελο Υιόν, διότι δεν εγέννησε αγγέλους αλλά εδημιούργησε. Υπενθυμίζουμε ότι αυτή την κακοδοξία των Χιλιαστών εκήρυττε ο μεγάλος αιρετικός Αρειος, τον οποίο σέβονται και τιμούν ως αδελφό, και τον οποίο κατεδίκασε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής, που αποδεικνύουν αυτή την αλήθεια είναι: Από την Π.Δ.: Ψαλμ.2,17 – Ψαλμ. 44,7 – Ψαλμ. 109,1 Από την Κ.Δ.: Ιωάν. 5,18 – Ιωάν. 10,31 – Ιωάν. 14, 8, Φιλιπ.2,5 – Ρωμ. 9,5 – Αποκ.1,8 – Α΄Τιμόθ.6,16 - Ιωάν.1,18, Κολ. 1,15 - Ιωάν. 8,58 – Εβρ.1,15 – Ιωάν.2,19 –Λουκ. 24,9 4. ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Οι Χιλιαστές διδάσκουν ότι το Αγιο Πνεύμα είναι πνοή, αέρας ή ενεργός δύναμη του Θεού. Αρνούνται τη Θεότητα του Αγίου Πνεύματος και την προσωπική Του υπόσταση, δηλαδή την ύπαρξή Του ως Προσώπου. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι το Αγιον Πνεύμα είναι το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και όπως ο Υιός που γεννιέται από το Θεό Πατέρα είναι της ιδίας Φύσεως με Αυτόν, έτσι και το Αγιον Πνεύμα, που εκπορεύεται επίσης από τον Πατέρα, είναι της ιδίας Φύσεως και Ουσίας με Αυτόν, δηλαδή Θεός. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που φανερώνουν αυτή την αλήθεια είναι: Από την Κ.Δ.: Ιωάν. 14,26 – Ιωάν. 16.13 – Πράξ. 1,16 – Β΄Πέτρ.1,21- Πράξ.8,29 – Πράξ.20,28 – Ρωμ.8,14 – Ρωμ. 8,26 – Α΄Κορ.2,4 – Α΄Θεσ.1,5 – Β΄Κορ.3,18 – Α΄Κορ.3,16 5. ΓΙΑ ΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Οι Χιλιαστές διδάσκουν ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά. Έτσι αρέσκονται να ονομάζουν την οργάνωσή τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, ονομασία με την οποία είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο. Επίσης στο εξής, όπως προαναφέραμε, μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Στην Π.Δ. ο Θεός παρουσιάζεται με διάφορα ονόματα που φανερώνουν τις ιδιότητές Του. Το όνομα Ιεχωβά είναι εξελληνισμένος τύπος της λέξεως ΓΙΑΓΒΕ που είναι ένα από τα ονόματα του Θεού και σημαίνει Κύριος. Ο Ιησούς Χριστός όμως ουδέποτε ανέφερε το όνομα αυτό για να ονομάσει το Θεό, αλλά χρησιμοποίησε τη λέξη Πατέρας. ’’ Πάτερ ημών…’’ Όσο για το νεοφανή προσδιορισμό ’’Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά’’ είναι αυτονόητο ότι γίνεται για να παραπλανήσει τον κόσμο καθ΄ ότι όλη η διδασκαλία τους μάχεται με μίσος κάθε τι το Χριστιανικό. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια είναι: Από την Π.Δ.: Γεν. 1,1 – Γεν. 17,1 – Γεν. 14,18 – Εξόδ. 4,10 – Εξόδ.6,3- Εξόδ.3,14 – Εξόδ. 34,14 - Ησ.40,28 –Ησ. 6,3 6. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Διδάσκουν ότι η Παναγία δεν είναι Θεοτόκος και συνεπώς αειπάρθενος. Ισχυρίζονται ότι μετά το Χριστό απέκτησε και άλλα τέκνα και δεν της αποδίδουν καμία τιμή. Επίσης δεν δέχονται τους Αγίους μας, αρνούνται τις μεσιτείες τους και εμπαίζουν και καταπατούν τις εικόνες. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Η Μητέρα του Κυρίου μας είναι Θεοτόκος, αφού γέννησε ως άνθρωπο τον Υιό του Θεού. Είναι το γλυκύτερο όνομα μετά τον Ιησού στα χείλη όλων των χριστιανών. Στο πρόσωπό Της εκπληρώθηκε πλήρως η προφητεία σύμφωνα με την οποία θα την μακαρίζουν όλες οι γενεές… εκτός βέβαια από τους αιρετικούς. Την τιμούμε ως Αγιωτέρα των Αγίων και μητέρα του Θεού, μιμούμενοι το παράδειγμα της Ελισάβετ. Επίσης τιμούμε όλους τους αγίους που ολοκληρώθηκαν εν Χριστώ στην παρούσα ζωή και πιστεύουμε ότι η συμ-μετοχή τους στη Θεία ζωή δίνει την δυνατότητα να μεσιτεύουν στο Θεό για μας. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια είναι: Από την Π.Δ.: Γεν. 3,15 – Γεν. 28,12 – Εξόδ. 3,2 – Αριθ.17,23 – Ψαλμ. 44,11 – Ησ. 7,14 Από την Κ.Δ.: Λουκ. 1,28 – Λουκ. 1,42 – Λουκ. 11,27 – Ιωάν.19,26 – Πράξ. 1,14 – Ματθ. 2,13 7. ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Οι Χιλιαστές απεχθάνονται το Ιερό Σύμβολο του Σταυρού και εκφράζονται περιφρονητικά και ειρωνικά γι αυτόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν κάνουν ποτέ το σταυρό τους! Δεν τον τιμούν, διότι υπήρξε ,όπως λέγουν, όργανο εγκλήματος και κατηγορούν τους χριστιανούς, που τον προσκυνούν, …ως ειδωλολάτρες. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Για μάς τους Χριστιανούς ο Σταυρός είναι το καύχημά μας, διότι πάνω σε αυτόν ολοκληρώθηκε και επισφραγίσθηκε το λυτρωτικό έργο του Κυρίου μας. Τον τιμούμε, τον σεβόμεθα, τον φέρουμε πάνω μας από τη βάπτισή μας και τον προσκυνούμε από τους αποστολικούς χρόνους, διότι μέσω αυτού τιμούμε τον Εσταυρωμένον . Το σημείο του Σταυρού. που κάνουμε καθημερινά, είναι σημείο σωτήριο, ζωοποιό, αγιαστικό και αποτελεί σαφή ομολογία της χριστιανικής μας πίστεως. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που αποδεικνύουν την παραπάνω αλήθεια είναι: Από την Π.Δ.: Εξόδ. 14,21 - Εξόδ. 17,11 – Αριθμ. 21,8 Από την Κ.Δ.: Ματθ.10,38 – Λουκ. 14,27 – Μάρκ. 8,34 – Λουκ.9,23 – Γαλ.6,14 – Φιλιπ. 3,18. – Κολ.1,20 – Α΄Κορινθ.1,22. 8. ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Οι Χιλιαστές διδάσκουν ότι ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή αθάνατη. Η Ψυχή λένε είναι μια δύναμη, που μας κρατάει στη ζωή, όπως στα ζώα. Δεν είναι συστατικό στοιχείο του ανθρώπου, όπως π.χ το ηλεκτρικό ρεύμα θέτει σε λειτουργία μια συσκευή χωρίς να είναι μέρος της. Πεθαίνοντας ο άνθρωπος περιέρχεται στην ανυπαρξία, στο μηδέν.- ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Ο άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή και μοναδική δημιουργία. Αποτελείται από σώμα, που είναι φθαρτό και επιστρέφει στη γη μετά τον θάνατον, και από ψυχή, που είναι αθάνατη και επιστρέφει στο Θεό. Η διδασκαλία αυτή τονίζεται επανειλημμένα στην Αγία Γραφή, που επισημαίνει ότι η ψυχή του ανθρώπου ζει μετά το σωματικό θάνατο. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που αποδεικνύουν την ανωτέρω αλήθεια είναι: Από την Π.Δ.: Γεν. 2,7 - Γεν. 15,15 – Γ΄Βασ. 17,21 – Ψαλμ. 48,19 Από την Κ.Δ.: Ματθ. 20,28 – Ματθ. 10,28 - Β΄Κορινθ. 7,1 – Πράξ.7,59 – Ιωάν.11,26 - Α΄Ιωάν.2,17 – Λουκ. 12,4 – Λουκ. 16,22 – Φιλιπ.1,21- Ιωάν.5,28 - Αποκ. 14,13. 9. ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Διδάσκουν ότι ο Χριστός θα έλθει και πάλι στη γή, για να κυβερνήσει ως επίγειος βασιλιάς για χίλια έτη. Ξεχωρίζουν τους πιστούς σε δύο ομάδες: Στο μικρό ποίμνιο των 144.000 πιστών, που θα πάνε στον ουρανό, και τους υπολοίπους, τον πολύ όχλο, που θα ζήσει αιωνίως στη γη με τα υλικά σώματα, εφ’ όσον ανήκουν στην οργάνωση. Όσοι δεν ανήκουν θα εξαφανισθούν από τον μεγάλο πόλεμο, που ονομάζουν Αρμαγεδώνα. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Οι αριθμοί 144.000 καθώς και η βασιλεία των 1000 ετών, που αναφέρονται στην Αποκάλυψη, είναι συμβολικοί αριθμοί που δηλώνουν το μεγάλο πλήθος και τη μεγάλη διάρκεια. Χιλιετής είναι η βασιλεία του Χριστού από την Ανάστασή Του έως της συντέλειας των αιώνων, στην οποία πραγματοποιείται ’’η πρώτη ανάσταση των πιστών’’, η αναγέννησή τους εν Χριστώ. Όλοι αυτοί βρίσκονται μαζί με το Χριστό όπου κατά την τελική κρίση που θα γίνει η ανάσταση και των σωμάτων, θα ενδυθούν αθανασία και θα κληρονομήσουν την ουράνιο βασιλεία. Σήμερα έχουν παρέλθει 2000 χρόνια από την έναρξη αυτής της Βασιλείας και το τέλος της δεν ήλθε ακόμη. Ο Ιησούς Χριστός μας υποσχέθηκε ότι κατά την Δευτέρα Παρουσία όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν οι μέν δίκαιοι εις ανάσταση ζωής, όπου θα ζουν αιωνίως τη χαρά της παρουσίας του Θεού, οι δε αμαρτωλοί εις ανάσταση κρίσεως, όπου θα αισθάνονται την οδύνη της απομάκρυνσής τους από το Θεό. Η Αγία Γραφή πουθενά δεν μας μιλάει για δύο ποίμνια, το μικρό και τον πολύ όχλο και αποκλείει κάθε ιδέα περί επιγείου βασιλείας. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που φανερώνουν αυτή την αλήθεια είναι: Από την Κ.Δ.: Ματθ.24,36 – Μάρκ.13,32 – Β΄Πέτρ.3,10 – Ματθ.6,10 – Ματθ.18,9 – Ματθ.25,30 – Λουκ.23,43 – Β΄Πέτρ.3,13 – Λουκ.21,33 – Β΄Κορινθ.4,18- Α΄Κορινθ.15,42-53. 10. ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Διδάσκουν ότι μετά την αόρατο Β΄Παρουσία του Χριστού, που έγινε το 1914 και πρίν παρέλθει η γενιά του έτους αυτού θα γίνει ένας φοβερός πόλεμος, ο Αρμαγεδώνας. Θα πολεμήσουν ο Θεός και ο Σατανάς. Αποτέλεσμα: Θα καταστραφούν όλοι… οι κακοί και θα μείνουν μόνο οι μάρτυρες του Ιεχωβά, που θα ζούν πλουσιοπάροχα. Αμέσως μετά θα αρχίσει η χιλιετής βασιλεία του Χριστού. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Η λέξη Αρμαγεδών απαντά στην Αγία Γραφή μόνο μια φορά στην Αποκάλυψη. Είναι σύνθετη εκ του Αρ και Μαγεδών και σημαίνει όρος -γη της Μαγεδώ. Επειδή η πόλις Μαγεδώ ήταν τόπος άγριων μαχών, θέλει ο ιερός συγγραφεύς, με αυτή την εικόνα να μας τονίσει έντονα τον πνευματικό πόλεμο, που θα γίνει κατά τις έσχατες ημέρες μεταξύ των δυνάμεων του Θεού και του κακού. Οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά εκλαμβάνουν τον πόλεμο του Αρμαγεδώνα μόνον ως πραγματικό. Όμως πρόκειται κυρίως για πνευματικό πόλεμο του Χριστού και των πιστών Του με το Διάβολο. Ο Χριστός με το λόγο Του και μόνο νικά το Διάβολο, δεν χρειάζεται όπλα. Σήμερα όλοι οι Άγιοι και μόνο δια του ονόματος του Ιησού κατατροπώνουν το Διάβολο. Ο πόλεμος αυτός έχει αρχίσει και διανύουμε διάφορα στάδια, στα οποία νικητής είναι ο Χριστός, που πειράζεται υπό του Διαβόλου και τον νικά, που τον απογυμνώνει και τον καταργεί δια του Σταυρού και της Αναστάσεως και θα τον καταργήσει οριστικά κατά την Δευτέρα Παρουσία Του σύμφωνα με την Αγία Γραφή. Είναι ολοφάνερο στην Αγία Γραφή ότι ο πόλεμος αυτός στην τελική φάση θα γίνει κατά τις έσχατες αποκαλυπτικές ημέρες και μετά την "χιλιετή" Βασιλεία του Θεού. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που φανερώνουν αυτή την αλήθεια είναι: Από την Π.Δ.: Ησ. ια΄4 - Δ΄Βασ. στ΄14-18, Εξ. ιδ΄14 -25, Από την Κ.Δ.: Μάρκ. α΄23-35, Πράξ.ιθ΄11, Αποκ. κ΄10, Β΄Θεσ. β΄8, Ματθ. κα΄19, Μάρκ. ια΄12-21 11. ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Κατηγορούν την Εκκλησία ότι ευλογεί τους πολέμους και τα όπλα. Διδάσκουν ότι δεν πρέπει να υπηρετούμε την πατρίδα, ότι όλες οι εξουσίες προέρχονται από το Σατανά και στο στρατό δεν πιάνουν όπλο. Τη σημαία την θεωρούν ειδωλολατρικό σύμβολο. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Η Εκκλησία δεν ευλογεί τους πολέμους και τα όπλα. Αντίθετα προσεύχεται πολλές φορές την ημέρα υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου. Η κάθε εξουσία είναι υπό του Θεού δοσμένη, για να υπηρετεί τον άνθρωπο εις αγαθόν. Η σημαία είναι έμβλημα εθνικό και συμβολικό, δεν την λατρεύουμε ούτε την προσκυνούμε, αλλά μαρτυρεί την ιστορία του κάθε λαού. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που φανερώνουν την ανωτέρω αλήθεια είναι: Από την Π.Δ.: Αριθμ. 2,2. Από την Κ.Δ.: Λουκ. 20,25 – Τίτ.3,1 – Ρωμ. 13- 1,7 – Α΄Τιμ. 2,1 12. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Οι Χιλιαστές ισχυρίζονται ότι αυτό απαγορεύεται από το λόγο του Θεού, που συνιστά στο λαό Του να μην τρώει αίμα ζώου τόσο στην Π. Διαθήκη (στο Λευιτικό) όσο και στη Κ. Διαθήκη ( στις Πράξεις των Αποστόλων). Έτσι πιστεύουν ότι και η αιμοδοσία είναι πράξη κατακριτέα και μη αρεστή στο Θεό και δεν πρέπει να γίνεται. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Ο Θεός απαγορεύει στο λαό Του να τρώει αίμα ζώου, γιατί αυτό το έκαναν οι ειδωλολάτρες πιστεύοντας ότι ρουφώντας το αίμα ενός δυνατού ζώου, έπαιρναν ταυτόχρονα και τη δύναμη αυτού του ζώου. Η μετάγγιση αίματος δεν υπήρχε την εποχή των χρόνων της Αγίας Γραφής και δεν απαγορεύεται από το Θεό. Η μετάγγιση δεν έχει καμία σχέση με τη βρώση του αίματος. Στηρίζεται στην έμπρακτη αγάπη, που πρέπει να έχουμε ως χριστιανοί στον κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από την πίστη του και την εθνικότητά του. Η προσφορά αίματος είναι μια ευλογημένη και θεάρεστη πράξη, που επιβάλλεται, διότι σώζει τη ζωή των ανθρώπων, ενώ η απαγόρευσή της φονεύει τη ζωή των ανθρώπων. Ας μην λησμονούμε ότι ο πρώτος Αιμοδότης της ανθρωπότητας είναι ο Χριστός! 13. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ Ομιλούν με χυδαιότητα κατά της Εκκλησίας του Χριστού, την αποκαλούν "κακιά γυναίκα", "πόρνη", "Μεγάλη Βαβυλώνα" και μιλούν με πολύ μίσος και εκδίκηση για τους πιστούς της. Διδάσκουν με θρασύτητα ότι η Εκκλησία εκρημνίσθη και για πολλούς αιώνες η ανθρωπότης ήταν στο χάος, έως τον προηγούμενο αιώνα που εμφανίσθηκαν και επανίδρυσαν την Εκκλησία, την οποία αποτελούν μόνο οι 144.000 εκλεκτοί, που θα πάνε στον ουρανό... Αρνούνται όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Αναστηθέντος Χριστού, που οδηγείται από το Αγιον Πνεύμα εις "πάσαν την αλήθειαν" (Ιω. ις΄, 13). Γι αυτό και η Εκκλησία κλονίζεται αλλά δεν κρημνίζεται. Είναι αιώνια και αλάθητη. Είναι στύλος και εδραίωμα της αληθείας. Είναι ταμειούχος της θείας χάριτος, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς μέσω των Ιερών Μυστηρίων, που εθεσπίσθησαν από τον Ίδιο τον Κύριό μας. Οι 144.000 που αναφέρει η Αποκάλυψις, εάν μεν τον εκλάβουμε ως κυριολεκτικόν αριθμόν, αναφέρεται στις 12 φυλές του Ισραήλ που θα πιστέψουν τον Ιησού Χριστόν ως Θεάνθρωπον και πραγματικόν Μεσσία του Κόσμου, στο τέλος του Κόσμου, σύμφωνα μετον Απόστολον Παύλο (Ρωμ. ια, 25) και όλη την Αγία Γραφή, εάν δε τον εκλάβουμε ως συμβολικόν αριθμόν, δηλώνει το αναρίθμητο πλήθος των ανθρώπων, που θα σωθούν. Αντιπροσωπευτικά χωρία της Αγίας Γραφής που φανερώνουν αυτή την αλήθεια είναι: Από την Κ.Δ.: Ιωάν. 10,16 - Ματθ. 16,18 – Ματθ. 28,20 – Ιωάν. 14,16 – Ιωάν. 16,13 - Α΄Τιμόθ. 3,15 – Β΄Ιωάν 2. – Κολ. 3,15 – Α΄Κορινθ. 10,17 – Ρωμ.12,5 Ματθ.28,29 – Πράξ. 8,17 – Ιωάν.20,23 – Μάρκ.14,22 – Μάρκ.6,13 – Πράξ.20,17 – Ματθ.19,3 ΕΠΙΛΟΓΟΣ Έχουμε την ευλογία να ζούμε σε μια εποχή θρησκευτικής ελευθερίας. Ταυτόχρονα έχουμε χρέος να ξεσκεπάζουμε όσους θέλουν να χρησιμοποιούν την Αγία Γραφή για να στηρίξουν τις πλάνες τους. Οι Χιλιαστές ασπάσθηκαν τις πλάνες όλων των αιρετικών στο πέρασμα των αιώνων. Θέλουν να λέγονται χριστιανοί πολεμώντας ταυτόχρονα όλες τις αλήθειες του Χριστιανισμού, διαστρέφοντας όλη τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και είναι πολύ επικίνδυνοι. Εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να γνωρίζουμε όλα τα ανωτέρω, αλλά και άλλα πολλά περισσότερα για να μπορούμε εύκολα να τους αντιμετωπίζουμε με πολλά επιχειρήματα σε διάλογο, όποτε χρειαστεί, (αν και τον αποφεύγουν όπου βλέπουν ότι θα εκτεθούν και θα αποστομωθούν) πάντοτε βέβαια με παρρησία, νηφαλιότητα, με αγάπη και όχι με εμπάθεια. Αντιθέτως όσοι δεν γνωρίζουν καλά την Αγία Γραφή, πρέπει να αποφεύγουν κάθε συζήτηση για όλα αυτά τα θέματα πίστεως, προκειμένου να μην επηρεαστούν. Και βέβαια ποτέ να μην βάζουν στα σπίτια τους τα φυλλάδιά τους. Επίσης θα πρέπει να μελετούμε συχνά την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι ορθοτόμησαν το λόγο της αληθείας ερμηνεύοντας Αγιοπνευματικά την Αγία Γραφή. Να συμμετέχουμε στους κύκλους μελέτης Αγίας Γραφής. Να γίνουμε πιο θερμοί στην πίστη μας και πιο ενεργά μέλη της Ενορίας μας, να μην προμηθευόμαστε είδη λατρείας από τα χέρια τους (π.χ εικόνες, νάμα, πρόσφορα…). Τέλος δε, ας μην ξεχνάμε την προειδοποίηση του Κυρίου μας: "Προσέχετε τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι σας έρχονται με ένδυμα προβάτων, ενώ μέσα τους είναι λύκοι αρπακτικοί". (Ματθ. ζ΄, 15)